ابو عبید گفت: «ما در احادیث از پیامبر خدا ﷺ و خلفای پس از ایشان دربارهٔ فتح سرزمین‌ها سه قاعده می‌یابیم: سرزمینی که مردمش بر آن اسلام آوردند، پس دارایی‌شان برای خودشان باقی می‌ماند و آن سرزمین عُشر است و چیز دیگری بر آنان واجب نیست. و سرزمینی که با صلح و بر خراجی معین گشوده شد، پس بر ایشان همان است که بر آن صلح کرده‌اند و بیش از آن بر ایشان واجب نیست. و سرزمینی که به زور گرفته شد، که این همان است که مسلمانان در آن اختلاف کرده‌اند. برخی از ایشان گفته‌اند که حکم آن حکم غنیمت جنگی است؛ پس به پنج بخش تقسیم می‌شود و تقسیم می‌گردد. پس چهار پنجم میان کسانی که آن را فتح کرده‌اند توزیع می‌شود و یک پنجم باقی‌مانده برای کسانی است که خداوند (سبحانه و تعالی) نام برده است. و برخی گفته‌اند که حکم و تصمیم دربارهٔ آن با امام است؛ اگر ببیند که آن را به پنج بخش تقسیم کند و همان‌گونه که پیامبر خدا ﷺ در خیبر کرد تقسیم نماید، می‌تواند چنین کند. و اگر ببیند که آن را فیء قرار دهد، به گونه‌ای که آن را به پنج بخش تقسیم نکند و تقسیم ننماید، بلکه امانتی برای عموم مسلمانان باشد تا زمانی که به همین حال باقی بماند، همان‌گونه که عمر با سواد (سرزمین میان رودهای دجله و فرات و اطراف آن) چنین کرد، می‌تواند چنین کند. این‌ها قواعد سرزمین‌هایی است که با فتح گشوده می‌شوند» (پایان ارجاع ابو عبید).

Abu Ubayd said: ‘We find that the traditions from the Messenger of Allah (saw) and the Khulafaa after him came regarding the conquest of lands with three rules: The land where people embraced Islam upon it so their property remains with them, and it is the land of ushr and there is nothing else in it upon them. And the land conquered by truce upon a specific kharaj, so upon them is what they made truce upon and nothing beyond that is obliged upon them. And the land taken by force which is the one Muslims differed upon. Some of them said that its way is the way of war booty (ghaneema) so it is divided into fifths and divided. So four-fifths becomes distributed between those who conquered it specifically and the remaining fifth for those named by Allah (swt). Some said that its rule and the consideration over it is for the Imam; if he sees that he divided it into fifths and divides it like the Messenger of Allah (saw) did in Khayber, then he can do that. And if he sees that he makes it booty (fai) so that he does not divide it into fifths and not divide it, but it becomes a trust for Muslims generally as long as it remains just as Umar did with the siwad (land between river Dajla and Euphrates and surrounding it) then he can do that. These are the rules of land which are opened by conquest’ (Abu Ubayds reference ends here).

در اسلام، سرزمینی که از زمان فرستادن پیامبر ﷺ توسط الله تا روزی که الله زمین و هر که بر آن است را به ارث می‌برد، یا سرزمین عُشر است یا سرزمین خراج یا سرزمین صلح. اما سرزمین عُشر، سرزمینی است که از محصولِ آن عُشر (یک‌دهم) یا نیمِ عُشر به‌عنوان زکات گرفته می‌شود، پس آن را زمین عُشری می‌نامند. این نام‌گذاری به سبب عُشری است که از تولیدِ زمین به‌عنوان زکاتِ آن گرفته می‌شود.

The land in Islam from the time Allah sent His Messenger (saw) until the day Allah inherits the earth and those upon it is either the land of ushr or the land of kharaj or the land of truce. As for the land of ushr, it is the land from which ushr (tithe) is taken or half-tithe as zakat from what is produced from it so it is ushri land. It is named that in relation to the tithe taken from the produce(r) of the land as zakat upon it.

این شامل هر سرزمینی می‌شود که مردمش در اصل بر آن اسلام آورده‌اند، مانند سرزمین مدینهٔ منوره یا اندونزی. مردم مدینه در زمان رسول خدا ﷺ و خلفای پس از او، عُشر را به‌عنوان زکات از محصول زمین دریافت نمی‌کردند.

It includes every land whose inhabitants embraced Islam upon it originally like the land of Al Madinah Al-Munawwarah or Indonesia. The people of Madinah in the days of the Messenger (saw) and the Khulafaa after him did not except the tithe as zakat from the produce of the land.

به همین ترتیب، سرزمین عُشر تمام شبه جزیرهٔ عربستان را دربر می‌گیرد، چه ساکنانش بر آن اسلام آورده باشند، مانند مدینه، و چه با زور فتح شده باشد، مانند مکه. رسول خدا ﷺ سرزمین مکه را به ساکنانش واگذاشت و آن را از ایشان نگرفت. این حکم برای بقیهٔ شبه جزیره نیز همین بود، جز آنچه متعلق به یهودیان بود. این به آن سبب است که خداوند از مشرکان عرب جز اسلام یا شمشیر را نپذیرفت. خداوند پیامبرش ﷺ را از میان ایشان برگزید و قرآن را به زبان آنان نازل کرد، پس ایشان به فهم و درک آن تواناتر بودند. از این رو، همهٔ ایشان را به اسلام فرمان داد و هر که اسلام نیاورد کشته می‌شد. خداوند از ایشان جزیه را نپذیرفت تا بر دین خود باقی بمانند، پس ایشان را از این خواری گرامی داشت. جزیه را بر سرشان قرار نداد و خراج را بر زمین‌هایشان مقرر نفرمود، بلکه تمام شبه جزیرهٔ عربستان را سرزمین عُشری قرار داد، چه ساکنانش بر آن اسلام آورده باشند و چه با زور فتح شده باشد. ساکنانش را مسلمان ساخت و پیامبر ﷺ را فرمان داد که یهودیان را از آن بیرون کند، تا در آن جز دین اسلام باقی نماند. بر این اساس، تا این زمان، جز زکات محصولات، یعنی عُشر، از سوی رسول خدا ﷺ گرفته نمی‌شد.

Similarly the land of ushr covers all the Arabian Peninsula whether its inhabitants embraced Islam upon it like Madinah or it was conquered by force like Makkah. The Messenger of Allah (saw) left the land of Makkah to its inhabitants and he did not take it from them. This was the same for the rest of the peninsula except what was for the Jews. This is because Allah did not accept from the Arab polytheists except Islam or the sword. Allah chose His Messenger (saw) from among them and revealed the Qur’an in their language so therefore they are more capable to understand and comprehend it so He commanded them all with Islam and whoever does not embrace Islam is killed. He did not accept jizyah from them along with their remaining upon their religion so He honoured them above this humiliation. He did not accept jizyah upon their heads nor implements kharaj upon their lands; rather He made the whole Arabian Peninsula ushri land whether its inhabitants embraced Islam upon it or it was conquered by force. And He made its residents Muslims and commanded the Messenger (saw) to remove the Jews from it so that there does not remain within it except the deen of Islam. Accordingly there was no zakah taken except the tithe on the produce by the Messenger (saw) until this hour.

هر زمینی که مسلمانان با نیروی سلاح فتح کنند و امام آن را میان جنگجویان تقسیم کند، مانند سرزمین خیبر، به زمین عُشری پیوسته و زمین عُشری می‌شود. یا آنچه امام برای ایشان، بر بخشی از آن، تأیید کند، همان‌گونه که برای لشکر مسلمانان در شام و حمص پیش آمد. الأحوص بن حکیم روایت کرده است که مسلمانانی که حمص را فتح کردند، وارد آن نشدند، بلکه در کنار رودخانهٔ العِرْبِد اردو زدند و در آنجا زندگی کردند، پس عمر و عثمان آن را برای ایشان اجرا کردند. چنان‌که روایت شده است که وقتی خداوند (سبحانه و تعالی) مسلمانان را بر بلاد الشام پیروز گردانید و آنان با مردم دمشق و حمص صلح کردند، ناخوش داشتند که پیش از کامل شدن پیروزی‌شان وارد آن شوند و بر دشمن خدا کشتار سختی وارد کردند. پس در چمنزار بَرْدی میان المِزَّة و چمنزار شعبان فرود آمدند، و دو طرف چمنزار مُروج برای مردم دمشق و محصولاتش مجاز شد، نه برای هیچ‌یک از ایشان، پس در آن سکونت گزیدند. این خبر به عمر رسید و آن را برای ایشان اجرا کرد، و عثمان پس از او اجرا کرد. این زمین هرگز بدون خراج از مالکانش جدا نشد؛ بلکه عُشر بر آن پرداخت می‌شد، چرا که در اصل متعلق به مسلمانان بود و هیچ خراجی بر آن تحمیل نشد.

All land conquered by Muslims by force of weapons and divided by the Imam between the fighters such as the land of Khayber is joined to the land of ushri and becomes ushri land. Or what the Imam confirmed for them upon a part from it as happened with the Muslims’ army in Sham and Homs. Al-Ahwas bin Hakeem narrated that the Muslims who conquered Homs did not enter it but rather encamped upon the river Al-Irbid and lived there, so Umar executed it for them and Uthman. As it is narrated that when Allah (swt) gave the Muslims victory over Bilad AsSham and they made peace with the people of Damascus and Homs, they disliked to enter it before completing their victory and inflicted severe massacres over the enemy of Allah. So they encamped in the meadow of Bardi between Al-Mizzah and the meadow of Sha’ban, and the two sides of the meadow of Muruj were permitted for the people of Damascus and its produce not for anyone of them so they resided therein. This information reached Umar and he executed it for them, and Uthman executed it after him. It never departed from its owners without kharaj in it; rather tithe was paid as it was owned by Muslims originally and no kharaj was imposed upon it.

همچنین، این زمین به زمین عُشری متصل است؛ زیرا زمین عُشری، قطعاتی است که خلیفه از زمینی که به زور فتح شده و ساکنان آن از برابر مسلمانان گریخته‌اند، یا متعلق به حکومت مغلوب، حاکمان آن یا خانواده و خویشان آنان بوده، به مردم واگذار می‌کند. چنان‌که از برخی مردم مدینه از شیوخ پیشین روایت شده که در دیوان عمر بن الخطاب رضی‌الله‌عنه آمده است که او اموال کسروی و خاندان کسری را، و هر کس که از سرزمین خود گریخته یا در میدان نبرد کشته شده، و هر برکه آب یا بیشه‌زار را برگزید. عمر از این زمین به کسی که واگذار می‌شد می‌داد و از آن عُشر می‌گرفت، پس با آنکه با قدرت حکومت فتح شده بود، زمین عُشری شد، زیرا در دست ساکنانش باقی نماند. خراج بر آن تحمیل نشد، بلکه مسلمان در اصل با واگذاری امام از سوی او مالک آن شد.

Similarly attached to the land of ushr so that it because ushri land is the allotments allocated by the Khalifah to the people from the land conquered violently and its inhabitants left fleeing from Muslims or was owned by the conquered State, its rulers therein or their family or relatives. As it was narrated from some of the people of Madinah from the preceding sheikhs that it was found in the diwan of Umar bin Al-Khattab (ra) selected the properties of Khosroes and the family of Khosroes, everyone who fled from his land or was killed in the battlefield and every bog of water or thickets. Umar would allocate from this land to the one allocated and would take the tithe from it so it became ushri land even though it was conquered by the State’s power as it did not remain in the hands of its inhabitants. Kharaj was not imposed upon it; rather the Muslim owned it originally by its allocation to him by the Imam.

و همچنین است آنچه امام به کسی از زمینی که هنوز فتح نشده تخصیص می‌دهد؛ پس از آنکه الله (سبحانه و تعالی) آن را برای مؤمنان بگشاید، آن زمین غنیمتِ کسی می‌شود که به او تخصیص داده شده است. این مانند تخصیص دادن پیامبر ﷺ به تمیم داری زمین حبرا، الخلیل، المرطوم و عین‌ون در الخلیل است. هنگامی که تمیم داری همراه قومش به عنوان فرستاده (نزد پیامبر ﷺ) آمد، از او خواست که این مناطق را، اگر الله (سبحانه و تعالی) آنها را برای مسلمانان بگشاید، به او تخصیص دهد. پس آنها را به او تخصیص داد و برای او در این باره نامه‌ای نوشت. عمر (رضی الله عنه) از شاهدانِ آن نامه بود. پس هنگامی که الله (سبحانه و تعالی) آن را در روزگار عمر (رضی الله عنه) برای مسلمانان گشود، (تمیم) آن را از عمر (رضی الله عنه) طلب کرد و عمر (رضی الله عنه) آن را در اجرای بخشش رسول الله ﷺ به او واگذار کرد. همچنین است آنچه امام به مردمِ سرزمین‌های عُشری بی‌صاحب تخصیص می‌دهد، مانند آنکه رسول الله ﷺ بلال بن حارث المزنی را تمامی العقیق، یعنی زمینی نزدیک مدینه که زمین عشری است، تخصیص داد.

Similarly what the Imam allocated to someone from the land not yet conquered, after Allah (swt) opens it for the believers then it becomes booty to the one it was allocated to. This is like the Messenger (saw)’s allocating to Tamim Ad-Dari the land of Hibra, Hebron, Al-Martum and ‘Ainun in Al-Khalil. When Tamim Ad-Dari was sent as an envoy with his people, he requested from him that he (saw) allocates him these areas if Allah (swt) opened them for the Muslims so he allocated them to him and wrote a book for him regarding that. Umar (ra) was among the witnesses upon that book so when Allah (swt) opened it for Muslims in the days of Umar (ra), he sought them from Umar (ra) and Umar (ra) handed it to him in fulfilment of the grant of the Messenger of Allah (saw). Also similar is what the Imam allocates to the people of the lands of ushr without owners, like the Messenger of Allah (saw) allocated Bilal bin Harith Al-Muzni the whole of Al-‘Ameeq which is the land close to Madinah and it is the land of ushr.

هر زمین بایرِ احیاشده‌ای که مردم با هر نوع کشت‌وکاری آن را آباد کنند، به زمین عُشری ملحق می‌شود تا همانند آن عُشری گردد؛ چه آن زمین از سرزمین عُشری، یعنی از شبه‌جزیرهٔ عربستان یا اندونزی باشد، و چه هر زمینی که ساکنان آن بر آن اسلام آورده باشند، و چه از زمین خراجی باشد، مانند زمین‌های عراق، شام، مصر و دیگر سرزمین‌هایی که به زور فتح شده‌اند. از جابر بن عبدالله (رض) روایت شده که گفت: رسول خدا ﷺ فرمود:

All uncultivated land which is revived by people via any type of cultivation is attached to the land of ushr so that it similarly becomes ushri land, whether it is from the land of ushr i.e. from the Arabian peninsula or Indonesia and any land whose inhabitants embraced Islam upon it or it were from the land of kharaj like the lands of Iraq, Sham, Egypt and other lands conquered by force. It has been narrated from Jabir bin Abdullah (ra) who said: The Messenger of Allah (saw) said:

او همچنین از طریق سعید بن زیاد روایت کرده که پیامبر ﷺ فرمود:

He also narrated via the way of Saeed bin Zyad that the Prophet (saw) said:

این زمین‌ها همگی زمین‌های عُشری‌اند و بر آن‌ها جز یک‌دهم محصول، اگر با آب باران آبیاری شود، یا نیم‌دهم اگر با چاه، رودخانه و (سواقی) آبیاری شود، واجب نیست. این حکم با تغییر مالکان نیز تغییر نمی‌کند یا دگرگون نمی‌شود، زیرا ویژگی آن ثابت و بی‌تغییر باقی می‌ماند؛ چه زمینی باشد که مردمش در آن اسلام آوردند، یا زمینی باشد که در اصل مالک آن مسلمان بوده، یا در جزیرةالعرب واقع باشد. این ویژگی‌ها همواره پابرجا می‌مانند و از میان نمی‌روند، حتی اگر زمین از یک مسلمان به یک کافر منتقل شود. این ویژگی همچنان بر آن واجب باقی می‌ماند، پس پرداخت عُشر به عنوان زکات از محصول آن همچنان لازم است. اگر زمین محصولی ندهد، زکاتی بر آن نیست. از این رو بر زمین مسکونی زکاتی نیست، مگر آن‌که در آن کشت شود، یا برای تجارت گرفته شود؛ در این صورت کالای تجاری می‌شود و در این حالت زکات کالای تجاری بر آن واجب است.

These types of land are all ushri lands, and it is not obliged upon them except the tithe of the produce if it is irrigated by water from the sky or half-tithe if irrigated from wells, rivers and (sawaqi). This does not change or alter even if the owners change because its attribute remains without change or alteration as it is a land whose people embraced Islam upon it or a Muslim owned it originally or it is in the Arabian Peninsula. These attributes remain perpetually without passing away even if it is transferred from a Muslim to a disbeliever. The attribute remains compulsory upon it so it remains obligatory to pay the tithe as zakat upon the produce. If it does not produce then there is no zakat upon it. Hence there is no zakat upon the residential land except it is farmed or if it is taken for trade then it becomes merchandise of trade; at this point, the zakat of trading merchandise is obliged upon it.

زمینِ عُشری مِلکِ (یمین) صاحبِ آن است که گردن (رقبه) و منافعِ آن را در اختیار دارد و تمامِ انواعِ تصرفات در آن را دارد: خرید و فروش، تجارت، رهن، هبه و وقف، همان‌گونه که از او به ارث می‌رسد. این زمین جز با رضایتِ صاحبش از او گرفته نمی‌شود، و اگر دولت آن را از او بگیرد، بهای گردن و منفعتِ زمین را به او می‌پردازد. مگر زمینی که امام آن را به افراد واگذار کرده باشد، و زمینی که افراد با هر نشانه‌ای که دلالت بر گذاشتنِ دست بر آن داشته باشد آن را حصار کشیده باشند؛ اگر سه سال بر آن بگذرد بی‌آنکه احیا، بهره‌برداری یا کشت شود، آن زمین از دستِ صاحبش گرفته می‌شود و دولت هیچ چیزی به او نمی‌پردازد، چه بهای گردن و چه بهای منفعت. این به آن دلیل است که آنان متعهد نشده‌اند آن هدفی را که واگذاری یا حصارکشی به خاطر آن صورت گرفته تحقق بخشند، یعنی بهره‌گیری از زمین و آباد کردنِ آن با کاشت و زراعت. پس آنان سزاوارِ آن نیستند و از این رو تصرف‌شان در این زمین‌ها بی‌فایده است. از همین رو عمر بن خطاب (رضی الله عنه) زمینِ العَمیق را از بلال بن حارث مُزَنی تا زمانی که توانِ کشت آن را نداشت گرفت، پس از آنکه به او گفت: پیامبرِ خدا ﷺ آن را برای این به تو واگذار نکرد که مردم را از آن بازداری، بلکه تنها برای کار و کشت به تو داد؛ پس به اندازه توانِ کشتت بردار و باقی را بازگردان. بلال به او گفت: به خدا سوگند هرگز چنین نخواهم کرد، پیامبرِ خدا ﷺ آن را به من داده است. عمر گفت: به خدا سوگند، خواهی کرد. و آنچه را که توانِ کشتنش نداشت از او گرفت، بی‌آنکه هیچ عوضی به او بدهد، و آن را میانِ مسلمانان تقسیم کرد. همچنین از عمر روایت شده که بر منبر گفت:

و او گفت:

And he said:

اجماع صحابه بر این منعقد شد که هر کس زمین خود را سه سال بی‌کشت و زراعت رها کند، آن زمین از او گرفته شده و به دیگری داده می‌شود.

The Ijma’a of the Sahabah was contracted that whoever leaves unemployed his land for three years, it is taken from him and given to someone else.

اما سرزمین خراج، سرزمینی است که با زور و به نیروی مسلمانان و لشکرشان فتح شده است، اما میان جنگجویان تقسیم نمی‌شود. بلکه امام آن را در دست ساکنانش باقی می‌گذارد و خراج بر ایشان مقرر می‌کند. اصل این موضوع آن است که چون عراق و شام و مصر در روزگار عمر بن خطاب (رض) فتح شدند، مسلمانان از او خواستند که آن را میان ایشان تقسیم کند، همان‌گونه که پیامبر خدا ﷺ خیبر را تقسیم کرد. سرکردهٔ کسانی که خواستار تقسیم زمین بودند، بلال (رض)، عبدالرحمن بن عوف (رض) و زبیر (رض) بودند. اما علی (رض) و معاذ (رض) از عمر (رض) خواستند که زمین را تقسیم نکند، و معاذ (رض) به عمر (رض) گفت، چنان‌که ابوعبید در «الأموال» روایت کرده است، که عمر (رض) به جابیه آمد و قصد داشت زمین را میان مسلمانان تقسیم کند. پس معاذ (رض) به او گفت: به خدا سوگند، این چیزی خواهد شد که تو آن را نمی‌پسندی. اگر امروز آن را تقسیم کنی، در دست مردم دارایی بزرگی (رَعْی) خواهد شد، سپس نابود خواهند شد تا آنجا که به مالکیت یک مرد و یک زن درآید. آنگاه پس از ایشان مردمی خواهند آمد که مانعی برای اسلام خواهند بود و چیزی نمی‌یابند. پس به کاری بنگر که برای نخستین و آخرین ایشان گشاده باشد. بلال (رض) و یارانش در خواستن از عمر (رض) سخت‌گیری کردند تا آنکه عمر (رض) گفت: «خدایا! مرا در برابر بلال و پیروانش کفایت فرما.» عمر در این باره با مهاجران و انصار مشورت کرد، و از جمله آنچه به ایشان گفت این بود: «دیدم که زمین را نگه دارم و بر آن خراج، و بر گردنهای ایشان جزیه مقرر کنم تا پرداخت شود، تا غنیمتی برای جنگجویان و خانواده‌های مسلمانان و آیندگان ایشان باشد. آیا این مرزها را می‌بینید؟ لازم است که مردانی همواره به آنها بچسبند. آیا این شهرهای بزرگ مانند شام، جزیره، کوفه، بصره و مصر را می‌بینید؟ لازم است که آنها را با لشکرها پر کرد و برای ایشان مقرری تعیین نمود. اگر زمین‌ها و دارایی‌ها را تقسیم کنم، از کجا به ایشان پرداخت شود؟» همگی گفتند: «رأی، رأی توست.» «چقدر عالی بود آنچه انجام دادی و آنچه در نظر گرفتی.» او برای رأی خود به آیه‌ی غنیمت که در سورۃ الحشر آمده است استدلال کرد، و از جمله‌ی آن‌ها:

As for the land of kharaj, it is the land conquered by force by the strength of the Muslims and their army, but it is not divided between the fighters. Rather the Imam leaves it in the hands of its inhabitants and imposes kharaj upon them. The origin in that is that when Iraq, Sham and Egypt were conquered in the days of Umar bin Al-Khattab (ra), the Muslims requested him to divide it between them as the Messenger of Allah (saw) divided Khayber. The head of those requesting the division of the land were Bilal (ra), Abdurrahman bin Awf (ra) and Az-Zubayr (ra). However Ali (ra) and Muadh (ra) requested from Umar (ra) not to divided the land, and Muadh (ra) said to Umar (ra) as Abu Ubayd narrated in ‘Al-Amwal’ that Umar (ra) came to Al-Jibaya and he intended to divide the land between the Muslims so Muadh (ra) said to him: By Allah, this will become what you dislike. If you divide it today it will become a great asset (ra’iy) in the hands of the people then they will perish until it will lead to be owned by one man and woman. Then there will come after them people who will become an obstacle for Islam and they do not find anything, so look to a matter which will be spacious for their first and last. Bilal (ra) and his companions were severe in seeking from Umar (ra) until Umar (ra) said: ‘O Allah! Be sufficient for me against Bilal and his followers.’ Umar consulted the Muhajireen and Ansar in this, and of what he said to them was: ‘I viewed that I retain the land and place upon it kharaj and upon their necks jizyah to pay so that it becomes booty for the Muslims fighters and families and those coming after them. Do you see these frontiers? It is necessary to have men adhere closely to them. Do you see these great cities like Sham, Al-Jazeera, Kufa, Basra and Egypt? It is necessary to fill them with armies and arrange pay for them. From where would they be paid if I divide the lands and the assets? They all said: The opinion is your opinion. How excellent is what you did and what you considered.’ He deduced for them for his opinion with the ayat of booty which came in Surah Al-Hashr and among them:

او از این آیه استنباط کرد که کسانی که از فرزندان صحابه، تابعین و پیروان آنان، و کسانی که پس از ایشان تا روز قیامت خواهند آمد، بر این غنیمت حقی دارند.

He deduced from this ayah that those who would come from the sons of the Sahabah, the followers (tabi’in) and their followers, and those who would come after them until the Day of Judgement have a right upon this booty.

بر این اساس، نظر عمر مبنی بر اینکه ضرورت ایجاب می‌کند که درآمدی دائمی وجود داشته باشد که از آن هزینه‌های ارتش تأمین شود، حقوق‌ها پرداخت گردد، منافع دولت اداره شود و نیازمندان همواره از آن کمک دریافت کنند، صورت گرفت. این هزینه‌ها به درآمدی دائمی نیاز دارد که پایان نمی‌یابد. بنابراین، اندیشه و فهم او از آیه‌ی غنیمت که در سوره‌ی الحشر آمده بود، او را به این رهنمون ساخت که از تقسیم سرزمین فتح‌شده میان مسلمانان جلوگیری کند و آن را در دست ساکنانش نگه دارد، و بر آنان خراج مقرر نماید تا این خراج به غنیمتی دائمی تبدیل شود که در مصارف لشکر مسلمانان و در راستای منافع ایشان به کار رود. این همان معنای واقعی است که عمر (رض) را بر آن داشت تا سرزمین‌ها را میان مسلمانان تقسیم نکند. این معنا در سخن عمر بیان شده است که:

Accordingly, the consideration of Umar that the necessity calls for creating permanent spending from where expense are paid for the army, salaries are withdrawn, administering the State’s interest expended from it and needy persons are paid from it always. These expenses require permanent spending which does not end. So his thinking and understanding of the ayat of booty which came in Surah Al-Hashr guided him to prevent the division of a conquered land between the Muslims and to leave it retained in the hands of its inhabitants, and to impose kharaj upon them so as to become permanent booty to be expended upon the Muslims’ army and their benefit. This is the real meaning which lead Umar (ra) not to divide the land between the Muslims. This meaning is expressed in Umar’s statement:

از اینجا فهمیده می‌شود که گردن زمین خراجی متعلق به همه مسلمانان است و برای آنان نگه داشته می‌شود؛ و ماندن آن در دست ساکنانش تنها برای کشت و بهره‌برداری از آن به نمایندگی از مسلمانان است، به شرط آنکه در برابر ماندن و بهره‌مندی‌شان از آن و بهره‌برداری‌شان، خراج بر آن بپردازند. آنان مالک گردن زمین نیستند، بلکه بر مالکیت منفعت آن رضایت داده شده است. بر این اساس، دیدگاه برخی از صحابه و بسیاری از عالمان آن است که این زمین خریداری نشود؛ از جمله عمر (رض)، علی (رض)، ابن عباس (رض)، عبدالله بن عمر (رض)، الاوزاعی (رض) و مالک (رض). الاوزاعی گفت:

From here it is understood that the neck of the land of kharaj is owned by all Muslims and it is retained for them; its remaining in the hands of its inhabitants is only to cultivate and exploit it on behalf of Muslims on condition of their paying kharaj upon it in return for their remaining with their benefits in it and their exploiting it. They are not owners of its neck but they have been consented upon owning its benefit. Accordingly it is the view of some Sahabah and many people of knowledge not to purchase this land; among them are Umar (ra), Ali (ra), Ibn Abbas (ra), Abdullah bin Umar (ra), Al-Awzai’ (ra) and Malik (ra). Al-Awzai’ said:

الشعبی روایت می‌کند که عتبہ بن فرقد زمینی در کنار رودخانه فرات خرید تا از آن نهری کوچک برای آبیاری جدا کند. او این موضوع را با عمر (رضی الله عنه) در میان گذاشت و او گفت:

Ash-Sh’abi narrated that Utbah bin Farqad purchased land upon the river-banks of Al-Furrat to took from it a small channel of irrigation. He mentioned this to Umar (ra) and he said:

آنان خرید زمین خراجی را از اهل ذمه ناپسند می‌دانستند، زیرا گردن آن برای مسلمانان نگه داشته شده است، و همچنین خرید آن از اهل ذمه موجب می‌شود که مسلمان خراج بپردازد، و خراج را مایه خواری می‌دانستند که باید از مسلمانان برداشته شود، تا آنجا که گفتند: «هر که خراج را بپذیرد، به خواری و فرمانبرداری رضایت داده است.» با این حال، صحابه و فقیهان دیگری بودند که در خرید آن هیچ ایرادی ندیدند، همان‌گونه که برخی از صحابه از زمین جزیه خریدند؛ چنان‌که روایت شده است ابن مسعود زمینی را از دهقان خرید. و ثوری گفت: «اگر امام، صاحبان زور را در زمین‌هایشان بر جای گذارد، آنان [زمین‌ها را] به ارث می‌برند و می‌خرند.» همانند این از ابن سیرین و القرطبی روایت شده است، و از احمد روایت شده که گفت:

They disliked the purchasing of the kharaji land from the people of dhimmah as its neck is retained for Muslims, and also purchasing it from the people of dhimmah will make the Muslim pay kharaj and they considered the kharaj as humiliation which must be removed from the Muslims until they said: ‘Whoever accepts kharaj has consented to humiliation and submissiveness.’ However there are other Sahabah and jurisprudents (fuqaha) who saw nothing (wrong) in purchasing just as some of the Sahabah purchased from the land of jizyah so it is narrated that ibn Masoud purchased land from Dahqan. And Ath-Thawri said: ‘If the Imam confirms the people of force in their lands, they inherit and buy them.’ Similar to this is narrated from ibn Sireen and Al-Qurtubi, and it is narrated from Ahmad that he said:

با بررسی دقیق در واقعیت زمینی که به زور فتح شده و ساکنان آن بر آن زندگی می‌کنند به شرط آنکه خراج آن را بپردازند، گواهی داده می‌شود که این زمین از پدران به پسران، نسل به نسل، به ارث رسیده است، بی‌آنکه هیچ یک از صحابه یا هیچ مسلمانی آن را رد کرده باشد. این دلیلی قطعی است که زمین خراجی همانند زمین عشری آباد و مسکون می‌شود، با این تفاوت که آنچه در زمین خراجی به ارث می‌رسد، منفعت دائمی آن است؛ خود رقبه‌ی آن به ارث نمی‌رسد، زیرا متعلق به همه‌ی مسلمانان است. اما منفعت، عمر بن الخطاب (رض) رضایت داد که ساکنان آن، منافع دائمی‌اش را تا پایان روزگار مالک باشند. منفعت مملوک و مسکون است و مالک منفعت می‌تواند در آن به انواع تصرفات از قبیل فروش، رهن، وصیت و سایر انواع تصرفات دست بزند.

By careful examination into the reality of the land conquered by force and which its inhabitants reside upon on condition that they pay kharaj upon it, it is witnessed that this land has been inherited by sons from the fathers, generation after generation, without (any) rejection from any of the Sahabah or any Muslim. This is definite evidence that kharaji land is inhabited like ushri land, except that what is inherited in kharaji land is its permanent benefit; its neck is not inherited as it is owned by all Muslims. As for the benefit, Umar bin Al-Khattab (ra) consented to its inhabitants owning its permanent benefits to the end of time. The benefit is owned and inhabited, and the owner of the benefit can dispose in it via all types of dispositions of trade, pledge, bequest and other types of dispositions.

این یک جنبه است. اما دوم، در خراج ذلت و خواری وجود ندارد، بلکه تنها در جزیه بر سر خانوار است؛ زیرا خراج زمین را تنها مالک زمین در ازای رضایت دادن او به مالکیت منفعت زمین می‌پردازد، و بدین وسیله به او امکان داده می‌شود که از زمین بهره‌برداری کند و از آن سود ببرد. بنابراین معنای ذلت و فروتنی در آن ظاهر نمی‌شود، زیرا در ازای یک منفعت پرداخت می‌گردد. در ازای یک منفعت، ذلتی وجود ندارد. آیا نمی‌بینید که حقوقی که شخص در ازای بهره‌مندی از سکونت در خانه یا تجارت در مغازه می‌پردازد، در آن هیچ ذلتی وجود ندارد؟ بنابراین خراج زمین تنها در ازای مالکیت منفعت زمین است، پس آن را ذلت به شمار نمی‌آورند و از این رو هیچ ذلتی به کسی که زمین خراجی می‌خرد تعلق نمی‌گیرد.

This is one aspect. As for the second, humiliation is not definite in kharaj but rather it is only in the jizyah on the head of the family because the kharaj of land is only paid by the owner of the land in exchange for consenting him in the ownership of the land’s benefit, thereby facilitating him to exploit the land and derive benefit from it. Accordingly it does not appear in it the meaning of humiliation and submissiveness as it is paid in exchange for a benefit. There does not exist humiliation in exchange for a benefit. Do you not see that the salary paid by a person in exchange for his benefiting with the residence of a house or trading in a shop, that there does not exist any humiliation within it? Accordingly the kharaj of land is only in exchange for owning the benefit of the land so it is not considered humiliation and hence no humiliation is attached to the one who purchases land of kharaj.