آنچه از قرآن به‌صورت تواتر به ما رسیده و می‌دانیم که از قرآن است، حجت است. اما آنچه به‌وسیله افرادی مانند مصحف ابن مسعود و دیگران به ما رسیده، حجت نیست. این به آن دلیل است که پیامبر ﷺ مأمور بود آنچه از قرآن بر او نازل شده را بر گروهی از مردم تلاوت کند که گفتار آنان دلیل قاطع را برقرار می‌سازد، و نمی‌توان گمان برد کسانی که دلیل قاطع با گفتارشان برقرار می‌شود، بر این توافق کنند که آنچه شنیده‌اند را منتقل نکنند. پس اگر بخشی از قرآن به‌وسیله گروهی که گفتارشان حجت را برقرار می‌سازد منتقل نشده، بلکه به‌وسیله افراد منفرد منتقل شده باشد، آن بخش به حساب نمی‌آید، زیرا به‌صورت فردی نقل شده، برخلاف آنچه پیامبر ﷺ به آن مأمور بود، و برخلاف روش تلاوت قرآن توسط پیامبر ﷺ بر تعدادی از مسلمانان برای حفظ کردن آن، و آنان کسانی هستند که با گفتارشان حجت ثابت می‌شود، علاوه بر دستور او به نوشتن آن. بنابراین این قاعده در این وضعیت صدق نمی‌کند که یک یا چند نفری که با گفتارشان دلیل قاطع ثابت نمی‌شود، چیزی از قرآن را نقل کرده‌اند؛ پس آنچه افراد از قرآن نقل کرده‌اند اصلاً حجت نیست. ممکن است گفته شود: حافظان قرآن در زمان پیامبر ﷺ به‌سبب اندک بودنشان به شمار تواتر نرسیدند، و جمع‌آوری آن از طریق دریافت آیات منفرد از افراد صورت گرفت، از این رو مصاحف صحابه با یکدیگر تفاوت دارند، و اگر او ﷺ آن را بر گروهی از مردم که گفتارشان دلیل ثابت می‌کند تلاوت کرده بود، چنین نمی‌شد. پاسخ به این ادعا از چند جهت است: نخست: تلاوت قرآن بر تعدادی از مردم که گفتارشان دلیل را ثابت می‌کند، نه از سوی هیچ‌یک از صحابه و نه از سوی هیچ‌یک از مسلمانان مورد اختلاف نیست. و همچنین قرآن معجزه‌ای است که راستگویی پیامبر ﷺ را به‌طور قطعی نشان می‌دهد، و اگر برای کسی که آن را ندیده است، به‌واسطهٔ تواتر منتقل نشود، آنچه به‌صورت آحاد منتقل شده است برای خود او دلیل قطعی نخواهد بود؛ و در آن صورت، دلیلی بر ایمان آوردن به پیامبر ﷺ هم نخواهد بود.