اختلاف است دربارهٔ کمترین عددی که با آن یقین حاصل می‌شود؛ برخی گفته‌اند: پنج، دیگران گفته‌اند: کمترین عدد دوازده است، و برخی از ایشان گفته‌اند: کمترین عدد بیست است، برخی دیگر گفته‌اند: چهل است، دیگران گفته‌اند: هفتاد، و برخی گفته‌اند: سیصد و سیزده و غیره. همهٔ این گفته‌ها که عدد معینی را تعیین کرده‌اند، نه اساس نقلی دارند و نه عقلی، زیرا هیچ متنی با عدد معینی نیامده و عقل نیز بر عدد معینی ترجیح نمی‌دهد. آنچه در خبر متواتر معتبر است، حصول یقین با آن است، نه نقل یک عدد مشخص؛ زیرا افزون بر عدد، نشانه‌هایی وجود دارد که قوت یا ضعف حدیث را نشان می‌دهد. ممکن است خبری را عددی معین نقل کند که با نقل آن یقین حاصل نشود، و خبری را عددی مانند همان عدد نقل کند که با نقل آن یقین حاصل شود، زیرا اعتبار خبر با تفاوت نشانه‌ها تفاوت می‌کند، هرچند عدد برابر باشد. بنابراین، حدیث متواتری که با آن یقین حاصل می‌شود، ناگزیر باید به‌وسیلهٔ گروهی نقل شده باشد، نه به‌وسیلهٔ عدد معینی؛ و شمار آن گروه و دوری مکان‌های ایشان باید به اندازه‌ای باشد که امکان تبانی ایشان بر دروغ را محال سازد، و آنچه در عدد اعتبار دارد، محال بودن تبانی بر دروغ با آن است. پس ناگزیر باید گروهی حدیث را نقل کرده باشند که شمارشان به حدی برسد که مانع تبانی ایشان بر دروغ شود، و این حد با تفاوت راویان، احوال و نشانه‌ها متفاوت است.

There is a dispute about the least number by which the certainty occurs, some said: five, others said: the least is twelve, and some of them said: the least is twenty, some others said: the least is forty, others said: seventy and some said: three hundreds and thirteen etc. All these sayings which determined a specific number have neither transmitted or rational basis, since no text came with a specific number, nor does the mind outweigh a specific number. What is considered in the mutawaatir report is the occurrence of the certainty by it, not the narration of a specific number, because in addition to the number there are indications that show the strength or the weakness of the Hadeeth. A khabar may possibly be narrated by a specific number by whose narration the certainty knowledge does not occur, and a khabar may be narrated by similar to that number, then the certainty knowledge occurs for their narration, since the consideration of the khabar differs for the difference of the indications with the equality of the number. Accordingly, the mutawaatir Hadeeth by which certainty knowledge occurs is inevitable to be narrated by a group not by a specific number, and that the number of the group, and the farness of their places, in such a manner that it is impossible with it that they collude to lie, and what is considered in the number is the impossibility of the collusion to lie with it. So it is inevitable to narrate the Hadeeth a group which reach in their number an extent that prevents their collusion to lie, and that differs for the differences of the reporters, the situations, and the indications.