گفته شده است: «رسول کسی است که از جانب الله با شریعتی نو یا تازه‌شده فرستاده می‌شود و مردم را به آن فرا می‌خواند، در حالی که نبی از جانب الله فرستاده می‌شود تا شریعت پیشین را تأیید کند.» بنابراین، موسی علیه‌السلام پیامبر بود زیرا به او شریعتی وحی شد، و رسول بود زیرا این شریعت برای رسالتش بود. از سوی دیگر، هارون علیه‌السلام نیز از آن جهت که به او شریعتی وحی شد پیامبر بود، اما رسول نبود زیرا شریعتی که به او وحی شد برای رسالت او نبود، بلکه برای رسالت موسی علیه‌السلام بود. به همین ترتیب، محمد ﷺ هم پیامبر بود و هم رسول، زیرا به او شریعتی وحی شد که برای رسالتش بود.
Says, ‘The messenger is sent by Allah with a revived or new Sharī’ah which he calls people to, whereas the prophet is sent by Allah to affirm the former Sharī’ah.’ Thus, Musa was a prophet because he was inspired with a Sharī’ah and a messenger because this Sharī’ah was for his mission. On the other hand, although Aaron was also a prophet because he was inspired with a Sharī’ah, he was not a messenger because the Sharī’ah, which was revealed to him was not for his mission, rather it was for the mission of Musa . By the same token, Muhammad was a prophet and a messenger because he was inspired with a Sharī’ah, which was for his mission.
رسالت، واسطهٔ میان الله و بندگان است که برای روشن ساختن و توضیح راه برآوردن نیازهای این جهان و آخرت آمده است. حکمت اقتضا می‌کند که پیامبرانی فرستاده شوند، زیرا آنان قوانین و منافعی را برای مردم به ارمغان می‌آورند.
The message is the mediation between Allah and the slaves in order to explain and clarify the method of satisfying the needs of this world and the hereafter. Wisdom necessitates the sending of messengers as they bring laws and benefits for people.
بنابراین، ارسال پیامبران واقعاً تحقق یافته است. خداوند از میان انسانها رسولانی برگزید و آنان را فرستاد تا به مؤمنان و فرمانبرداران، مژدهٔ بهشت و پاداش دهند، و به کافران و نافرمانان، هشدار آتش دوزخ و عذاب دهند، و نیازها و الزامات دنیا و آخرت را برای انسان روشن سازند. این همه از آن روست که عقل نه توانایی تشخیص خوب و بد را دارد و نه قادر است خود انسان و امور او را درک کند.
Thus, the sending of Messengers has actually occurred. Allah appointed messengers from amongst mankind and sent them as bearers of glad tidings of paradise and reward to the people of belief and obedience. They were warners of the hell fire and punishment to people of disbelief and disobedience and they clarified the needs and requirements of this world and the hereafter for man. All because the mind is incapable of either deciding the good and bad or able to comprehend man himself and his affairs.
خداوند پیامبران و فرستادگان خود را با معجزاتی تأیید می‌کند که خلاف عادت‌اند. معجزه ابزاری از جانب خداوند است که نه‌تنها با واقعیت مخالف است، بلکه مدعی نبوت آن را در برابر کافرانی که از انجام کاری مشابه ناتوان‌اند، به‌عنوان چالش ارائه می‌دهد. اگر فرستاده‌ای با معجزه‌ای تأیید نمی‌شد، پذیرش ادعای او لازم نبود، زیرا میان مدعی دروغینی که ادعای نبوت می‌کند و پیامبر راستین هیچ تمایزی نمی‌توانست برقرار شود. از این رو، معجزه راستگویی پیامبر را ثابت می‌کند و مردم را قانع می‌سازد، زیرا یک انسان عادی توان دستیابی به چنین کاری را ندارد.
Allah consolidates the prophets and messengers with miracles which oppose the norm. The miracle is a tool from Allah that not only opposes the reality, but is rendered by the claimant of prophethood when he challenges the disbelivers who are incapable of achieving anything similar. If the messenger was not supported by a miracle it would not be necessary to accept his claim, since no distinction could be made between an impostor claiming prophethood and a genuine prophet. Hence, the miracle substantiates the prophet's truthfulness and convinces the people since an ordinary man can not achieve such a feat.
اولین پیامبر آدم بود و آخرین پیامبر محمد ﷺ بود. نبوت آدم را می‌توان از سه منبع مختلف اثبات کرد: نخست از طریق قرآن. الله می‌فرماید،
The first prophet was Adam whilst the last prophet was Muhammad . The prophethood of Adam can be proven through three different sources: Firstly through the Quran. Allah says,
