اسلام در زمانی ظهور کرد که بردگی در همه نقاط جهان وجود داشت، و بردگی نظامی رایج در همه مناطق جهان، میان همه مردمان و ملت‌ها بود. هیچ منطقه‌ای از زمین شناخته نشده که در آن بردگان خرید و فروش نمی‌شدند و افراد آزاد به بردگی گرفته نمی‌شدند. همچنین هیچ سرزمینی بدون بردگی نقل نشده است. اسلام این مشکل را دارای دو جنبه می‌دانست.

Islam came while slaves existed in all areas of the world, and slavery was a system common in all areas of the world with all people and nations. It is not known of the existence of any area of the earth except that slaves were traded and free persons were enslaved. It is not related about the existence of any land without slavery. Islam viewed that this problem was related to two aspects.

نخست، این موضوع به بردگانی مربوط بود که در عمل به بردگی گرفته شده بودند و کسانی که اعتبار و منزلتشان از جایگاه والای دیگران که آزاد بودند، سقوط کرده بود و مانند سایر کالاها خرید و فروش می‌شدند و بر سرشان چانه زده می‌شد. بنابراین لازم بود با درمانی برخورد شود که منجر به آزادی این بردگان و تبدیل آنان به افرادی آزاد شود. اما جنبه دوم به خود بردگی مربوط بود. لازم است با درمانی برخورد شود که بردگی را محدود کند. از این رو، آیات و احادیثی آمد که این دو جنبه را با درمانی سودمند برای بشریت، بر پایه واقعیت انسان و واقعیت روابطی که میان افراد و ملت‌های بشری وجود دارد، مورد توجه قرار داد.

Firstly, it was related to the slaves who had been enslaved in practice and those whose consideration had fallen from the upright consideration of others who were free and were considered as goods like other goods sold and bought and bargained over. So it was necessary to treat with a treatment resulting in freeing these slaves and making them free persons. As for the second aspect, it related to slavery. It is necessary to treat it with a treatment placing a limit on slavery. Hence there came ayaat and ahadith treating these two aspects with a beneficial treatment for mankind based upon the reality of mankind and the reality of the relationships existing between its individuals and nations.