صحت، موافقت با امر قانونگذار است. وقتی گفته می‌شود، به معنای لحاظ کردن نتیجه عمل در دنیا است، و همچنین به معنای درجه‌بندی نتیجه عمل در آخرت است. پس انجام دادن ارکان و شرایط نماز، نماز را برای نمازگزار و در واقع صحیح می‌کند. بنابراین می‌گوییم نماز صحیح است، یعنی پاداش‌پذیر است، تکلیف را از عهده انسان ساقط می‌کند، و درخواست قضا را از میان می‌برد. و انجام دادن همه شرایط معامله، معامله را صحیح می‌کند؛ پس می‌گوییم: این معامله صحیح است، یعنی راهی شرعی برای تملک چیزی است و بهره‌مندی و تصرف در آن چیز تملک‌شده را مجاز می‌سازد. این سخن ناظر به پیامدهای نتیجه عمل در دنیا است. اما درجه‌بندی نتیجه عمل در آخرت: می‌گوییم این نماز صحیح است، یعنی امید داریم که در آخرت پاداش‌پذیر باشد، و می‌گوییم این معامله صحیح است، یعنی قصد پیروی از امر قانونگذار و جهت دادن معامله بر اساس امر و نهی او، آن را پاداش‌پذیر می‌سازد، پس امید داریم که با این قصد و این جهت‌گیری، پاداش عمل را در آخرت دریافت کنیم، زیرا پیروی از حکم خداوند متعال و تسلیم شدن در برابر اوست. با این حال، درجه‌بندی نتیجه عمل در آخرت جز در عبادات مورد توجه قرار نمی‌گیرد. چنان‌که دیده می‌شود، نمود آن معمولاً به عبادات محدود است، مانند نماز، روزه، حج و امثال آن. در بیشتر موارد در معاملات، یا در قواعد اخلاقی مانند راستگویی، یا در کیفرها، این درجه‌بندی مورد توجه نیست؛ از این رو بحث صحت بیشتر حول لحاظ کردن نتیجه عمل در دنیا می‌چرخد، از این جهت که آیا عمل پاداش‌پذیر است و آیا تکلیف را از عهده انسان ساقط می‌کند. در مسائل غیر عبادات، آنچه از صحت اراده می‌شود حلال بودن است، و آنچه از بطلان اراده می‌شود حرام بودن است. پس صحت در معاملات به معنای مشروعیت و جواز انتفاع است، و معنای بطلان، عدم جواز و حرمت انتفاع است که مستلزم عقوبت در دنیا و در آخرت می‌شود. بنابراین هر کس مالی را از راه معامله باطل به دست آورد، آن مال حرام شمرده می‌شود و صاحبش سزاوار عقوبت در آخرت است. اما بطلان، خلاف صحت است و آن عدم موافقت با امر شارع است، یعنی عدم اعتبار نتیجه عمل در دنیا و عقوبت آن در آخرت. یعنی آن عمل پاداش‌دار نیست، انسان را از مسئولیت بری نمی‌کند و وجوب قضا را ساقط نمی‌سازد. اگر یکی از ارکان نماز ترک شود، نماز باطل است؛ و اگر یکی از شرایط صحت شراکت باطل باشد، شراکت باطل است. برای مثال، اگر دو نفر پولی را به عنوان شریک مضارب در بانکی بگذارند، سپس شخصی را وکیل سرمایه‌گذاری کنند تا با خرید و فروش برای آنان کار کند و سود را به طور مساوی تقسیم نمایند، این شرکت باطل است، زیرا منعقد نشده است؛ چون ایجاب و قبولی با شریک جسمی (بدنی) صورت نگرفته، و ایجاب و قبول با شریک جسمی شرط انعقاد شراکت است، از این رو باطل است. و تصرف وکیلی که آنان تعیین کرده‌اند نیز باطل است، زیرا شریک مضارب، اگر فرض شود که شریک است، حق تصرف ندارد و بنابراین حق تعیین وکیل را هم ندارد، پس این قرارداد باطل است. مثال دیگر آن است که نوع فروش ممنوع باشد، مانند فروش «ملاقیح» که جنین‌هایی در شکم مادران‌اند. پیامد بطلان، ممنوع شدن بهره‌برداری (از آن عمل) است، و کسی که چنین کاری کند در آخرت سزاوار مجازات خواهد بود؛ بنابراین بطلان هم در زندگی دنیا پیامد دارد و هم در زندگی آخرت. اما فساد با باطل تفاوت دارد، زیرا باطل اساساً ناسازگار با فرمان شارع است، یعنی در اصل حرام است، مانند فروختن حیوان باردار (جنین‌دار). یا اینکه شرطی که محقق نشده، به اصل عمل آسیب می‌زند. برخلاف فساد، که در آن اصل عمل با فرمان شارع سازگار است، اما ویژگی خارج از اصل آن که با اصل مخالفتی ندارد، با فرمان شارع مخالف است. فساد در عبادات قابل تصور نیست، زیرا هر کس شرایط و ارکان آن را رعایت کند، می‌بیند که همه آن‌ها به اصل عبادت مربوط‌اند. اما فساد در قراردادها ممکن است وجود داشته باشد. اما مثال فروختن حیوان باردار: این معامله از اساس باطل است، زیرا در اصل حرام است. برخلاف فروش یک شهری به یک بدوی، که معامله فاسد است، به سبب ناآگاهی بدوی از قیمت؛ و پس از آنکه بازار را می‌بیند، حق دارد معامله را نگه دارد یا آن را فسخ کند. و همچنین برای نمونه، شرکت سهامی: اساس آن باطل است، زیرا پذیرش شریک بدنی (عمل‌کننده) در آن نیست، پس شرطی مربوط به اساس آن کم است؛ برخلاف قرارداد شراکت با ناآگاهی از پول شرکا، که فاسد است؛ اما اگر پول معلوم شود، شراکت صحیح می‌گردد یا باید پول را روشن کنند تا شراکت کامل شود، و همین‌طور.

The validity is the compatibility with the legislator’s command. When it is said it means the consideration of the result of the action in the herelife, and it also means grading the result of the action in the lifeafter, so the fulfillment of the pillars and conditions of the salaat makes the salaat valid for the prayer and in reality. So we say the prayer is valid, means it is rewardable and it acquits one’s liability, and it drops the request for the (qadha’) making up for it. And the fulfillment of all the conditions of the sale makes the sale valid, so we say: the sale is sahih, means it is a shari'ahi way for possessing something, and allowing the benefit and the disposal of the possessed thing. This is with regard to the consequences of the result of the action in the herelife. As for grading the result of the action in the lifeafter, we say: this salaat is valid, meaning we hope that it is rewardable in the lifeafter, and we say: the sale is valid, meaning that the intention to comply with the command of the legislator and directing the sale according to the command and prohibition makes it rewardable, so we hope to get the reward in the lifeafter for the action with this intention and this direction, for the compliance with the law of Allah Ta’ala and the adherence to Him. However the grade of the result of the action in the lifeafter is not noticed except in the worships. As it is seen, its appearance is usually limited to the worships like the prayer, the sawm, the hajj, and the similar. In most cases it is not noticed in transactions, or in the rules of morals like the truth, or in the penalties; therefore the discussion of validity is mostly around considering the result of the action in the herelife with respect to: whether it is rewardable and acquitable of the liability. In issues other than worships, what is meant by the validity (sihhah) is halal, and what is meant by the invalidity (botlaan) is haraam, so the validity in transactions means lawfulness, i.e. the benefiting permissibility, and the meaning of the invalidity (botlaan) is the unlawfulness, i.e. the benefiting prohibition, which necessitates punishment in the herelife and in the lifeafter. So whoever possesses money by an invalid contract, that money is considered haraam, and its perpetrator deserves punishment in the lifeafter. As for the invalidity (botlaan), it is the opposite of the validity (sihhah), and that is the non compatibility with the legislator’s command, which means the non consideration of the result of the action in the herelife, and the punishment for it in the lifeafter, which means that the action is not rewardable and not acquitable of the liability, and does not drop the necessity of the (qadha’) making up for it. If one pillar of the salaat is skipped; the salaat becomes invalid (baatilah) and if one of the validity’s conditions of the partnership is void; the partnership is invalid, for example, if two people deposit money in a bank as (mudhaarib) partners, then they entrust a person to invest the money on their behalf by buying and selling, and they share the profit equally. This company is invalid, because it did not get established, since there was no offer and acceptance with a body (badan) partner. The offer and acceptance with a body partner is a condition for the partnership to get established, therefore it is invalid. And the disposal of the agent they entrusted is invalid, because the (mudhaarib) partner, if he is supposed to be a partner hasn’t got the right of disposal, so he has no right to assign an agent, so it is an invalid agreement. Another example, if the kind of sale is prohibited like selling the (malaaqeeh) impregnated, that are in the mothers womb. The consequence of the invalidity is the prohibition of the benefit, and one will deserve punishment for it in the life-after, therefore the invalidity has consequences in the here-life and in the life-after. As for the corruption (fasaad), it is different to the botlaan, because the botlaan is basically non compatibility with the legislator’s commands, i.e. it is originally forbidden like selling the impregnated (fetus animals). Or that the unfulfilled condition violates the basis of the action. Contrary to the fasaad, where the basis of the action is compatible with the legislator’s command, but its non violating quality of its basis is contrary to the legislator’s command. The fasaad (corruption) can not be imagined in worships, because whoever follows their conditions and pillars; finds that they are all related to their basis. But the fasaad can possibly exist in the agreements. As for the example of selling the impregnated; it is baatil (invalid) from the basis, because it is forbidden originally, contrary to the selling of the townsmen to the Bedouin, it is a corrupted sale, because of the ignorance of the Bedouin about the price, and after he sees the market, he has the option to keep the sale or to revoke it. And for example, the sharing company, its basis is invalid because it misses the acceptance of the body partner, so it misses a condition related to the basis, contrary to the agreement of the partnership with ignorance about the money of the partners, that is a corrupted one, but if the money becomes known the partnership becomes valid or they must clarify the money so the partnership will be completed, and thus.