واجب است احکام اسلامی بر همهٔ کسانی که در دارالاسلام و تحت حاکمیت دولت اسلامی زندگی می‌کنند، اجرا شود، همان‌گونه که بر مسلمانان به‌طور یکسان اجرا می‌شود؛ خواه او ذمی باشد، یا معاهد، یا مستأمن. حاکم در این امر اختیاری ندارد؛ بلکه واجب است که احکام اسلامی را بدون تردید بر ایشان اجرا کند، زیرا الله (سبحانه و تعالی) دربارهٔ اهل کتاب فرموده است:

It is obligatory to implement the Islamic rules upon all those in Dar al-Islam under the rule of the Islamic State just like they are implemented upon the Muslims equally, whether he is a dhimmi or a mu’ahid or must’amin. The ruler is not given a choice in that; rather it is obligatory to implement the Islamic rules upon them without hesitation because Allah (swt) said in relation to the People of the Book:

او همچنین در ارتباط با آنان فرمود:

He also said in relation to them:

و فرمود (سبحانه و تعالی):

And He (swt) said:

این یک قاعده‌ی کلی است که مسلمانان و غیرمسلمانان را دربرمی‌گیرد، زیرا واژه‌ی «ناس» (مردم) عام است.

This is a general rule covering the Muslims and non-Muslims since the word “nas” (people) is general:

در مورد سخن خداوند:

As for Allah’s statement:

معنای آیه این است که کسانی که از خارج دولت اسلامی نزد آن می‌آیند تا میان مسلمانان و دیگر کافر یا کافران در اختلافشان داوری کنند. به مسلمانان اختیار داده می‌شود که میان آنان داوری کنند یا از ایشان روی بگردانند. این آیه درباره کسانی نازل شده است که پیامبر خدا ﷺ با یهودیان مدینه پیمان بست؛ آنان قبایلی بودند که به‌منزله دولت‌های دیگر به شمار می‌رفتند، و از این رو میان او و ایشان پیمان‌هایی برقرار بود. اما اگر کافران تابع حکم اسلام باشند، مانند زمانی که ذمی‌اند، یا اینکه به‌عنوان مستأمن تابع حکم اسلام آمده‌اند، یعنی با پذیرش ورود به دارالاسلام همراه با تبعیت از حکم اسلام، مانند معاهدان و مستأمنان، در این صورت جایز نیست که میانشان جز بر پایه اسلام داوری شود. هر یک از ایشان که از بازگشت به حکم اسلام سر باز زند، حاکم او را وادار می‌کند و به سبب آن کیفر می‌دهد؛ زیرا او با تعهدی وارد شده که مشروط به پایبندی به احکام اسلام است، خواه آن تعهد ذمه باشد، یا پیمان، یا امان، بی‌هیچ تفاوتی میان آنها، تا زمانی که در دارالاسلام باشد.

The meaning is that those who come to the Islamic State from outside it to arbitrate to the Muslims in their dispute with another disbeliever or disbelievers. The Muslims are given a choice between judging between them or turning away from them. The ayah was revealed about those whom the Messenger of Allah (saw) made a treaty with the Jews of Madinah and they were tribes considered as other States; accordingly there were treaties between him and them. Whereas if the disbelievers were submitting to the rule of Islam such as when they were dhimmis or they came as musta'min submitting to the rule of Islam i.e. consenting to enter Dar al-Islam together with submitting to the rule of Islam like mu’ahids or must’amins, it is not allowed to rule between them except with Islam. Whoever among them refuses to return to the rule of Islam, the ruler compels him and punishes him because of it since he entered into a pledge with the condition of being bound by the rules of Islam whether it was the pledge of dhimmah or treaty or security without distinction between them as long as he is in Dar al-Islam

پیامبر خدا ﷺ به مردم نجران، که مسیحی بودند، نامه‌ای نوشت:

The Messenger of Allah (saw) wrote to the people of Najran, and they were Christians:

ابن عمر روایت کرده است

Ibn Umar narrated

انس روایت کرد

Anas narrated

این یهودیان از شهروندان مسلمانان بودند، و آنچه آشکار است این است که این امر پس از پایان نهادهای یهودی و پس از آنکه به عنوان شهروند زیر حاکمیت مسلمانان تحت حمایت قرار گرفته بودند، رخ داد.

These Jews were from the Muslims’ citizens, and what is apparent is that this was after the end of the Jewish entities and their being protected as citizens under the Muslims’ authority.

اما اگر کاری از نظر ایشان در شمار عقاید قرار گیرد، حتی اگر از نظر ما در شمار عقاید نباشد، ما با ایشان در آن مخالفت نمی‌کنیم، بلکه آنان را با آنچه درباره‌ی آن باور دارند واگذاریم. پس اگر معتقد باشند که نوشیدن شراب جایز است، به سبب آن مجازات نمی‌شوند؛ زیرا حرمت آن را باور ندارند، و از این رو به کیفر آن، مانند کفر، گرفتار نمی‌شوند. ما آنچه را به عقاید مربوط است بر ایشان اجرا نمی‌کنیم، زیرا در این صورت اجبار در دین به شمار می‌آمد، در حالی که الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

However if it is an action which enters into the category of creeds for them, even if for us it were not in the category of creeds, we do not oppose them in it but leave them in relation to it and what they believe about it. So if they believed in the permissibility of drinking alcohol, they are not punished over it because they do not believe in its illegality so they are not bound with its punishment like disbelief (kufr). We do not implement upon them what relates to creeds because at that point it would be considered compulsion in the deen while Allah (swt) says:

و به این دلیل که رسول‌الله ﷺ فرمود:

And because the Messenger (saw) said:

اجبار آنان بر آنچه با دینشان مغایرت دارد، با زور، فتنه‌ای از جانب دینشان است؛ بنابراین ایشان بر عقاید و عبادات مجبور نمی‌شوند. همچنین از آن رو که بر کفرشان در ارتباط با عقاید رضایت داده شده، اما بر حکم کفر رضایت داده نشده، مجازات کردن ایشان به سبب آنچه در عقاید داخل می‌شود، مجازات کردن ایشان بر کفری است که بدان معتقدند و این جایز نیست. بر این اساس، اجرای احکام اسلام بر کافران در دار الاسلام واجب است، همان‌گونه که بر مسلمانان اجرا می‌شود.

Implementing upon them what contradicts their religion by force is temptation from their religion; so accordingly they are not forced upon the creeds and worships. Also because they were consented upon their disbelief (kufr) in relation to the creeds when and were not consented upon the rule of kufr, so punishing them over what enters into creeds is punishing them upon kufr which they believe in which is not allowed. Accordingly it is obligatory to implement the rules of Islam upon the disbelievers in Dar al-Islam just as they are implemented upon Muslims.