المُسْتَأْمَن بكسر الميم هو طالب الأمان، وهو الذي يدخل ديار غيره بأمان، سواء كان مسلماً أو حربياً. وإذا دخل المسلم دار الحرب بأمان، فلا يجوز له أن يتعرض لشيء من أموالهم، لأن المسلمين ملتزمون بشروطهم. فإن خرج بشيء من مالهم لم يأخذه بالقوة، كأن أخذه بالحيلة أو السرقة، فإن حيازته لهذا المال ملكية محرمة، وعليه أن يتصدق به. أما إن أخذه بالقهر، فيُرد إليهم، لأن الاستيلاء بالقوة مضمون على من استولى عليه، فيُرد إليه سواء كان كافراً أو مسلماً. وكما يجوز دخول المسلم بلاد الكفر بأمان، يجوز للحربي دخول بلاد المسلمين بأمان. وقد أعطى رسول الله ﷺ الأمان للكفار يوم فتح مكة وقال:

The “M'ustamin” with a “kasra” in the “meem” is the one seeking security. He is the one entering the homeland of another with a security i.e. the one who enters another’s country with a security whether he was a Muslim or belligerent. If the Muslim enters the war homeland (Dar al-Harb) with a security, it is forbidden for him to oppose anything from them as Muslims are bound by their conditions. If he leaves with anything of their property which he did not take by force such as he took by guile or theft, his possession of these is a forbidden ownership and he must give them as sadaqa. Whereas if he seizes by force, it is returned to them since seizure by force is ensured for the one seized from; it is returned to him whether he was a disbeliever or a Muslim. Just as a Muslim’s entry into the kufr land is allowed with a security, the belligerent is allowed to enter the Muslims’ land with a security. The Messenger of Allah (saw) did give security to the disbelievers on the day of the conquest of Makkah and said:

او به فرستادگان مشرکان امان داد و از خیانت به کسی که امان داده شده بود، نهی کرد. از ابوسعید روایت است که گفت: پیامبر خدا ﷺ فرمود:

He guaranteed security to the envoys of the polytheists and forbade betrayal of the one given security. From Abu Said who said: The Messenger of Allah (saw) said:

اما حربی‌ای که امان دارد، اجازه ندارد که سال‌ها در سرزمین مسلمانان سکونت کند. به او امانِ یک ماه، دو ماه یا بیشتر داده می‌شود، اما بیش از یک سال به او امان داده نمی‌شود. اگر به او امانِ نامحدود و بدون مدت معین داده شود، طبق عرف، مدت آن یک سال است؛ زیرا برای او جایز است که بدون پرداخت جزیه در دارالاسلام سکونت کند، پس به او یک سال داده می‌شود. اگر از این مدت تجاوز کند، میان سکونت با پرداخت اجباری جزیه و ترک دارالاسلام مخیر می‌شود. اگر پس از یک سال بماند، چنین تلقی می‌شود که جزیه را پذیرفته و ذمه بر او تحمیل می‌گردد، پس ذمی می‌شود و جزیه از او گرفته می‌شود؛ زیرا برای کافر جایز نیست که بدون پرداخت جزیه در سرزمین اسلام بماند. جزیهٔ واجب از او ساقط می‌شود و ذمه بر او الزامی می‌گردد. اگر در پایان سال یا پیش از آن برود، جزیه بر او واجب نمی‌شود. و اگر برود، امان پیشین او باطل می‌شود، بنابراین اگر بخواهد بار دوم وارد شود، به امانِ جدیدی نیاز دارد.

However the belligerent with a security is not enabled to dwell in the Muslims’ land for years. He is given security for a month or two or more but is not given for more than one year. If he is given an unrestricted security without a determined period, the convention is a year as it is allowed for him to reside in the Islamic State without jizyah so he is given a year. If he exceeds this, he is given a choice between residence and being compelled with the jizyah or leaving Dar al Islam. If he stays after a year, it is considered that he accepted the jizyah and the dhimmah is imposed upon him so he becomes a dhimmi and jizyah is taken from him because it is not permitted for a disbeliever to remain in the Islamic land without jizyah. The jizyah due falls from him and the dhimmah becomes compelled upon him. If he leaves at the end of the year or before it, jizyah does not fall due from him. If he leaves, his previous security is invalidated so if he wishes to enter a second time he requires a new security.

ان تأمین دادہ شدہ شخص (المستأمن) کی حمایت و حفاظت خلیفہ پر واجب ہے جب تک وہ دار الاسلام میں ہے، لہٰذا اس کا حکم اہلِ ذمہ کے حکم جیسا ہے۔ اگر مستأمن ایسا جرم کرے جو سزا کا موجب ہو، تو اس پر اہلِ ذمہ کی طرح تمام سزائیں نافذ کی جائیں گی، سوائے شراب کی واجب حد کے، کیونکہ دار الاسلام شریعت کے احکام نافذ کرنے کی جگہ ہے، اس لیے اس کے اندر موجود ہر شخص پر شریعت کے احکام نافذ ہوں گے، خواہ وہ مسلمان ہو، ذمی ہو یا مستأمن۔ رسول اللہ ﷺ نے نجران کے اس معاہدے کی طرف لکھا جس کے لوگ عیسائی تھے۔

Supporting the musta’min is obliged upon the Khalifah as long as he is in Dar al-Islam, so his rule is like the rule of the people of dhimmah. If the musta’min commits what obliges a punishment, all punishments are undertaken against him like the people of dhimmah except the obligatory punishment of alcohol as the Dar al-Islam is the place for enforcing the Shari’ah rules so the Shari’ah rules are enforced upon everyone within it among Muslims, dhimmis or musta’mineen. The Messenger of Allah (saw) wrote to the pledge of Najran and they were Christians:

ربا از احکام اسلامی است، و اینکه پیامبر ﷺ از اهل ذمه تعهدی بر ربا نگرفت، دلیلی است بر لزوم الزام به احکام؛ و با مستأمن همان معامله‌ای می‌شود که با ذمی می‌شود.

Riba is from the Islamic rules so the Messenger’s implementation of no pledge upon riba from the people of dhimmah is an evidence for commanding with the rules, and the musta’min is dealt with the dealing of the dhimmi.

شخصیت اسلامی، جلد ۲، ۱۹۳

The Islamic Personality Vol 2 193

اگر مستأمَن برای خودش امان بگیرد، این امان برای اموال او که نزدش است نیز امان محسوب می‌شود، حتی اگر برای آن امان نگرفته باشد. بنابراین مالش محفوظ است، همان‌گونه که بدنش محفوظ است، و اگر مسلمان شراب و خوک او را نابود کند، ارزش آن‌ها را ضامن است. اگر به خطا او را بکشد، دیه بر عهده‌ی اوست، و اگر عمداً او را بکشد، قصاص می‌شود. اجتناب از آزار مستأمَن واجب است و غیبت او حرام است، زیرا با او همان‌گونه رفتار می‌شود که با ذمّی رفتار می‌شود. اگر مستأمَن در دار الإسلام بمیرد و وارثانش در دار الحرب باشند، مالش حفظ می‌شود و گواهی گرفته می‌شود، خواه از مسلمانان باشد یا از اهل ذمّه، زیرا این مال محفوظ است و به صاحبانش که وارث او هستند تحویل داده می‌شود. به طور خلاصه، برای همه کسانی که از مسلمانان امان می‌خواهند، جایز است که مسلمانان به آنان امان دهند، به دلیل فرموده‌ی خداوند:

If the musta’min takes a security for himself, this security is (also) a security for his property with him even if he did not take a security for it. So his property is protected as is his body and the Muslim ensures the value of his alcohol and pig if he destroyed them. Blood money is obliged upon him if he kills accidentally and he is killed for him if he kills him deliberately. It is obligatory to abstain from harming the musta’min and backbiting behind him is forbidden since he is dealt with like the dhimmi is dealt with. If the musta’min dies in Dar al-Islam and his heirs are in Dar al-Harb, his property is preserved and the evidence is taken whether from the Muslims or the people of dhimmah as it is protected property so it is handed over to its owners who inherit him. In short all who request security y from Muslims, it is allowed for the Muslims to give them security due to Allah’s statement:

و از آنجا که امنیت، ذمه و پیمان را برقرار می‌کند، و رسول خدا ﷺ می‌فرماید:

And because the security is giving the dhimmah and covenant and the Messenger (saw) says:

با این حال، این امان تنها در صورتی است که آنان به احکام اسلام گردن نهند و جزیه را هنگامی که بر ایشان واجب شود بپردازند، بر اساس فرمان خداوند:

However this security is restricted to their submission to the rules of Islam and by their giving the jizyah when it becomes due from them due to Allah’s statement:

یعنی کشته شدن از آنان برداشته نمی‌شود و امان جان ایشان داده نمی‌شود، مگر آنکه جزیه بپردازند و به احکام اسلام گردن نهند. پذیرش ایشان نسبت به احکام اسلام، در حالی که در دار الاسلام سکونت دارند، برای تأمین جانشان کافی است. اگر مدتی سکونت کنند که در آن جهاد بر ایشان واجب می‌شود، که آن یک سال است، از آنان خواسته می‌شود که [سرزمین را] ترک کنند. اگر نپذیرفتند، جزیه بر ایشان مقرر می‌شود و ذمّی می‌گردند.

I.e. killing is not lifted from them nor is they given security from killing except if they give the jizyah and submit to the rules of Islam. Their accepting submission to the rules of Islam while residing in Dar al-Islam is sufficient to provide them security. If they dwell a period for which jihad becomes due from them which is a year, they are requested to leave. If they refuse then jizyah is imposed upon them and they become dhimmis.