«تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ…» (الفتح: 16)، وهي خاصة بمشركي العرب وحدهم. وكذلك لا يُؤمر الكفار بالصلاة ولا يُمنعون من صلاتهم، لإقرار الرسول ﷺ لهم على عبادتهم، ولبقاء كنائسهم التي كانت في اليمن والبحرين ونجران؛ فلم يهدم ﷺ كنائس من لم يُسلموا. وهذا يدل على أنهم يُتركون على دينهم وعبادتهم. وكذلك لا يُطبَّق عليهم حكم الجهاد ولا يُجبرون على القيام به، لأن القتال المطلوب في آيات الجهاد هو قتال الكفار بوصفهم جنسًا، ولا يُتصوَّر أن يقاتل الكافر نفسه. وكذلك لا يُجبرون على ترك الخمر ولا يُعاقَبون على شربها، لأن نصارى اليمن كانوا يشربونها وتُركوا على شربها، ولأن الصحابة حين فتحوا البلاد لم يمنعوا الكفار من شرب الخمر. وكذلك جميع الأحكام الشرعية التي يكون الإسلام شرطًا في صحتها، أو التي أقر الرسول ﷺ الكفار على الاستمرار فيها، أو التي أقرّ الصحابة تركهم لأدائها؛ ففي كل هذه الحالات لا يُجبر الكفار على أدائها، ولا يُطبَّق عليهم هذه الأحكام من قِبَل الخليفة. أما الأحكام الشرعية التي ليست كذلك، أي أن الإسلام ليس شرطًا في صحتها، ولم يَرِد نص شرعي يدل على أنها لا تُطبَّق على الكفار، فإنهم يُطالبون بأدائها، وتُطبَّق عليهم ويُجبرون على أدائها، ويُعاقَبون على تركها. ذلك أن الكفار في الأصل مخاطَبون بالخطاب الشرعي، فإذا لم يَرِد نص يشترط لحكمٍ ما الإيمان أو يبيح لهم تركه، بقي الخطاب العام على عمومه شاملًا لهم. بنابراین کافران ملزم به رعایت همه‌ی احکام شرعی می‌شوند، مگر آن احکامی را که دلیل شرعی به‌صراحت از عموم آن استثنا کرده باشد. دلیل این امر، اجرای این احکام شرعی به‌وسیله‌ی پیامبر ﷺ بر کافران است. ثابت شده است که پیامبر ﷺ در امور معاملات [معاملات] بر اساس احکام شرعی با آنان رفتار می‌کرد و آنان را برای جرایم‌شان (بر وفق احکام شرعی آن جرایم) مجازات می‌نمود. از انس روایت است که «یک یهودی سر کنیزی را میان دو سنگ کوبید، پس از او پرسیدند: "چه کسی این کار را با تو کرده است، آیا فلانی یا فلانی بوده است؟" تا آنکه نام یهودی برده شد و آن کنیز سرش را تکان داد. یهودی را آوردند و او به کارش اعتراف کرد. پیامبر ﷺ فرمان داد که او را مجازات کنند، پس سرش میان دو سنگ کوبیده شد»؛ این حدیث را بخاری روایت کرده است. از ابوسلمه بن عبدالرحمن و سلیمان بن یسار، از برخی مردان انصار روایت است که «پیامبر ﷺ به یهودیان، و نخست به ایشان، فرمود: "پنجاه مرد از شما سوگند یاد کنند." آنان امتناع کردند، پس به انصار فرمود: "آنچه شما را در ادعایتان محق می‌سازد انجام دهید." گفتند: "ای فرستاده‌ی خدا، آیا بر امری که ندیده‌ایم سوگند بخوریم؟" پس فرستاده‌ی خدا ﷺ دیه را بر یهودیان قرار داد، زیرا (مقتول) در میان ایشان یافت شده بود»؛ این حدیث را ابوداوود روایت کرده است. از جابر بن عبدالله روایت است که گفت: «پیامبر ﷺ مردی از قبیله‌ی اسلم را، و همچنین مردی یهودی و همسرش را سنگسار کرد»؛ این حدیث را مسلم روایت کرده است. این احادیث نشان می‌دهد که پیامبر ﷺ کافران را همان‌گونه کیفر می‌داد که مسلمانان را کیفر می‌داد، و این دلالت دارد بر اینکه آنان بر انجام احکام شرعی مجبور می‌شوند و احکام شرعی همان‌گونه که بر مسلمانان اجرا میشود، بر ایشان نیز اجرا می‌گردد، و همان‌گونه که مسلمانان به احکام معاملات، کیفرها و سایر احکام شرعی پایبندند، ایشان نیز پایبند آنها هستند. و از این حکم چیزی استثنا نمی‌شود مگر آنچه خود وحی در مقام اجرا استثنا کرده است، نه در مقام خطاب شرعی. این استثناها آن احکامی‌اند که صحت آنها مشروط به اسلام است، و نیز آنچه به دلیل نصّ ثابت شده که نباید ایشان را به انجام آن مجبور کرد.
“You fight them or they shall submit…” (al-Fath: 16), which is specific to the Arab polytheists alone. Similarly the disbelievers are not to be ordered to pray or be prevented from their own prayer, due to the tacit approval of the Messenger (saw) for them to remain on their worship, and for their churches which existed in Yemen, Bahrain and Najrān. He did not demolish the churches of those who did not become Muslim. This shows that they are to be left upon their belief and worship. Likewise the ruling of Jihad is not applied on them nor are they forced to perform it, because the sought fighting in the ayāt of Jihad is fighting the kuffār as a genus, and it is not conceivable that a kāfir fights himself. Equally they are not to be forced to abstain from alcohol, nor punished for its consumption, because there were Christians in Yemen who used to drink alcohol and were left to drink it, and because when the Sahābah opened lands they would not prevent the kuffār from drinking alcohol. Likewise are all the legal rulings in which Islam is a condition for their validity, or for which the Messenger (saw) approved the kuffār to continue them, or the Sahabah consented on leaving the kuffār to perform them. In all these cases, the disbelievers are not to be forced to perform them, nor are these rules applied on them by the Khalifah. However those legal rulings which are not as such, that is, Islam is not a condition in their validity, and no legal text came to show that they are not to applied upon the kuffār, then they are asked to perform them. These rules are to be applied on them and they are to be forced to perform them, and punished for leaving them. This is because in origin the disbelievers are addressed by the legal address, and in the case of there being not text to condition a ruling by the requirement of Imān or to allow them nonperformance, then the original general address remain upon its generality, thus including them. Therefore the disbelievers are made to comply with all the legal rulings except only that which a legal evidence makes an exception to the general rule. The evidence for this is the Messenger’s implementation of these legal rulings upon the kuffār. It is affirmed that the Messenger (saw) dealt with them according to the Islamic legal rulings in the matters of transactions [muamalāt], and that he punished them for crimes (in line with the Islamic rulings for such crimes). From Anas, "that a Jew bruised the head of a slave girl between two stones, so she was asked ‘who did this to you, was it so-and-so or so-and-so?’ until the Jew was named and she nodded her head. The Jew was brought and he acknowledged his act. The Prophet (saw) commanded that he be punished, so his head was bruised with stones," narrated by al-Bukhāri. From Abu Salamah ibn Abd al-Rahmān and Sulaymān ibn Yasār, relating from some men of the Ansār, "that the Prophet (saw) said to the Jews, beginning with them, ‘Let fifty men of you swear an oath.’ They refused, so he said to the Ansār: ‘Do what makes you entitled to your claim’. They said: ‘Should we make an oath on a matter we have not witnessed O Messenger of Allah?’ So the Messenger of Allah (saw) made the blood money on the Jews because he (the victim) was found amongst them," narrated by Abu Dawūd. From Jabir ibn Abdullah that he said, "the Prophet (saw) stoned a man from (the tribe of) Aslam, as well as a Jewish man and his wife", narrated by Muslim. These ahādīth show that the Messenger (saw) used to punish the kuffar as he used to punish the Muslims, which indicates that they are to be forced to perform the legal rulings, and the legal rulings are to be implemented upon them as they are implemented upon the Muslims, and they are bound to them as the Muslims are bound in the legal rulings of transactions, punishments and other legal rulings; and nothing can be excluded from this except what the revelation has itself excepted in terms of implementation, not in terms of the legal address. These exceptions are those rules in which Islam is a condition for their validity, and what is textually established that they are not to be forced to perform them.
نباید گفته شود که الله (سبحانه و تعالی) برخی احکام شرعی را ویژهٔ مؤمنان قرار داده است، مانند نماز، به‌گونه‌ای که تنها آنان مخاطب آن باشند؛ بنابراین هر خطابی که با این عبارت آغاز شود،
It should not be said that Allah (swt) has made some legal rulings specifically for the believers like the prayer such that they alone are addressed by it, so any address which begins with,