ثابت شده است با دلیلی قطعی و یقینی که وقتی پیامبر ﷺ وفات یافت، تمام قرآن بر تکه‌هایی از استخوان کتف (حیوانات)، شاخه‌های نخل و بر «لخاف» (سنگی نازک و پهن و سفید) نوشته شده بود. همه آن در سینه‌های صحابه (رضی الله عنهم) محفوظ بود. هرگاه آیه یا آیاتی نازل می‌شد، ایشان ﷺ دستور می‌داد که فوراً در حضورش نوشته شود. ایشان ﷺ مسلمانان را از نوشتن قرآن به غیر از آنچه که برای کاتبانی که وحی را می‌نوشتند املا می‌کرد، منع نمی‌کرد. مسلم حدیثی را از ابوسعید خدری روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود:

It has been proven by decisive and definite evidence that when the Prophet  died the whole Qur’ān had been written on pieces of shoulder blades (of animals), palm risps and on lukhaf’s (a thin broad white stone). All of it was preserved in the hearts of the Sahabah (may Allah be pleased with them). When an ayah or ayāt would be revealed he  would order that they be written down before him at once. He did not prevent the Muslims from writing the Qur’ān in other than what he used to dictate to the scribes who wrote down the revelation. Muslim reported a hadīth from Abu Sa'id al-Khudri  that the Messenger of Allah  said: