د آحاد خبر هغه روایت دی چې د هغو کسانو لخوا نقل شوی وي چې د صحابه، تابعینو او تابعي تابعینو په درې دورو کې د تواتر حد ته نه رسیږي، او د دې دورو وروسته راتلونکو خلکو ته هیڅ پام نه کیږي. دا د اکثریت احتمال ښیي، نه یقین. حکمونه یې په استنباط کې لکه څنګه چې د متواتر حدیث او مشهور حدیث پر بنسټ ولاړ دي، همداسې د آحاد خبر پر بنسټ هم ولاړ دي. د آحاد خبر څیړنه د اصولو له مهمو مسئلو څخه ده، ځکه د متواتر سنت د کمښت له امله ډیری احکام د همدې پر بنسټ ولاړ دي. د آحاد خبر په عمل کې د اساس په توګه هغه وخت منل کیږي چې دواړه شرطونه پوره کړي: د روایت شرطونه (روایه) او د مضمون پوهه (درایه). رسول الله ﷺ به له صحابه وو څخه افراد هیوادونو ته لیږل، چې اسلام ته رابلنه وکړي، احکام ورزده کړي او احادیث بیان کړي، لکه څنګه چې معاذ ﷺ یمن ته ولیږه. نو که د آحاد خبر پر بنسټ عمل کول مسلمانانو ته واجب نه وای، رسول الله ﷺ به له صحابه وو څخه یوازې افراد نه لیږل، بلکه ډلې به یې لیږلې وای.

The individuals report is what was narrated by a number which does not reach the extent of the tawaator in the three eras (Al Sahaabah, Al Taabi'ine, and Taabi'y Al Taabi'ine), and no consideration to what came after them. It denotes the most probability, not the certainty. The verdicts base on it in their derivation as they base on the mutawaatir Hadeeth and on the mashhour Hadeeth. The research of khabar Al Aahaad is from among the most important usoul issues, because it is the basis of most of the verdicts for the fewness of the mutawaatir Sunnah. Khabar Al Aahaad must be taken as basis for the actions when it fulfills both: the conditions of the transmission (riwayah) and the knowledge of its content (dirayah). The Messenger (SAW) used to send individuals from the sahabah to the countries to call to Islam, teach the verdicts, and narrated the ahaadeeth, the way He sent Muazth to Yemen. So had it not been a must for the Muslims to act according to khabar Al Aahaad; the Messenger (SAW) would not be satisfied by sending individuals from among the Sahabah, but he would then send groups.