د قرآن رسم توقیفي دی او د هغې په خلاف تلل جائز نه دي. دې ته دلیل دا دی چې پیغمبر ﷺ کاتبان لرل چې وحي به یې لیکله، او دوی په حقیقت کې قرآن د همدې رسم سره ولیکه، او رسول الله ﷺ د دوی لیکنه تأیید کړه. د هغه ﷺ زمانه د قرآن په همدې رسم سره پای ته ورسیده، په داسې حال کې چې په کې هیڅ بدلون یا تغیر نه دی راغلی. که څه هم صحابه کرامو قرآن ولیکه، له هیچا نه دا روایت نه دی شوي چې د دې لیکنې سره یې اختلاف کړی وي، تر دې چې عثمان ﷺ خلیفه شو او هغه صحیفې چې د مؤمنانو مور حفصه ؓ سره ساتل شوي وې، یې د همدې رسم سره په مصحفونو کې ونقل کړې، او امر یې وکړ چې پاتې مصحفونه وسوځول شي. هغه څه چې د قرآني رسم څخه راځي او په نورو عربي کتابونو کې د عربي رسم څخه توپیر لري، دا د عربي رسم څخه انحراف دی، او د دې لپاره بل دلیل نشته پرته لدې چې د رسم شکل توقیفي دی نه عرفي. مثلاً نه پوښتل کیږي چې ولې په قرآن کې د "الربا" کلمه د واو او الف سره لیکل شوې، نه د یاء او الف سره. همدارنګه نه پوښتل کیږي چې ولې په "مئۃ" کلمه کې اضافي الف شته، خو په "فئۃ" کې نشته؛ ولې په "بئایکم" کې اضافي یاء او په سورة الحج کې د "سعاو" کلمه کې اضافي الف دی، خو په سورة سبأ کې د "سعاو" کلمه کې نشته. ولې د "عتوا" کلمه کې الف زیات شوی، خو په سورة الفرقان کې د "عتوا" کلمه کې نشته. الف د "امنوا" کلمه کې زیات شوی، خو د "باءوا"، "جاءوا" او "فاءوا" کلمو کې حذف شوی دی. په "یعفو الذي" کې الف شته، خو په سورة النساء کې په "یعفو عنهم" کې نشته. همدارنګه نه باید وویل شي چې په ځینو کلمو کې د ځینو حروفو د حذف څه حکمت دی خو په نورو ورته کلمو کې نه دی حذف شوي، لکه د "قرآن" کلمې څخه د الف حذف کول په سورة یوسف او الزخرف کې، خو په نورو ځایونو کې دا الف ساتل شوی، او د "سماوات" کلمې د واو څخه وروسته الف ساتل په سورة فصلت کې، خو په نورو ځایونو کې حذف شوی. ولهذا، فإن إثبات الألف في كلمة «المِعاد» في سورة القصص وحذفها منها في سورة الأنفال، وإثباتها في كلمة «سِراجاً» حيثما وردت في القرآن إلا في سورة الفرقان، كل ذلك يدل بوضوح على أن الرسم يتبع السماع والنقل لا الاجتهاد والفهم. فالتباين في رسم كلمة واحدة بين سورة وأخرى مع عدم اختلاف في اللفظ والمعنى دليل واضح على ذلك، وما كان متبعاً للسماع فهو توقيفي. وكذلك، فقد نُقل اختلاف في ترتيب سور القرآن، لكن لم يُنقل أي اختلاف في رسم القرآن عن الرسم الذي كان في حضرة رسول الله ﷺ، ولم يُنقل أي اختلاف في ترتيب آيات القرآن، مما يدل على أن رسم القرآن توقيفي. ويتضح ذلك من إقرار رسول الله ﷺ لهذا الرسم، ومن إجماع الصحابة رضي الله عنهم على ذلك، ومن وجود الاختلاف في رسم كلمة واحدة بين سورة وأخرى مع اتحاد اللفظ والمعنى. فكل هذا دليل واضح على أن الرسم الذي كُتب به المصحف هو رسم توقيفي، يجب الالتزام به دون تردد، ويُحرم كتابة المصحف بأي رسم آخر. أما كون رسول الله ﷺ أمياً، فلا يُعتبر ذلك مانعاً من هذا، إذ كان له كتّاب يكتبون، ويصفون له صورة الحروف، ولا ينبغي أن ننسى أنه ﷺ كان يعرف صور الحروف كما وردت في بعض الأحاديث. وكان كتّابه كذلك يكتبون الرسائل نيابة عنه بالرسم العربي المعتاد، ويرسلها إلى الملوك والرؤساء، وهذا الرسم يختلف عن الرسم الذي كُتب به القرآن أثناء نزوله. غير أن وجوب اتباع رسم عثمان للقرآن يختص بكتابة المصحف وحده. د قرآن کریم لیکل، که په نقل کولو، یا د زده کړې په موخه، یا کوم بل دلیل لپاره وي، جایز دي، ځکه چې د رسول الله ﷺ تأیید او د صحابه کرامو اجماع یوازې د مصحف په اړه دی، د هغې پرته له بل هیڅ شي باندې نه. په دې مسئله کې قیاس نشته، ځکه دا یوه توقیفي مسئله ده چې علت (دلیل) نلري.

The Qur’ānic script is tawqeefi and it is not allowed to go against it. The evidence for this is that the Prophet  used to have scribes who wrote down the revelation and they actually wrote down the Qur’ān according to this script and the Messenger  approved of their writing. His  period came to an end with the Qu’ran in the same script in which no change or alteration occurred. Even though the Sahaba  wrote the Qur’ān, it has not been reported from anyone that he differed with this writing until 'Uthman  became the Khalifah and he transcribed the sheets that had been preserved with Hafsa , the mother of the believers into mushafs according to that script, and he ordered that any remaining Mushafs be burned. What also came from the Quranic script that is different from the Arabic script in other books was the deviation from the Arabic script, and there could be no reason for this other than the form of the script being Tawqeefi and not conventional. For example it is not asked why the word arRiba in the Qur’ān is written with the letters waw and alif and not with the letters ya and alif. It is also not asked why there is an additional alif in the word mia’a but not in the word fia’a, why the additional ya in the words bi’ayeekum and the extra alif in the word sa’aw in Sura al-Hajj but absent from the word sa’aw in Sura Saba. Why is the alif added to the word ‘ataw but missing from ‘ataw in Sura al-Furqan. The alif is also added in the word aamano but omitted from the words ba’ao, ja’ao and fa’ao in the Quran. It is added in the word ya’afo allazee but absent from the word ya’afo anhom in Sura an-Nisa. Likewise it should not be said what is the sense of deletion of certain letters in some words but not in other similar words. This is like omitting the alif from the word Qura’an in Sura Yusuf and az-Zukhruf but keeping it in other places, and keeping the alif after the waw of the word samawat in Sura Fussilat but omitting it in others. So why is the alif in the word Al-Mi’aad kept but omitted from the same word in Sura al-Anfal also why the alif in the word sirajan exists wherever this word is mentioned in the Qur’ān except in Sura al-Furqan. This difference in the writing of a single word between one Sura and another, even though there is no difference in the meaning clearly suggests that this depends on the hearing of the words and not on Ijtihād or their understanding. Anything that depends on the hearing as such is i. Likewise, a difference in the order of the Sura’s (chapters) in the Qur’ān was reported, but there was no reported difference in the Quranic script from the script writing recorded in the presence of the Messenger of Allah . Nor was there any difference reported in the order of the Ayahs (verses) in the Qur’ān, indicating that the Quranic script is Tawqeefi. This is clear from the Messenger of Allah’s  acknowledgement of this writing, the consensus of the Sahaba  on this issue, and the existence of differences in the writing of a single word between one Sura and another despite the same wording and meaning. All this is clear evidence proving that the script in which the Mushaf has been written is Tawqeefi script, which must be adhered to without fail. Writing the Mushaf in any other script is prohibited. That the Messenger of Allah  was illiterate is not considered for he had scribes who could write and they described the script to him, not to forget that he could recognise the forms of letters as reported in some ahadith. His scribes also wrote letters on his behalf in normal Arabic script which he sent to the kings and leaders, this script being different from the script used to write the Qur’ān whilst it was being revealed. However the obligation to follow the ‘Uthmani script of the Qur’ān is specific only to the writing of the Mushaf. As for the writing of the Qur’ān by way of quotation or for teaching purposes or for any other reasons this is permissible because the approval of the Messenger  and consensus of the Sahaba is in concern to the Mushaf alone to the exclusion of everything else. There is no Qiyas on this matter because this is an issue of Tawqeefi without an Illah (reason).