قوت سند بودن، یکی از شرایط پذیرش حدیث به شمار می‌رود. با این حال باید دانست که ضعیف دانستن سند یک حدیث مشخص، لزوماً به معنای ضعیف بودن خود حدیث نیست؛ زیرا ممکن است آن حدیث سند دیگری نیز داشته باشد، هرچند امامی بگوید که جز از این طریق روایت نشده است. بنابراین کسی که حدیثی با سند ضعیف می‌یابد، جامع‌تر آن است که بگوید: این حدیث با این سند ضعیف است، اما متن آن بدون قید و شرط ضعیف محسوب نمی‌شود. پس رد سند، مستلزم رد حدیث نیست. با این همه، احادیثی وجود دارد که از جهت سند ثابت نشده‌اند، اما هنگامی که از مردمی به مردمی دیگر منتقل می‌شوند، مردم به صحت آن‌ها اطمینان می‌یابند و نیازی به پرسش از سند ندارند. نمونه‌های بسیاری برای این مورد وجود دارد، مانند حدیث:

The strength of the sanad is considered a condition in accepting a hadīth. However it should be known that judging the sanad of a specific hadith as weak does not necessarily mean the hadīth is weak in itself since it might have another isnād though an imam who might state that it has not been recieved except from this line of transmission. So, whoever finds a hadīth with a weak isnād, it is more inclusive to say that it is weak with this isnād but the text is not judged as weak without qualification. Therefore the rejection of the isnād does not necessitate the rejection of the hadīth. However, there are ahadīth which are not proved from the perspective of the isnād but when it is received from people to people they are satisfied with its authenticity and are in no need to ask for the isnād. There are many examples for this, such as the hadīth: