۲۰.۴ پاسداری از مرزها (الرباط)
20.4 Guarding The Frontiers (ar-ribat)
الرِّباط از جمله‌ی پس از جهاد است، و آن اقامت در مرزها برای تقویت مسلمانان است. مرز هر جایی است در کناره‌های سرزمین دشمن که مردمش از دشمن در هراس‌اند و آنان دشمن را به هراس می‌اندازند. به بیان دیگر، جایی است که فراتر از آن اسلامی وجود ندارد. معنای رباط این است که در مرزها بمانند تا دین را گرامی بدارند و شر کافران را از مسلمانان دور کنند. ماندن در هر جایی که انتظار حمله‌ی دشمن می‌رود، با نیت پیشگیری از آن، رباط به شمار می‌آید، زیرا رباط اسب‌های بسته‌شده در گفته‌ی خداوند نیز چنین است:
The Ribat is among what follows jihad, and it is to position at the frontiers to strengthen the Muslims. The frontier is every place at the borders with the enemy whose people are frightened by the enemy and they frighten the enemy. In other words, it is the place beyond which there is no Islam. The meaning of ribat is to stay at the frontiers to honour the deen and repel the evil of the disbelievers from Muslims. Staying at any place where the attack of the enemy is expected with the intention to prevent it is considered ribat because the ribat of tethered horses in Allah’s statement:
«و هر آنچه می‌توانید از نیرو و اسبان بسته‌شده برای آنان آماده کنید تا دشمن خدا و دشمن خودتان را بترسانید.» [TMQ 8:60]
“Prepare for them as much as you can of ribat of horses so as to terrorise the enemy of Allah and your enemy” [TMQ 8:60]
زیرا اینان اسب‌های خود را می‌بندند و آنان نیز می‌بندند، و هر یک برای اربابش آماده می‌شود؛ از این رو، اقامتگاه ثابت «ثغر» (مرز) نامیده شد، و در خانه نیز «رباط» وجود دارد، حتی اگر اسب‌های جنگی در آن نباشند. بنابراین، کسی که در مرز با نیت دفع دشمن اقامت کند، نگهبان مرز به شمار می‌آید، خواه آن مکان محل سکونت او باشد، یعنی خانه‌ای که معمولاً در آن زندگی می‌کند، یا نباشد؛ زیرا معیار این نیست که آن مکان محل سکونت او باشد یا نه، بلکه نیت دفع دشمن و ترساندن او معیار است. فضیلت رباط بزرگ و پاداش آن فراوان است، چرا که رباط حفاظت از مسلمانان و آبروی ایشان است و مایه نیرومندی مردم مرز و جنگجویان. رباط اصل جهاد و شاخه‌ای از آن است، و متون بسیاری درباره فضیلت رباط آمده است. در صحیح مسلم از سلمان (رض) روایت شده که گفت: از پیامبر خدا ﷺ شنیدم که فرمود:
because these (people) tether their horses and those (also) tether, each one preparing for his master; so the established residence was called a frontier and there is ribat in the home even if there are no fighting horses. Accordingly whoever stays in the frontier with the intention to repel the enemy is considered one guarding the frontier whether it is the place of his residence i.e. his home where he normally resides or not, as the understanding is not whether the place is his residence or not but rather the intention is to repel the enemy and frighten him. The virtue of ribat is great and its reward is large since ribat is the defending of Muslims and their honour, and strength to the people of the frontier and those fighting. Ribat is the origin of jihad and its branch, and there came numerous texts on the virtue of ribat. It came in Sahih Muslim from Salman (ra) who said: I heard the Messenger of Allah (saw):
«رِباطِ یک شبانه‌روز در راه خدا، بهتر است از روزه گرفتن و نماز خواندن به مدت یک ماه. و اگر او بمیرد، اعمالی که انجام داده برای او ادامه می‌یابد، روزی‌اش برای او جاری می‌شود، از فتنه‌ها در امان خواهد بود، و در روز قیامت به عنوان شهید برانگیخته می‌شود.»
“The ribat of a day and night in the way of Allah is better than fasting and praying for a month. And if he dies, the actions he performed would continue for him, and his sustenance would flow upon him and he would be safe from afflictions and he would be raised as a martyr on the day of judgement”
طبرانی با سندی که راویانش ثقه‌اند، حدیثی مرفوع روایت کرده است:
At-Tabarani narrated with a chain of trustworthy people a marfu’ hadith:
«و آن‌کس که در راه خدا به‌عنوان مرابط بمیرد، از هراس بزرگ در امان است.»
“And the one who dies as a murabit in the way of Allah is safe from the great terror.”
و از أُمامه، از او (صلی‌الله‌علیه‌وسلم ﷺ) که فرمود:
And from ‘Umamah from him (saw) who said:
نماز مرابط به‌حساب پانصد نماز شمرده می‌شود، و خرج کردن یک دینار و یک درهم از جانب او بهتر از هفتصد دیناری است که در چیز دیگری خرج می‌کند.
“The prayer of the murabit is counted as five hundred prayers and his spending a dinar and dirham upon is better than seven hundred dinars that he spends in anything else.”
از فضالة بن عبید روایت شده که گفت: از رسول الله ﷺ شنیدم که می‌فرمود:
It is narrated from Fudhala bin ‘Ubayd who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:
«اعمالِ همهٔ مردگان قطع می‌شود، جز کسی که در راه خدا مرابط باشد و مرگ او در همین حال فرا رسد. اعمال او تا روز قیامت افزایش می‌یابد و از فتنهٔ قبر در امان است.»
“The actions of all dead persons cease except the one who dies a murabit in the way of Allah. His actions increase until the Day of Judgement and he is safe from the affliction of the grave.”
رباط می‌تواند کوتاه یا بلند باشد. هر مدتی که انسان با نیت رباط در آن می‌ماند، رباط است، چه طولانی باشد و چه کوتاه. به همین دلیل پیامبر ﷺ فرمود:
Ribat can be short or long. Any period that one stayed with the intention of ribat is ribat, whether long or short. That is why the Prophet (saw) said:
رباطِ یک شبانه‌روز.
“Ribat of a day and night.”
بهتر است که مرابط برای اینکه مرابط شود، به مرزها سفر کند تا در آنجا زندگی کند. به همین دلیل بسیاری از سلف در مرزها زندگی می‌کردند تا مرابطون باشند. مردم مرزها تنها در صورتی مرابطون به شمار می‌آیند که نیت آنان از اقامت، دفع دشمن و ترساندن آنان باشد، و اگر کفایت تنها با آنان حاصل شود. و اگر این کار جز با مرزهایی که پیش از اینها قرار دارند حاصل نشود، آنان نیز (جزو) رباط به شمار می‌آیند. آنچه رباط به شمار می‌آید، ساکنان مرابطی هستند که در سرزمین خود زندگی می‌کنند و به وسیله آنان دفع دشمن و ترساندن او حاصل می‌شود، و آنان مرابط به شمار می‌آیند.
It is better for the murabit to travel to the frontiers to live there so that he becomes a murabit. This is why many of the predecessors lived in the frontiers in order to be murabitun. The people of the frontiers are alone considered murabitun if their intention in residing is repelling the enemy and frightening them, and if sufficiency is achieved by them alone. If it is not achieved except with the frontiers which are before these, then they are also (part of) ribat.. What is considered ribat is the murabit residents in their land by whom repelling the enemy and their terrifying is achieved, and they are considered murabit.
همانند پاسداری کردن، مرابطه در راه الله (سبحانه و تعالی) است؛ پاسداری در راه الله (سبحانه و تعالی) که فضیلت بزرگی دارد. از ابن عباس (رضی الله عنه) روایت شده که گفت: از رسول الله ﷺ شنیدم که می‌فرمود:
Similar to the guarding - murabatah in the way of Allah (swt) is the guarding in the way of Allah (swt) for which there is great virtue. It has been narrated from ibn Abbas (ra) who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:
«دو چشم هرگز به آتش دوزخ لمس نخواهند شد؛ چشمی که از ترس الله بگرید، و چشمی که شب را در نگهبانی در راه الله بگذراند.»
“Two eyes will never be touched by the fire of Hell; an eye which weeps out of Fear of Allah and an eye which spends the night in guarding in the Cause of Allah.”
از عثمان (رض) روایت شده که گفت: از پیامبر خدا ﷺ شنیدم که فرمود:
It has been narrated from Uthman (ra) who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:
«مُرَابَطَةُ لَيْلَةٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ لَيْلَةٍ يُصَلَّى فِيهَا وَصِيَامِ نَهَارِهَا» — بَلْ بِهٰذَا النَّصِّ: «حِرَاسَةُ لَيْلَةٍ وَاحِدَةٍ فِي سَبِيلِ اللهِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تُصَلِّيَ أَلْفَ لَيْلَةٍ وَتَصُومَ نَهَارَهَا»
“Guarding one night in the way of Allah is better than praying one thousand night and fasting their days.”