۲۰.۳ شهید - شخصیت اسلامی | Quran Course

۲۰.۳ شهید - شخصیت اسلامی | Quran Course

0% read · 7 min left

شخصیت اسلامی Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۲۰.۳ شهید

20.3 The Martyr

by Sheikh Taqīuddīn An-Nabahānī7 min readViewed 132 times

شهیدان (شُهَداء) سه گونه‌اند: شهیدِ آخرت، اما نه با احکامِ دنیا؛ شهیدِ دنیا تنها؛ و شهیدِ دنیا و آخرت. اما شهیدِ آخرت تنها و نه دنیا، در احادیث ذکر شده‌اند. در برخی روایات آنان هفت، در برخی هشت، در برخی نه و در برخی یازده‌اند. آنچه صحیح‌تر است و در صحیح مسلم آمده، این است که آنان پنج گروه‌اند: (المَطعون) که کسی است که در طاعون، یعنی همان بیماری همه‌گیر معروف، می‌میرد؛ (المَبطون) که کسی است که به اسهال مبتلاست؛ غریق که به سبب آب می‌میرد؛ کسی که بر اثر (الهَدْم) یعنی فروریختن ساختمان می‌میرد؛ و کسی که در راه بلند کردن کلمه‌ی الله بیرون از میدان نبرد جان می‌دهد. مسلم از ابوهریره (رض) روایت کرده است که رسول الله ﷺ فرمود:

Martyrs (shuhadaa) are of three types; the shaheed of the Akhirah but not by the rules of the world; the shaheed of the world only and the shaheed of the world and Akhirah. As for the shaheed of the Akhirah only and not of this world, they are mentioned in the ahadith. In some narrations they are seven, in some eight, in some nine and in some eleven. The authentic (position) as what came in Muslim is that they are five who are: (al-mat’un) who is the one who dies in the plague i.e. the famous pestilence, the (mabtun) who is the one with diarrhoea, the drowned person who dies because of water, the one who dies of (al-hadm) i.e. the collapsed building, and the one who dies in the way of raising the word of Allah outside the battlefield. Muslim narrated from Abu Hurayra (ra) that the Messenger of Allah (saw) said:

معنای این شهدا آن است که برای آنان در آخرت پاداش شهدا وجود دارد؛ اما در این دنیا، آنان غسل داده شده و بر ایشان نماز خوانده می‌شود۔ هنگامی که واژه «شهید» در ارتباط با پاداش و حدیثی که درباره‌ی آن است گفته شود، تعمیم آن به این افراد درست است۔ با این حال، اگر واژه «شهید» به‌صورت مطلق و بدون هیچ قید و معنای ضمنی‌ای به کار رود، آنگاه بر این افراد حمل نمی‌شود، بلکه تنها بر کسانی دلالت دارد که در راه خدا کشته شده‌اند۔

The meaning of these shuhadaa is that there is for them in the Akhirah the reward of the shuhadaa; as for this world, they are washed and prayed over. When the word “shaheed” is said in connection with reward and the hadith about that, it is correct to generalize it to these (persons). However, if the word “shaheed” is used in an unrestricted manner without any connotation, then it is not taken to denote these (persons) but rather to denote only those killed in the way of Allah.

اما شهیدِ دنیا، نه آخرت، کسی است که احکامِ شهیدِ دنیا را دارد، از این جهت که نه غسل داده می‌شود و نه بر او نماز خوانده می‌شود، بلکه در لباسش دفن می‌شود. با این حال، در آخرت، پاداشِ شهیدی را که برای بلند کردن کلمهٔ الله جنگیده است، نمی‌گیرد. این همان کسی است که در غیر راه الله می‌جنگد، مانند کسی که صرفاً برای آوازه یا غنیمت می‌جنگد، یا در حال عقب‌نشینی. این به آن دلیل است که احادیث، پاداشِ شهید را برای کسی بیان کرده‌اند که در راه الله (سبحانه و تعالی) می‌جنگد، و کسی که پیشروی می‌کند، نه عقب‌نشینی. مسلم از ابو موسی اشعری روایت کرده است.

As for the shaheed of the world not the Akhirah, he is the one who takes the rules of the shaheed of the world in so far as he is not washed nor prayed over but rather buried in his clothes. However he does not take in the Akhirah the reward of the shaheed who fought to raise the word of Allah the highest. This is the one who fights in other than the way of Allah such as fighting for fame or booty alone or while retreating. This is because the ahadith specified the shaheed’s reward for the shaheed who fights in the way of Allah (swt), and the one fighting advancing not retreating. Muslim narrated from Abu Musa al-Ash’ari

این شهید همان کسی است که احکام شریعت مربوط به حقوق او آمده است. او کسی است که در جنگ با کافران کشته شده باشد؛ به همین ترتیب، کسی که در میدان نبرد زخمی شده و سپس بر اثر همان زخمی که در میدان نبرد برداشته، جان داده، نیز همانند کشته‌شده در میدان نبرد به شمار می‌آید. اما غیر از این‌ها، شهید محسوب نمی‌شوند. بنابراین کسی که در جنگ با یاغیان (بغاة) کشته شود، شهید به شمار نمی‌آید، و نیز کسی که در میدان نبرد زخمی شده، سپس از زخمش بهبود یافته و بعد به سبب آن جان داده، شهید محسوب نمی‌شود. شهیدی که احکام ویژه‌ای دارد و درباره‌اش خداوند فرموده که زنده است، به کسی اختصاص دارد که در میدان نبرد با کافران، برای بلند شدن کلمۀ خدا کشته شده باشد، و کسی که در میدان نبرد مجروح شده و بر اثر همین زخم جان داده است.

This shaheed is the one upon whose rights came in the Shari’ah rules. He is specified as the one killed in the war with disbelievers; similarly the one who was wounded in the battlefield then died of the wound he received in the battlefield is also considered like the one killed in the battlefield. As for other than these, they are not considered shaheed. Accordingly the one killed in fighting with rebels (bughat) is not considered shaheed nor the one wounded in the battlefield then recovered from the wound then died because of it. The shaheed who has specific rules, and the one about whom Allah stated that he is alive, is specified to the one killed in the battlefield with the disbelievers to raise the word of Allah and the one injured in the battlefield then died due to this wound.

حکمِ این شهیدِ یادشده آن است که نه غُسل داده می‌شود و نه در کفن پیچیده می‌شود، بلکه با خونش و با لباسش دفن می‌گردد؛ زیرا شهید در روز قیامت با بوی خونش برانگیخته می‌شود، همچون خوش‌بوترین مُشک. و اما غسل ندادن شهید، به سبب آن چیزی است که البخاری از جابر روایت کرده که گفت:

The rule of this mentioned shaheed is that he is neither washed nor shrouded in burial shrouds; rather he is buried in his blood and clothes because the shaheed is resurrected on the Day of Judgement with the smell of his blood like the sweetest-smelling musk. As for not washing the shaheed, this is due to what Al-Bukhari narrated from Jabir who said:

ان الأحادیث صحیحة وفیها دلالة صریحة على أن الشہید لا یُصلّى علیہ۔ وقد ردّ الشافعی حدیث ابن عباس رضی اللہ عنہما، وما جاء فی معناه من الصلاة على شہداء أحد قبل دفنهم، فقال: «إن الخبر جاء كأنه فی أعیان، فی مقابلة المتواتر أن الرسول لم یصلِّ على شہداء أحد». وكل هذه الأحادیث صحیحة، سواء ما روی أن الرسول ﷺ صلّى على الشہداء، أو ما روی أنه لم یصلِّ علیهم. ولا سبیل إلى ردّ أیٍّ منها بسبب صحتها، لأنها من جملة ما یُحتجّ به فی الروایة والمعنى. ولا سبیل إلى ترجیح أحدها على الآخر، إذ یبعد أن ینسى الصحابة الصلاة على أولئك الشہداء، كما یبعد أیضًا أن یتركوا أمرًا مخالفًا لما ثبت عنه ﷺ من الصلاة على الموتى. فكیف یُرجَّح أحدها على الآخر؟ ولا یصحّ أن یقال إن الصلاة فی الأحادیث التی أثبتت الصلاة على الشہید هی الدعاء، فیكون قوله «صلّى» بمعنى «دعا». وهذا لا یصح، لأن الحقائق الشرعیة مقدَّمة على الحقائق اللغویة ما لم توجد قرینة تصرف عنها، وهنا لا قرینة، فلا بد أن یكون المراد بالصلاة الصلاة الشرعیة على المیت. ولا یصحّ أن یقال إن أحادیث الصلاة على الموتى نسخت أحادیث عدم الصلاة علیهم، لأن أحدها، وهو الصلاة على شہداء أحد بعد ثمان سنین، متأخر عن جمیع الأحادیث، لأنه جاء فی روایة ابن حبان.

These ahadith are established and of explicit indication that the shaheed is not prayed over. Ash Shafi’ responded to the hadith of ibn Abbas (ra) and what came of its meaning regarding praying over those killed in Uhud before their burial “that the information came as if it were specific ones in the face of mutawatirah that the Messenger did not pray over those killed in Uhud.” All these ahadith are established whether those narrated that the Messenger (saw) prayed over the shuhadaa or those narrated that he didn’t pray over them. There is no way to reject any of them due to their authenticity, and because they are of those used as proofs in narration and meaning. There is no way to outweigh one over the other as it is remote that the Sahabah forgot to pray over those shuhadaa, just as it is also remote for them to leave an issue which is opposite of what is established about him (saw) of praying over the dead. So how can one be outweighed over the other? Nor should one say that the prayer in the ahadith which established the prayer over the shaheed is the du’a so that his saying “prayed” means made du’a. One cannot say this since the Shari’ah realities precede the linguistic (realities) as long as there is no connotation. Here there is no connotation so it is inevitable that the meaning of prayer is the Shari’ah prayer over the dead. Nor should one say that the ahadith of praying over the dead abrogates the ahadith of not praying over them since one of them, which is the prayer over those killed in Uhud after eight years is prayed to later than all the ahadith since it came in the narration of ibn Hibban

«کوئی بھی شخص میرے آگے بڑھ کر کسی چیز کی طرف پیش قدمی نہ کرے۔» مشرکین قریب آ پہنچے تو رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: «اس جنت کی طرف بڑھو جس کی وسعت آسمانوں اور زمین کے برابر ہے۔» عمیر بن الحمام الانصاری نے کہا: یا رسول اللہ! ایسی جنت جس کی وسعت آسمانوں اور زمین کے برابر ہے؟ آپ ﷺ نے فرمایا: «ہاں۔» انہوں نے کہا: «بخ بخ!» تو رسول اللہ ﷺ نے پوچھا: «تمہیں «بخ بخ» کہنے پر کس چیز نے آمادہ کیا؟» انہوں نے کہا: «اللہ کی قسم، کچھ نہیں، سوائے اس امید کے کہ میں اس کے اہل میں سے ہو جاؤں۔» آپ ﷺ نے فرمایا: «بے شک تم اس کے اہل میں سے ہو۔» پھر انہوں نے اپنے ترکش سے کھجوریں نکالیں اور ان کو کھانے لگے، پھر کہا: «اگر میں ان کھجوروں کے کھانے تک زندہ رہا تو یہ تو ایک لمبی زندگی ہوگی!» پھر انہوں نے وہ کھجوریں پھینک دیں اور دشمن سے لڑتے رہے یہاں تک کہ شہید ہو گئے۔ (روایت مسلم)

“Let none of you precede to anything without my being. The polytheists came close so the Messenger of Allah (saw) said: Stand forth to a Paradise whose breadth is that of the heavens and the earth. He said: ‘Umayr bin al-Hammam al-Ansari said: O Messenger of Allah, a Paradise whose breadth is that of the heavens of the earth? He said: (Bakh! Bakh!). So the Messenger of Allah (saw) said: What carried you to your statement, (Bakh! Bakh!). He said: Nothing, by Allah, except the hope that I be one of its people. He said: Verily you are one of its people. He removed dates from his (qaran) and began eating from them. Then he said: If I were to live until I ate these dates, it would then be a long life! He threw the dates that had then fought them until he was killed” (Narrated by Muslim).

«خداوند امنیت را برای کسی تضمین می‌کند که در راه او جهاد کنان بمیرد، و جز برای جهاد در راه او و ایمان به سخنانش از خانه‌اش بیرون نرفته باشد؛ که او را به بهشت درمی‌آورد یا به همان خانه‌ای که از آن بیرون رفته بازمی‌گرداند، همراه با آنچه از پاداش یا غنیمت به دست آورده است. سوگند به کسی که جان محمد ﷺ در دست اوست، هر کس در راه خدا زخمی شود، روز قیامت جز به همان شکلی که هنگام زخمی شدنش بود نخواهد آمد؛ رنگش رنگ خون و بویش بوی مشک است. سوگند به کسی که جان محمد ﷺ در دست اوست، اگر نبود که در میان مؤمنان کسانی هستند که جانشان خشنود نمی‌شود از اینکه از پی من بمانند، و من هم مرکبی نمی‌یابم که آنان را بر آن سوار کنم، هیچ لشکری که صبحگاهان در راه خدا بیرون می‌رود را همراهی نمی‌نکردم و از آن عقب نمی‌ماندم. سوگند به کسی که جان محمد ﷺ در دست اوست، دوست دارم در راه خدا کشته شوم، سپس زنده شوم و باز کشته شوم، سپس زنده شوم و باز کشته شوم، سپس زنده شوم و باز کشته شوم.»

“Allah guarantees security for the one who dies jihad in His way, not leaving his house for any other reason except jihad in His way and believing in His words, that He will enter him into Paradise or return him to his abode from which he left together with what he achieved of reward or booty. By the One in whose hand lies the should of Muhammad, whoever is wounded in the way of Allah will not come on the Day of Judgement except in his form when he was wounded, his colour the colour of blood and his odour the odour of musk. By the one in whose hand lies the soul of Muhammad, were it not that there were men among the believers whose souls are not pleased to stay behind me (when I go) nor do I find that could carry them upon, I would not stay behind any expedition that goes out in the way of Allah in the morning. By the One in whose hand lies the soul of Muhammad, I would love to die in the way of Allah then I am resurrected then killed, then resurrected then killed, then resurrected then killed.”