۳.۳ معجزهٔ قرآن
3.3 The Miracle Of The Qur’ān
قرآن، آن کلامی است که بر سرور ما محمد ﷺ با آنچه بر معانی آن دلالت دارد نازل شده است. پس قرآن، هم لفظ (واژگان) و هم معنا با هم است. معنا به تنهایی قرآن نامیده نمی‌شود، و لفظ نیز اصلاً نمی‌تواند معنایی نداشته باشد، زیرا اساس ترکیب عبارات، دلالت بر معنای مشخصی است. از همین رو، قرآن به توصیف لفظ آن وصف شده است. بنابراین، خداوند درباره آن فرموده که به زبان عربی است، آنجا که فرمود:
The Qur’ān is the expression revealed to our master Muhammad with what indicates its meanings. So the Qur’ān is the wording (lafz) and meaning (ma'na) together. The meaning alone is not called the Qur’ān and the wording cannot possibly have any meaning because the basis of composing expressions is to indicate a specific meaning. This is why the Qur’ān has been described as a description of its wording. Thus, Allah said about it that it is in Arabic when He said:
«إِنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا» [TMQ Yoosuf: 2]
“Verily, We have sent it down as an Arabic Qur’ān” [TMQ Yoosuf: 2]
«إِنَّا أَنزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا» [TMQ Yoosuf: 2]
“Verily, We have sent it down as an Arabic Qur’ān” [TMQ Yoosuf: 2]
و آنگاه فرمود
And He said
کتابی که آیاتش به تفصیل بیان شده است؛ قرآنی به زبان عربی [TMQ Fussilat: 3]
“A Book whereof the Verses are explained in detail;- A Qur’ān in Arabic ” [TMQ Fussilat: 3]
و آنگاه فرمود
And He said
«قرآنی به زبان عربی، بدون هیچ کجی و انحرافی» [TMQ Zumar: 28]
“An Arabic Qur’ān, without any crookedness” [TMQ Zumar: 28]
«إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَيْكَ قُرْآنًا عَرَبِيًّا» ﷺ [TMQ Shurā: 7]
“We have revealed unto you (O Muhammad (saw)) a Qur’ān in Arabic” [TMQ Shurā: 7]
«إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا» [TMQ Zukhruf: 3]
“We verily, have made it a Qur’ān in Arabic” [TMQ Zukhruf: 3]
عربی، عبارتِ الفاظِ قرآن است نه توصیفِ معانی آن؛ زیرا معانی آن معانیِ انسانی است، نه معانیِ عربی. قرآن برای تمامِ بشریت است، نه تنها برای عرب‌ها. و اما گفتارِ او:
Arabic is the depiction of the Qur’āns’ words and not a description of its meanings, because its meanings are human meanings and not Arabic meanings. It is for the humankind and not for the Arabs only. As for His saying:
«وَكَذَٰلِكَ أَنزَلْنَاهُ حُكْمًا عَرَبِيًّا» [TMQ Ra’d: 37]
“And thus have We sent it down (the Qur’ān) down to be an Arabic judgement (hukman 'arabiyyan)” [TMQ Ra’d: 37]
معنای این سخن آن است که این حکمتی است که به زبان عرب ترجمه شده، نه آنکه حکمتی عربی باشد. در اینجا واژه «عربی» توصیفی از لفظ و چیزی جز این نیست. الفاظ قرآن را جز به عربی نمی‌توان توصیف کرد. قرآن جز عربی هیچ نام دیگری ندارد، چه به معنای حقیقی و چه مجازی. از این رو، درست نیست بگوییم که نوشتن برخی از معانی آن به زبان دیگر، قرآن است. زبان عربی قرآن غیرقابل انکار است؛ الفاظ آن تنها به عربی است. قرآن معجزهٔ پیامبر محمد ﷺ است. هرچند معجزات دیگری نیز به دست پیامبر ﷺ جاری شد که غیر از قرآن است، همان‌گونه که در خود قرآن و در کتاب‌های صحیح سنت آمده است، ولی ایشان ﷺ مردم را به آن معجزات به مبارزه نطلبید؛ مبارزه‌طلبی تنها با قرآن بود. به همین سبب می‌گوییم که قرآن معجزهٔ پیامبر محمد ﷺ است که با آن رسالت او از زمان نزول قرآن تا روز قیامت ثابت شده است. قرآن عرب‌ها را از آوردن مانند آن ناتوان ساخت و آنان را به آوردن مانندش فراخواند. خداوند در این مبارزه‌طلبی به ایشان فرمود:
It means that it is a wisdom translated into the language of the Arabs and not that it is an Arabic wisdom. Here the word 'Arabic' is a description of wording and nothing else. It’s (i.e The Qurans’) wording are not to be described except in Arabic. It has no other designation other than Arabic, whether literally or metaphorically. That is why it is not correct to say that the writing of some of its meanings in another language is Qur’ān. The Arabic language of the Qur’ān is indisputable; its wordings are only in Arabic. The Qur’ān is the miracle of the Prophet Muhammad . Even though there are other miracles of the Prophet which took place at his hands different to that of the Qur’ān, as mentioned in the Qur’ān itself and the Sahih works of the Sunnah, the he did not challenge the people with, the challenge was only by the Qur’ān. That is why we say that the Qur’ān was the miracle of the Prophet Muhammad with which his Messengership has been proven ever since the Qur’ān was revealed until the Day of Judgement. The Qur’ān rendered the Arabs incapable of bringing something like it, and it challenged them to bring something like it. He said in His challenge to them:
«و اگر درباره آنچه بر بنده‌ی خود نازل کرده‌ایم در شک هستید، پس سوره‌ای همانند آن بیاورید و گواهان خود را غیر از الله فراخوانید، اگر راستگو هستید.» [TMQ Baqarah: 23]
“And if you are in doubt concerning that which We have sent down to Our slave, then produce a sura of the like thereof and call your witnesses besides Allah, if you are truthful” [TMQ Baqarah: 23]
و فرمود:
And He said:
«بگو: پس سوره‌ای همانند آن بیاورید، و هر کس را که می‌توانید، جز خدا فرا خوانید، اگر راستگو هستید.» [TMQ Yūnus: 38]
“Say: “Bring then a sura like unto it, and call upon whomsoever you can, besides Allah, if you are truthful” [TMQ Yūnus: 38]
یا می‌گویند: «او (پیامبر ﷺ) آن را (قرآن را) به دروغ ساخته است.» بگو: «پس ده سوره ساختگی همانند آن بیاورید و هر که را می‌توانید، غیر از الله، به یاری بخوانید، اگر راست می‌گویید.» [TMQ Hūd: 13]
“Or they say,”He (the Prophet) forged it (Qur’ān). Say: “Bring you then ten forged suras like unto it, and call whomsoever you can, other than Allah (to your help), if you speak the truth” [TMQ Hūd: 13]
او (خداوند) چالش خود را برای آنان به جایی رساند که به ایشان فرمود که آنان نخواهند توانست چیزی مانند آن را بیاورند. او فرمود:
His challenge to them reached a point where He told them that they will not be able to bring something like it. He said:
«بگو: اگر انس و جن گرد هم آیند تا همانند این قرآن را بیاورند، همانندش را نمی‌توانند آورد، هرچند که یکدیگر را یاری دهند» [TMQ Isrā’: 88]
“Say: “If the mankind and the jinns were together to produce the like of this Qur’ān, they could not produce the like thereof, even if they helped one another” [TMQ Isrā’: 88]
پس کسانی که قرآن برایشان تحدّی شده بود، از آوردن مانند آن ناتوان بودند؛ و ناتوانی ایشان از پاسخ به این تحدّی، با روایات متواتر ثابت شده است، و تاریخ هیچ آگاهی ندارد و هیچ کس نیز گزارش نکرده است که ایشان چیزی مانند آن آورده باشند.
So those challenged by the Qur’ān were unable to being something like the Qur’ān, their inibility to meet this challenge has been proven via recurrent reports (mutawatir) and history has no knowledge of and nor has anybody narrated a report that they (the Arabs) did bring something like it.
این تحدّی مختص به کسانی که مورد خطاب قرار گرفتند نیست، بلکه تا روز قیامت یک تحدّی باز است، زیرا ملاک، عمومِ لفظ است نه خصوصِ سبب. پس قرآن تمام بشریت را از زمان نزولش تا روز قیامت به آوردن مانندی برای آن به چالش می‌کشد؛ به همین سبب، قرآن معجزه‌ای تنها برای عربِ زمانِ پیامبر ﷺ نیست و نه تنها برای عرب‌ها، بلکه معجزه‌ای برای تمام بشریت است. در این زمینه میان قبیله‌ای و قبیله‌ای دیگر هیچ تفاوتی نیست، زیرا خطاب او به تمام بشریت است. او فرمود:
This challenge is not specific to those who were addressed; rather it is an open challenge until the day of Judgement because the consideration is for the generality of the wording (lafz) and not the specificity of the cause (sabab). So the Qur’ān challenges the whole of mankind since it was revealed and until the Day of Judgement to bring something like it that is why the Qur’ān is not a miracle for the Arabs who lived in the days of the Messenger only, and nor is it only for the Arabs, rather it is a miracle for the whole of mankind, In this regard there is no difference between one tribe and another because his address is to the whole of mankind. He said:
«وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ» ﷺ [TMQ Saba: 28]
“We have not sent you (O Muhammad (saw)), except to all of mankind” [TMQ Saba: 28]
و چون آیات تحدّی عام هستند («عامّ»)، می‌گویند:
And because the verses of the challenge are general ('amma), they say:
«و اُدْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ» [سورۂ یونس: ۳۸]
“And call upon whomsoever you can, besides Allah” [TMQ Yūnus: 38
این [خطاب] تمام نوع بشر را شامل میشود، و از آنجا که قرآن کریم ما را از ناتوانی انسان‌ها و جنّیان آگاه می‌سازد، [خداوند] فرمود:
It includes the whole of mankind, and because the Qur’ān informs us of the inibility of mankind and jinn, He said:
بگو: «اگر انس و جن گرد هم آیند تا همانند این قرآن را بیاورند، همانند آن را نخواهند آورد.» [TMQ Isrā’: 88]
“Say: “If the mankind and the jinns were together to produce the like of this Qur’ān, they could not produce the like thereof” [TMQ Isrā’: 88]
ناتوانی عرب‌ها در آوردن چیزی همانند این قرآن، و ناتوانی همه مردم در آوردن چیزی مانند آن، امری است که ذاتِ خودِ قرآن آن را دربردارد. عرب‌ها هنگامی که قرآن را می‌شنیدند، به آن نزدیک می‌شدند و جادوی بلاغتش آنان را فرا می‌گرفت. حتی الولید بن المغیره که شنیده بود پیامبر ﷺ قرآن را تلاوت می‌کند، به مردم گفت:
The Arab's inibility to produce something similar to this Qur’ān, and all the people's inibility to bring something similar to it is a matter intrinsic to the Qur’ān itself. The Arabs, when they would listen to the Qur’ān, they would approach it and they were taken by the magic of its eloquence, even al-Walid ibn al-Mughira, who had heard the Prophet reciting the Qur’ān, said to the people:
«به خدا سوگند! هیچ‌کس از میان شما در شعر و وزن‌های آن (رجزها) و قصیده‌ها (شعرهای کهن عربی با ساختار سه‌بخشی سخت‌گیرانه) از من آگاه‌تر نیست!» (این را می‌گفت)، «سوگند می‌خورم! در آنچه او میگوید شیرینی و زیبایی است و در آن لطف و ظرافت است. بالاترین بخش آن سرسبز و پرطراوت است و پایین‌ترین بخش آن پربار و فراوان (از باران) است. به راستی که این بلندترین است و هیچ‌چیز بلندتر از آن نیست.»
‘By Allah! There is not a man amongst you who is more well-versed in poetry than me, or has more knowledge of its poetic meter (rajazihi) or qasida (ancient Arabic poem with rigid tripartite structure) than me!. I swear! In the saying that he says there is a sweetness and beauty and in it there is grace and elagence. At it’s highest is fresh green and leefy and at its lowest it is copiuos and abundant (with rain). Verily it is the highest and nothing is higher than it’,
این با وجود آن است که ولید ایمان نیاورد و بر کفر خود پافشاری کرد. بنابراین جنبه‌های معجزه به خود ماهیت قرآن مربوط میشود، زیرا کسانی که آن را شنیده‌اند و کسانی که تا روز قیامت خواهند شنید، صرفاً با گوش دادن به آن، حتی اگر تنها یک جمله باشد، از قدرت فصاحت آن مبهوت و حیران می‌شوند:
This despite the fact that al-Walid did not believe and persisted with his kufr. So the aspects of the miracle relate to the nature of the Qur’ān itself because those who have heard it and those who will hear it until the Day of Judgement are baffled and bewildered by the power of its eloquence by just simply listening to it, even if it is just one sentence:
«امروز پادشاهی از آنِ کیست؟» [TMQ Fussilat: 16]
“And whose is the kingdom this day?” [TMQ Fussilat: 16]
در روز قیامت تمام زمین در قبضه‌ی قدرت او خواهد بود [TMQ al-Zumar: 67]
“On the Day of Resurrection the whole of the earth will be grasped by His Hand” [TMQ al-Zumar: 67]
«اگر از قومی خیانت می‌ترسی، (پیمانشان را) به سوی ایشان بیفکن (تا) بر سر برابری باشی.» [TMQ alAnfāl: 58]
“If you fear treachery from any people throw back (their covenant) to them (so as to be) on equal terms” [TMQ alAnfāl: 58]
ای مردم! از پروردگارتان پروا کنید و فرمانبردار او باشید! بی‌تردید زلزلهٔ قیامت (روز داوری) چیزی هولناک است. روزی که آن را ببینید، هر زن شیرده‌ای کودک شیرخوارش را فراموش می‌کند، و هر زن بارداری بار خود را فرو می‌نهد، و مردم را چنان می‌بینی که گویی مست‌اند، حال آنکه مست نیستند، بلکه عذاب الهی سخت است. [TMQ al-Hajj: 1]
“O mankind! Fear your Lord and be dutiful to Him! Verily, the earthquake of the Hour (of Judgement) is a terrible thing. The Day you shall see it, every nursing mother will forget her nurseling, and every pregnant one will drop her load, and you shall see mankind as in a drunken state, yet they will not be drunken, but severe will be the Torment of Allah” [TMQ al-Hajj: 1]
و بدین ترتیب، یک آیه یا چند آیه از قرآن تلاوت می‌شد. الفاظ، سبک و هدف آن، انسان را کاملاً مسحور میکرد و احساساتش را به تصرف خود درمی‌آورد.
And thus an ayah or ayāt of the Qur’ān would be recited. Its words, style and purpose completely captivates and seizes the emotions of the man.
معجزهٔ قرآن در روانی، پاکیزگی و فصاحتش در سطحی شگفت‌انگیز آشکارتر از هر چیز دیگر است. این امر در سبک معجزه‌آسای قرآن نمایان است. سبک آن دارای وضوح (وُضوح)، شدت (قوّه) و زیبایی (جمال) است که انسان نمی‌تواند همانندش را بیاورد. سبک (اُسلوب) عبارت است از چینش معانی در واژه‌های گوناگون، یا شیوهٔ بیان برای برجسته ساختن معانی با عبارات زبانی؛ و وضوح سبک از برجسته شدن معانی مورد نظر در عبارتی که با آن بیان شده‌اند، پدید میآید:
The miracle of the Qur’ān is clearest in its fluency, purity and eloquence of an astonishing level. This is indicated in the miracilous style of the Qur’ān. Its style has clarity (Wuduh), intensity (Quwwah) and beauty (Jamal) that man cannot match. Style (uslub) is the arrangement of meanings in assorted words or it is the manner of expression to highlight meanings with lingusitic expressions, and the clarity of the style comes from the projection of the meanings intended to be expressed in the phrase with which they are expressed:
و کسانی که کافر شدند می‌گویند: «به این قرآن گوش ندهید و در میان (تلاوت) آن سروصدا راه بیندازید، باشد که پیروز شوید». [TMQ Fussilat: 26]
“And those who disbelieve say: “Listen not to this Qur’ān, and make noise in the midst of its (recitation) that you may overcome” [TMQ Fussilat: 26]
شدت (قوّة) سبک با انتخاب واژگانی بیان میشود که با معنایی که می‌دهند هم‌خوان باشند. بنابراین معنای ظریف با واژه‌ای ظریف بیان میشود، معنای احساسی با واژه‌ای احساسی، و معنای ناپسند با واژه‌ای ناپسند، و همین‌طور تا آخر...
The intensity (Quwwah) of the style is represented by the choice of words compatible to the meaning they give. Thus, the delicate meaning is expressed with the delicate word, and the emotive meaning is expressed with the emotive word and the loathed meaning is expressed with the loathed word and so on and so forth...
«وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا * عَيْنًا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًا» [TMQ ad-dahr: 17-18]
“And they will be given to drink there a cup (of wine) mixed with Zanjabil (ginger, etc), and a spring there, called Salsabil” [TMQ ad-dahr: 17-18]
«إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًا * لِّلطَّاغِينَ مَآبًا * لَّابِثِينَ فِيهَا أَحْقَابًا» Note: the text inside braces is a Qur'an verse; I've rendered it in the standard Qur'anic form. [TMQ An-Naba: 21-23]
“Truly, Hell is a place of ambush, a dwelling place for the Taghun (Those who transgress the limits set by Allah). They will abide therein for ages” [TMQ An-Naba: 21-23]
«آن واقعاً تقسیمی بسیار ناعادلانه است» [TMQ Najm: 22]
“That indeed is a division most unfair” [TMQ Najm: 22]
به راستی، ناخوشایندترین همه‌ی صداها، صدای الاغ است [TMQ Luqmaan: 19]
“Verily, the harshest of all voices is the voice (braying) of the ass” [TMQ Luqmaan: 19]
اما زیبایی اُسلوب، پس آن در انتخاب پاک‌ترین و بهترین عباراتی یافت میشود که با معنایی که می‌رساندند و با واژگان و معانیِ همراهشان در عبارات، هماهنگ باشند.
As for the beauty of the uslub (style) this is to be found in the choice of the most pure and best phrases fitting with the meaning they conveyed and with the words and meanings, which accompany them in the expressions
شاید (بارها) کسانی که کافر شدند آرزو کنند که ای کاش مسلمان بودند. آنان را رها کن تا بخورند و بهره‌مند شوند، و سرگرم امید (واهی) باشند. آنان خواهند دانست
“Perhaps (often) will those who disbelieve wish that they were Muslims. Leave them to eat and enjoy, and let them be preoccupied with (false) hope. They will come to know”
هر کس قرآن را بررسی کند، به بلندای والایی دست می‌یابد که سبک قرآن از نظر وضوح، شدت و زیبایی بدان متصف است. به این وضوح، این شدت و این زیبایی گوش فرا دهید:
The one who examines the Qur’ān will find a lofty elevation in which the style of the Qur’ān is characterised in terms of its clarity, intensity and beauty. Listen to this clarity, intensity and beauty:
و از میان مردم کسی است که بی‌هیچ علم یا هدایت، یا کتاب روشنگری، درباره‌ی الله مجادله می‌کند؛ گردن‌کشی‌کنان و تا دورترین حد، دیگران را از راه الله گمراه می‌سازد. [TMQ al-Hajj: 8- 9]
“And among men is he who disputes about Allah, without knowledge or guidance, or a Book giving light (from Allah,- Bending his neck in pride, and leading (others) too (far) astray from the Path of Allah” [TMQ al-Hajj: 8- 9]
«این دو دشمن (مؤمنان و کافران) درباره‌ی پروردگارشان با یکدیگر ستیز می‌کنند. اما کسانی که کفر ورزیده‌اند، جامه‌هایی از آتش برای ایشان بریده میشود و آب جوشان بر سرهایشان ریخته میشود. با آن، آنچه در شکم‌هایشان است و نیز پوست‌هایشان گداخته یا نابود میشود. و برای ایشان گرزهایی از آهن است (تا عذابشان دهند). هر بار که از شدت اندوه بخواهند از آن بیرون روند، به درون آن بازگردانده می‌شوند و به ایشان گفته میشود: "عذاب سوزان را بچشید."» [TMQ al-Hajj: 19-22]
“These two opponents (believers and disbelievers) dispute with each other about their Lord; then as for those who disbelieve, garments of fire will be cut out for them, boiling water will be poured down over their heads. With it will melt or vanish away what is within their bellies, as well as their skins. And for them are hooked rods of iron (to punish them). Every time they seek to get away therefrom, from anguish, they will be driven back therein, and (it will be) said to them: “Taste the torment of burning” [TMQ al-Hajj: 19-22]
«ای مردم! مَثَلی زده شده است، پس به آن گوش فرا دهید: همانا کسانی را که به جای الله می‌خوانید، حتی اگر همگی گرد هم آیند، نمی‌توانند مگسی را بیافرینند. و اگر مگس چیزی از ایشان برباید، توان بازپس‌گرفتن آن را از مگس ندارند. پس ناتوان است هم جوینده و هم آنچه جستجو میشود.» [TMQ al-Hajj: 73]
“O mankind! A similitude has been coined, so listen to it (carefully): Verily! Those on whom you call besides Allah, cannot create (even) a fly, even though they combine together for the purpose. And if the fly snatched away a thing from them, they wouldhave no power to release it from the fly. So weak are (both) the seeker and the sought” [TMQ al-Hajj: 73]
قرآن نوعی خاص از بیان (طراز) است. نظم کلمات آن نه بر شیوه معمول شعر موزون و مقفّی (الشعرُ الموزونُ المقفّى) است، نه بر شیوه نثر مرسل (النثرُ المرسَل)، نه بر شیوه نثر مزدوج (که شباهت دوگانه‌ای به نثر مقفّی و مرسل دارد) یا نثر مسجّع (نثر مقفّی). این سبکی یگانه است که عرب پیش از آن هرگز با آن روبه‌رو نشده بود. عرب‌ها، به سبب تأثیر فوق‌العاده‌ای که قرآن بر آنان داشت، نمی‌دانستند این کتاب از کدام جنبه به این شگفتی در اعجاز رسیده است. از این رو، چنانکه در قرآن آمده، به گفتن چنین سخنانی آغاز کردند:
The Qur’ān is a special genre (tiraz) of expression. Its arrangement of words (nazm) does not follow the standard method of metrical and rythmic poetry (As-shi'r al-mawzun al-muqaffa), nor is it according to the method of free prose (An-nathm al-mursal), nor is it on the method of an-nathr al-muzdawij (has dual resemblance to rhymed and free prose) or an-nathr al-masjooh (rhymed prose). It is a unique style, which the Arabs had never come across before. The Arabs, due to the extraordinary effect that the Qur’ān had on them did not know from what aspect did the Qur’ān reach this wondrous nature (i'jaz). So they started to say, as has been mentioned in the Qur’ān:
«این واقعاً جادوی آشکار است» [TMQ Yūnus: 76]
“This is indeed clear magic” [TMQ Yūnus: 76]
و آنان شروع کردند به گفتن اینکه این سخنان شاعری است و او کاهن است. از این رو الله به ایشان پاسخ داد آنجا که فرمود:
And they began to say that these were the words of a poet and that he is a soothsayer. That is why Allah replied to them when he said:
«این سخن شاعری نیست؛ اندک است آنچه ایمان می‌آورید! و نه سخن کاهنی است؛ اندک است آنچه به یاد می‌آورید!» [TMQ Haaqqah: 41-42]
“It is not the word of a poet, little is that you belive! Nor is it the word of a soothsayer, little is that you remember!” [TMQ Haaqqah: 41-42]
این که قرآن از نوعی ویژه و ساختاری منحصربه‌فرد برخوردار است، از هر جهت روشن است. بنابراین در قرآن چنین می‌یابید که می‌فرماید:
The fact that the Qur’ān is of a special genre and a unique structure is clear in every respect. So you will find the Qur’ān saying:
«(الله) ایشان را خوار خواهد کرد و شما را بر آنان پیروز می‌گرداند و سینه‌های قومی مؤمن را شفا می‌بخشد» [TMQ Tawba: 14]
“(Allah) will disgrace them and give you victory over them and heal the breasts of a believing people” [TMQ Tawba: 14]
و این گونه میگوید
And it says
«لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّىٰ تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ» [TMQ Imrān: 92]
“By no means shall you attain peity (al-birr) unless you spend (in Allah's Cause) of that which you love” [TMQ Imrān: 92]
این نثر به شعر نزدیک است، زیرا اگر این دو عبارت به شکل زیر چیده شوند، دو بیت شعر خواهند بود:
This is prose that is close to poetry, for if the two verses were arranged then they would be two verses of poetry in the following manner:
وَيُخْزِهِمْ وَيَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ۔ لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّىٰ تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ۔
Wayukhzihim wayansurkum alaihim wayashfi sodoora qawmin mu’mineen. Lan tanalo el-birra hatta tunfiqo mimma tohibboon.
با این حال، این آیات شعر نیستند، بلکه نوعی نثر است که منحصربه‌فرد است. هنگامی که می‌بینی قرآن این نوع نثر را بیان می‌کند،
However these verses are not peotry, but rather a type of prose which is unique. When you find the Qur’ān saying this type of prose
«سوگند به آسمان و به الطارق (شب‌آیند، یعنی ستارهٔ درخشان)؛ و تو چه می‌دانی که الطارق (شب‌آیند) چیست؟ آن ستارهٔ سوراخ‌کنندهٔ درخشش است؛ هیچ کسی نیست مگر آنکه بر او نگهبانی گمارده شده است. پس انسان بنگرد که از چه آفریده شده است! او از آبی جهنده آفریده شده است؛ که از میان پشت و دنده‌ها بیرون میآید.» [TMQ Taariq: 1-7]
“By the heaven, and at-Tariq (the night-comer, that is, the bright star); and what will make you to know what at-Tariq (night-comer) is? (It is) the star of piercing brightness; There is no human being but has a protector over him (or her). So let man see from what he is created! He is created from a water gushing forth - . Proceeding from between the back-bone and the ribs” [TMQ Taariq: 1-7]
این نثر است و از شعر در هر جهت دور است. همچنین در آن چنین آمده است:
Which is prose, and far from poetry in every respect. You also find it saying:
«ما هیچ فرستادهای را نفرستادیم، مگر آنکه به اذن الله اطاعت شود. و اگر آنان [منافقان] وقتی به خویشتن ستم کردند، نزد تو میآمدند و از الله طلب آمرزش میکردند، و فرستاده [محمد ﷺ] نیز برایشان طلب آمرزش میکرد، قطعاً الله را توبهپذیر و مهربان مییافتند.» [TMQ Nisā’: 64]
“We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah's leave If they (hypocrites), when they had been unjust to themselves, had come to you (Muhammad (saw)) and begged Allah's forgiveness, and the Messenger had begged forgiveness for them: indeed, they would have found Allah All-Forgiving, Most Merciful” [TMQ Nisā’: 64]
«اما نه، به پروردگارت سوگند که ایمان نمی‌آورند تا تو را در هر اختلافی که میان‌شان پیش میآید داور قرار دهند، و در دل‌هایشان از حکم تو هیچ ناخشنودی نیابند، و آن را با تسلیم کامل بپذیرند.» [TMQ Nisā’: 65]
“But no, by your Lord, they can have no imān, until they make you the judge in all disputes between them, and find in themselves no resistance against your decisions, and accept them with full submission” [TMQ Nisā’: 65]
این عبارت متن و سبک نثر را نیز طولانی‌تر می‌کند و در گفتارش همین‌گونه است.
It also lengthens the passage and style in prose in its saying:
«وَالشَّمْسِ وَضُحَاهَا * وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا * وَالنَّهَارِ إِذَا جَلَّاهَا * وَاللَّيْلِ إِذَا يَغْشَاهَا» [TMQ Shams: 1-4]
“And by the sun and its brightness; And by the moon as it follows the sun; And by the day as it shows up (the sun's) brightness; And by the night as it conceals it (the sun)” [TMQ Shams: 1-4]
این [سجع] نیز عبارت را در نثر کوتاه می‌کند و نَفَس را، هرچند هر دو نمونه‌ای از نثر در قالب عبارت‌اند. گاهی آن را در نثر آزاد خلاقانه می‌یابی، و بدین‌ترتیب در گفتار آزاد خواهد بود. پس چنین میگوید:
It also shortens the passage and breath (nafas) in prose, even though both are examples of prose in the form of passage. At times you will find it creative in free prose, thus it will be free in speech. So it says:
«ای پیامبر! کسانی که با شتاب در کفر فرو می‌افتند تو را اندوهگین نکنند؛ از کسانی که با زبان خود می‌گویند: "ایمان آوردیم" در حالی که دل‌هایشان ایمان ندارد، و از یهودیان کسانی هستند که بسیار به دروغ گوش می‌دهند و برای گوش دادن به دیگرانی که نزد تو نیامده‌اند آماده‌اند. آنان سخنان را از جایگاه‌هایشان تغییر می‌دهند و می‌گویند: "اگر این به شما داده شد، آن را بگیرید، و اگر این به شما داده نشد، پس بر حذر باشید!" و هر که را خداوند بخواهد به فتنه (گمراهی) دچار کند، تو در برابر خداوند هیچ کاری برای او نمی‌توانی کرد. آنان کسانی هستند که خداوند نخواسته دل‌هایشان را پاک گرداند؛ برای ایشان در این دنیا رسوایی است و در آخرت عذابی بزرگ.» [TMQ Mā’idah: 41]
“O Messenger! Let not those who hurry to fall into disbelief grieve you, of such who say: “We belive” with their mouths but their hearts have no faith. And of the Jews are men who listen much and eagerly to lies - listen to others who have not come to you. They change the words from their places; they say,”If you are given thsi, take it, but if you are not given thsi, then beware!” And whomsoever Allah wants put in fitna (error), you can do nothing for him agisnt Allah. Those are the ones whose hearts Allah does not want to purify; for them there is a disgrace in this world, and in the Hereafter a great torment” [TMQ Mā’idah: 41]
او آن را به نثر مُسجَّع خواهید یافت، پس به نثر مُسجَّع سخن خواهد گفت. چنین می‌فرماید:
You will find it creative in rhymed prose, thus it will speak in rhymed prose. So it says:
«ای تو که در جامه‌ها پیچیده‌ای! برخیز و هشدار ده! و پروردگارت را بزرگ دار! و جامه‌هایت را پاک کن! و از الرُّجز (بت‌ها) دوری گزین! و چیزی را برای به دست آوردن بیشتر مده (یا کارهای خود را در اطاعت الله، منتی بر الله مشمار)! و در راه پروردگارت شکیبا باش» [TMQ Muddathir: 1-7]
“O you (Muhammad (saw)) enveloped (in garments)! Arise and warn! And your Lord (Allah) magnify! And your garments purify! And keep away from ar-rujz (the idols)! And give not a thing in oreder to have more (or consider not your deeds of Allah's obedienceas a favour to Allah). And be patient for the sake of your Lord” [TMQ Muddathir: 1-7]
شما آن را در نثر مُسجَّع (نثری با قافیه‌های پیاپی اما متفاوت) برتر خواهید یافت؛ چنانکه گفته شده است:
You will find it superior in izdiwaj (prose with successive but different rhyms) so it says:
«تَكَاثُرُ» شما را به خود مشغول کرد، تا آنکه به گورستانها رفتید. نه! بزودی خواهید دانست. باز هم نه! بزودی خواهید دانست. نه! اگر به علم یقینی میدانستید (البته نمیدانید)، همانا آتش سوزان را خواهید دید. [TMQ Takaathur: 1-6]
“The mutual rivalry for piling up of wordly things diverts you. Until you visit the graves. Nay! You shall come to know! Again, Nay! You shall come to know! Nay! If you knew with a sure knowledge. Verily, you shall see blazing fire!” [TMQ Takaathur: 1-6]
«شما آن را [یعنی نماز را] طولانی‌تر خواهید کرد، همان‌طور که قرآن می‌فرماید:»
You will find it lengthening the izdiwaj, so the Qur’ān states:
«لعنت ہو انسان پر! وہ کتنا ناشکرا ہے! اللہ نے اسے کس چیز سے پیدا کیا؟ نُطفہ (منی) سے اسے پیدا کیا، پھر اس کا اندازہ ٹھیک ٹھیک مقرر کیا۔ پھر اس کے لیے راستہ آسان کر دیا۔ پھر اسے موت دیتا ہے اور قبر میں رکھ دیتا ہے۔ پھر جب وہ چاہے گا تو اسے دوبارہ اٹھا کھڑا کرے گا۔ ہرگز نہیں، انسان نے وہ کام پورا نہیں کیا جس کا اللہ نے اسے حکم دیا تھا۔ پس انسان کو چاہیے کہ اپنے کھانے کو دیکھے۔ ہم ہی زور سے پانی برساتے ہیں، پھر زمین کو شگافتہ کرتے ہیں، پھر اس میں غلہ اگاتے ہیں، اور انگور اور ترکاری، اور زیتون اور کھجور، اور گھنے باغات، اور میوے اور چارہ۔» [TMQ Abasa: 17-31]
“Be cursed (the disbelieving) man! How ungrateful he is! From what thing did He create him? From nutfa (semen) He craeted them, and then set him due proportion; Then He makes the Path easy for him; Then He causes him to die, and puts him in a grave; Then, when it is His Will, He will resurrect him (again). Nay, but (man) has not done what He commanded him. Then let man look at his food. That We pour forth water in abundance, and We split he earth in clefts, and We cause therin the grain to grow. And grapes and clover plants (green fodder for the cattle). And olives and date-palms. And gardens, dense with many trees. And fruits and Abba (herbage etc)” [TMQ Abasa: 17-31]
در حالی که به سوی یک قافیه‌ی معین پیش می‌رود، ممکن است به نوع دیگری از نثر مقفّا منتقل شود. پس در حالی که در قافیه پیش می‌رود، در ادامه‌ی آن چنین میآید:
Whilst proceeding on a certain rhyme it will move to another type of rhyme prose. So while prooceeding in rhyme in the following:
«پس هنگامی که در صور دميده شود، آن روز، روزی سخت خواهد بود، برای کافران، آسان نیست.» [TMQ Muddathir: 8-10]
“Then, when the Trumpet is sounded; Truly, that Day will be Hard Day. Fra from easy for the disbelievers” [TMQ Muddathir: 8-10]
در آیهٔ بلافاصله پس از آن، آن را رها خواهد کرد؛ چنانکه می‌فرماید:
It will abandon it in the verse immediately after it, so it says:
«مرا رها کن با آن کس که او را تنها آفریدم (یعنی ولید بن مغیره مخزومی)! و سپس به او مال فراوان دادم، و فرزندانی که همیشه در کنارش باشند! و زندگی‌اش را هموار و آسوده ساختم! با این همه، او طمع دارد که بیش از این بدهم؛ نه! به یقین او با آیات ما دشمنی و مخالفت ورزید. به زودی او را به عذابی سخت وادار خواهم کرد!» [TMQ Muddathir: 11-17]
“Leave Me Alone (to deal) with whom I created Alone (that is, al-walid ibn al-Mughira al-Makhzumi)! And then granted him resources in abundance. And children to be by his side! And made life smooth and comfortable for him! After all that he desires - that I should give more; Nay! Verily, he has been stubborn and opposing Our Ayaat (signs/proofs). I shall oblige him to face a severe torment!” [TMQ Muddathir: 11-17]
سپس در آیهای که بلافاصله پس از آن میآید، از این وزن به نوع دیگری از وزن منتقل میشود؛ چنانکه میگوید:
Then it will move from this rhyme to another type in the verse that immediatley follows it, so it says:
«زیرا او اندیشید و نقشه کشید؛ پس لعنت باد بر او، چگونه نقشه کشید! سپس اندیشید؛ پس ترش‌رویی کرد و با چهره‌ای عبوس نگریست؛ سپس پشت کرد و تکبر ورزید.» [TMQ Muddathir: 18-23]
“Verily, he thought and plotted; So let him be cursed, how he plotted! Then he thought;Then he frowned and he looked in bad tempered way; Then he turned back and he was proud” [TMQ Muddathir: 18-23]
به همین شیوه، اگر تمام قرآن را بررسی کنی، نخواهی دید که از هیچ یک از شیوه‌های معروف عرب، چه در شعر و چه در نثر با انواع گوناگونش، پیروی کرده باشد، و نیز به هیچ سخنی از سخنان عرب یا هیچ قوم دیگری شباهتی ندارد.
In this manner examine the whole Qur’ān, you will not find it adhering to anything from the well-known way of the Arabs in terms of poetry or prose in their various types, and nor does it resemble any saying from the sayings of the Arabs or any other people.
آنگاه خواهید دید که سبک آن روشن، پرشور و زیباست و معانی را در قالب بیانی ارائه می‌کند که آن معانی را با دقیق‌ترین تصویرگری نشان می‌دهد. و هنگامی که معنا ظریف باشد، می‌بینید که چنین می‌فرماید:
Then you will find its style is clear, intense and beautiful which renders meanings in a manner of expression which depicts the meanings in the most accurate of depictions. When the meaning is delicate you find it saying:
«همانا برای پرهیزگاران، رستگاری است؛ باغ‌ها و تاکستان‌ها. و دختران هم‌سال. و جامی لبریز.» [TMQ Naba: 31-34]
“Verily, for the Muttaqun (Godfearing), there will be a success (Paradise); Gardens and grapeyards. And maidens of equal age. And a full cup (of wine)” [TMQ Naba: 31-34]
Please share the English text you would like me to translate into Persian. I will render it faithfully, in soft, flowing Persian sentences, following the rules for ﷺ and for names and references.
Using delicate words and soft, flowing sentences.
و هنگامی که معنا قاطع و محکم باشد، خواهید دید که چنین گفته میشود:
And when the meaning is forceful, one will find it saying:
«در حقیقت، جهنم کمینگاهی است، جایگاهی برای طاغین (آنان که از حدود تعیین‌شده از سوی خدا تجاوز می‌کنند). آنان در آن، قرن‌ها درنگ خواهند کرد. در آنجا نه خنکی‌ای خواهند چشید و نه نوشیدنی‌ای، جز آب جوشان و چرک‌های زخم‌ها، پاداشی کاملاً متناسب (با جنایات زشتشان).» [TMQ Naba: 21-26]
“Truly, Hell is a place of ambush, a dwelling place for the Taghun (Those who transgress the limits set by Allah). They will abide therein for age, nothing cool shall they taste therin, nor any drink. Except boiling water, and dirty wound discharges. An exact recompense (according to their evil crimes)” [TMQ Naba: 21-26]
بدین ترتیب، با واژه‌های بزرگ و جملات استوار سخن میگوید. و آنگاه که معنا خوشایند است، واژه‌های خوشایند به کار می‌برد، پس می‌فرماید:
Thus using grand words and strong sentences. And when the meaning is pleasant it uses pleasant words, so it says:
و پدر و مادر خود را بر تخت بالا برد و همگی در برابر او به سجده افتادند. [TMQ Yoosuf: 100]
“And he raised his parents to the throne and they fell down before him prostrate” [TMQ Yoosuf: 100]
و هنگامی که معنا ناپسند باشد، با واژه مناسب همان معنا همراه میشود؛ بنابراین میگوید:
And when the meaning is objectionable it comes with the appropriate word for this meaning, so it says:
آیا برای شما پسران است و برای او دختران؟ این تقسیمی است به غایت ناعادلانه [TMQ Najm: 22]
“Is it for you the males and for Him the females? That indeed is a division most unfair” [TMQ Najm: 22]
And it says:
And it says:
«و صدای خود را پایین بیاور. همانا ناخوشایندترین صداها، صدای الاغ است.» [TMQ Luqman: 19]
“And lower your voice. Verily, the harshest of all voices is the voice (braying) of the ass” [TMQ Luqman: 19]
ترجمهٔ معانی با این شیوهٔ بیان همراه بوده است که معانی را به تصویر می‌کشد و به واژگانی توجه دارد که آهنگی دارند و جان را هنگام دریافت و فهم معانی به حرکت درمی‌آورند. از همین رو، این بیان در شنونده‌ای که آن را درک می‌کند، به سبب ژرفای معانی و فصاحت عبارتش، احساسی عمیق از شکوه و خضوع برمی‌انگیزد، تا آنجا که برخی از سخنوران فصیح عرب، با وجود کفر و لجاجتشان، نزدیک بود در برابرش به سجده افتند.
The rendering of meaning had been accompanied with this manner of expression which depicts the meanings, giving attention to words which have the rhyme that moves the soul when conceiving the meanings and comprehending them. That is why it evokes in the listener who comprehends, due to the depth of its meanings and the eloquence of its expression a deep sense of awe humility until some of the eloquent Arab thinkers almost prostrated before it despite their disbelief and obstinacy.
پس کسی که در الفاظ قرآن و جملات آن دقت کند، خواهد دید که قرآن در کنار هم قرار دادن حروف، به آواهایی توجه دارد که از مخارج آنها برمی‌آید. بنابراین حروفی که در مخرج به یکدیگر نزدیکند، در یک کلمه یا جمله نزدیک به هم قرار می‌گیرند. و هرگاه فاصله‌ای میان مخارج باشد، با حرفی از هم جدا می‌شوند که ناهمواری گذر از یکی به دیگری را برطرف کند. و در همان حال، حرفی که به‌طور مکرر تکرار میشود، مانند ریتَرنِل در موسیقی، ادای آن را دلپذیر و شنیدنش را برای گوش خوشایند می‌سازد. نمی‌گوید «کَلْ بَعِیقٍ اَمُدْفِقٍ» بلکه «کَسَیَّبٍ» میگوید. و نمی‌گوید «الْحُؤْخُؤ» بلکه «سُنْدُسُ خُضْرٍ» میگوید. و هرگاه لازم باشد حروفی به کار رود که در کلمات از یکدیگر دورند، برای معنایی که با آن سازگار باشد و هیچ واژه‌ی دیگری آن معنا را مانند واژه‌ی «دیزا» نرساند، دیگر جایی برای به کار بردن واژه‌ی «ظالمه» یا «جائره» به جای آن نیست، هرچند معنا یکی باشد. افزون بر این دقت در کاربرد، حرف تکرارشونده در آیات به‌روشنی و با بسامدی قابل توجه دیده میشود. برای نمونه، در آیة‌الکرسی حرف «لام» بیست‌وسه بار تکرار شده است، به شکلی دلنشین که در شنیدن اثر می‌گذارد و چنان است که شنونده گوش تیز می‌کند و دوست دارد بیشتر بشنود.
Then, indeed the one who scrutinises the words of the Qur’ān and its sentences will find that the Qur’ān gives attention to, when placing letters together, the sounds that come out from their places of articulation. So the letters close to each other in articulation are placed close to each other in a word or sentence. And when there is a gap betwen the points of articulation, they are separated with a letter which eliminates the strangeness of the transition. And at the same time it makes a letter pleasant in articulation and light on the ears to be repeated like the chorus in music. It does not say 'kal ba'iq a-mudfiq' but 'kasayyib'. Nor does it say 'al-hu'khu'' but 'sundusu khudrin'. And when it is necessary to use letters which are placed distanced from each other in a meaning which befits it and nothing else gives that meaning like the word 'deeza', there is no point in using the word 'zalima' or 'ja'ira' in its place even though the meaning is one. In additon to this precision in usage, the letter which is in chorus is clearly found in verses with some frequency. The Verse of the Throne (ayatul kursiyy) for example has the letter lam repeated in it 23 times in a pleasant manner which has an impact on the hearing such that it makes people prick up their ears and want to hear more.