۲۰.۶ کمک خواستن از کافران در جنگ

۲۰.۶ کمک خواستن از کافران در جنگ - شخصیت اسلامی | Quran Course

پیامبر ﷺ به سوی بدر حرکت کرد. هنگامی که در سرزمین بادیه‌نشینان بود، مردی که به شجاعت و نشاط فوق‌العاده شهرت داشت به او رسید، و اصحاب پیامبر ﷺ وقتی او را دیدند خوشحال شدند. چون به او رسید گفت: آمده‌ام تا از شما پیروی کنم و با شما به غنیمت دست یابم. پیامبر ﷺ به او فرمود: آیا به خدا و پیامبرش ایمان داری؟ گفت: نه. فرمود: پس بازگرد که من هرگز از مشرک یاری نمی‌خواهم. گفت: سپس راه افتادند تا به درخت رسیدیم. آن مرد دوباره به او رسید و همان سخنی را که بار نخست گفته بود تکرار کرد. پیامبر ﷺ نیز همان پاسخ نخست را داد: بازگرد که من هرگز از مشرک یاری نمی‌خواهم. سپس او بازگشت و در صحرا دوباره به او رسید و همان سخن نخست را گفت: آیا به خدا و پیامبرش ایمان داری؟ گفت: آری. پس پیامبر ﷺ فرمود: پس برو.

“The Prophet (saw) left for Badr. When he was in the land of the nomads, a man of exceptionally mentioned bravery and energy overtook him, and the Sahabah of the Messenger (saw) were pleased when they saw him. When he overtook him, he said: I came to follow you and achieve (booty) together with you. The Messenger of Allah (saw) said to him: Do you believe in Allah and His Messenger? He said: No. He said: Then return for I will never seek the assistance of a polytheist. She said: Then they went on until we were by the tree. The man overtook him and said to him like what he said the first time. So the Prophet (saw) said to him like what he said the first time. He said: Return for I will never seek the assistance of a polytheist. He said: Then he returned and overtook him at the desert. He said to him like what he said the first time: Do you believe in Allah and His Messenger? He said: Yes. So the Messenger of Allah (saw) said to him: Then go” (narrated by Muslim).

این حدیث چنین فهمیده می‌شود که درخواست یاری از کافران به نظر خلیفه واگذار شده است؛ اگر بخواهد یاری می‌طلبد و اگر بخواهد نمی‌پذیرد. پیامبر ﷺ در جنگ احد و در فتح مکه یاری طلبید، و در بدر و از خُبیب و آن مرد که همراه او بود یاری نخواست تا آنکه اسلام آوردند. از آنجا که ثابت است پیامبر ﷺ از کافران منفرد، در حالی که بر کفر بودند، یاری طلبیده است، و نیز ثابت است که یاری افراد را تا زمانی که اسلام نیاورده‌اند نپذیرفته است، این دلیل است که یاری خواستن از کافران منفرد در جنگ جایز است و به نظر خلیفه واگذار می‌شود؛ اگر بخواهد یاری را می‌پذیرد و اگر بخواهد آن را رد می‌کند. البیهقی متن سخن الشافعی را نقل کرده است: «پیامبر ﷺ از ظاهر حال کسانی که بازگردانده بود فراست داشت، پس ایشان را بازگرداند و امید اسلام آوردنشان را داشت، و خداوند ﷻ باور او را تحقق بخشید.»

This hadith is is taken to mean that seeking of assistance of disbelievers is delegated to the Khalifah’s opinion; if he wills, he seeks assistance and if he so wills, he refuses. The Messenger (saw) sought assistance in Uhud and the conquest of Makkah and refused to seek assistance in Badr and from Khubayb and the man together with him until they embraced Islam. Since it is established that the Messenger (saw) sought assistance from individual disbelievers while they were upon disbelief, and it is (also) established that he rejected assistance from individuals until they embraced Islam and this is evidence that seeking assistance of individual disbelievers in fighting is allowed and that it is delegated to the opinion of the Khalifah. If he wills he can accept assistance and if he so wills he will refuse it. Al-Baihaqi mentioned the text of Ash-Shafi’: Verily the Prophet (saw) intuitively perceived into the character of those he returned so he returned them expecting their Islam. And Allah (swt) verified his belief.

اما دلیل اینکه کمک خواستن از کافران به عنوان یک دولت مستقل جایز نیست، این است که احمد و النسائی از انس روایت کرده‌اند که گفت: رسول الله ﷺ فرمود:

As for the evidence that it is not allowed to seek assistance from the disbelievers in their capacity as an independent State, this is due to what Ahmad and An-Nasai narrated from Anas who said: The Messenger of Allah (saw) said:

از آنجا که آن [کسی که] بر آن نهاد [یعنی گروه/دولت] تسلط دارد، و این [تسلط] با پذیرفتن یاری قزمان توسط پیامبر ﷺ در همان جایگاه رخداد احد تقویت می‌شود، با اینکه او مشرک بود. معنای این [موضوع] رد یاری کافران به‌عنوان یک نهاد و قبول یاری آنان به‌عنوان افراد است. بنابراین طلب یاری از کافران به‌عنوان یک ملت کافر، یا قبیله، یا دولت، و زیر پرچم خودشان به‌عنوان بخشی از دولتشان، به‌هیچ وجه جایز نیست. اما بیرون رفتن خزاعه همراه با پیامبر ﷺ علیه قریش در سال فتح، و اینکه آنان قبیله‌ای مستقل بودند، دلالت بر جواز طلب یاری از یک ملت با یک نهاد مستقل نمی‌کند، زیرا خزاعه در سال حدیبیه حضور داشت، هنگامی که پیمان صلح میان قریش و مسلمانان نوشته شد. چون این [موضوع] در متن پیمان آمد:

Since it has control over the entity and it is strengthened by the Messenger’s accepting assistance from Quzman in the same place of the event of Uhud although he was a polytheist. The meaning of this is rejecting the assistance of disbelievers in their capacity as an entity, and accepting their assistance in their capacity as individuals. Therefore seeking assistance of disbelievers as a Kafir nation or tribe or State, and under their own flag as a part of their State is absolutely not allowed in any case. As for Khuza’ah going out together with the Prophet (saw) against the Quraysh the year of conquest and it was an independent tribe, this does not indicate the permissibility of seeking assistance of a nation with an independent entity because Khuza’ah was present in the year of Hudaybiyya when the peace treaty between the Quraysh and the Muslims was written. When it came in the text of the treaty:

خزاعه جست زد و گفت: ما در پیمان محمد ﷺ و عهد او هستیم. و بنی بکر جست زد و گفت: ما در پیمان قریش و عهد آنان هستیم. پس خزاعه با مسلمانان در این پیمانی که میان قریش و مسلمانان بود، یکی شد، و پیامبر ﷺ آنان را بر اساس پیمان، به عنوان یک گروه، زیر حمایت خود در دولتش درآورد. از این رو [خزاعه] به عنوان یک قبیله زیر پرچم مسلمانان و به عنوان بخشی از دولت اسلامی می‌جنگید، نه مانند دولتی مستقل؛ بنابراین آنان همچون افرادی بودند نه همچون یک نهاد. اما آنچه برخی می‌پندارند که خزاعه با پیامبر ﷺ هم‌پیمان یا دارای قراردادی بوده است، درست نیست. بر اساس این پیمان، قبیله بنی بکر همراه با قریش، به عنوان بخشی از آنان وارد شد. قبیله خزاعه همراه با مسلمانان، به عنوان بخشی از آنان وارد شد. بر این اساس، جنگ خزاعه همراه با پیامبر ﷺ، جنگ یک قبیله کافر همراه با مسلمانان نبود؛ بلکه جنگ افرادی کافر از یک قبیله کافر همراه با مسلمانان زیر پرچم مسلمانان بود. این کار بدون هیچ اشکالی جایز است. اما آنچه احمد و ابوداود از ذو مَخمَر روایت کرده‌اند که گفت: شنیدم که رسول خدا ﷺ می‌فرمود:

Based upon this text, Khuza’ah leaped and said: We are in the contract of Muhammad and his pledge, and Banu Bakr leaped and said: We are in the contract of Quraysh and their pledge. So Khuza’ah came together with the Muslims in this treaty which was between Quraysh and the Muslims, and the Messenger (saw) entered them under his protection as a group in his State according to the contract. Therefore it fought as a tribe under the Muslims’ flag and as a part of the Islamic State, not like an independent State so they were like individuals not like an entity. As for what some imagine of Khuza’ah having an alliance or treaty with the Messenger (saw), this is not correct. Based upon this treaty, the tribe of Banu Bakr entered together with Quraysh as a part of them. The tribe of Khuza’ah entered together with Muslims as a part of them. Accordingly the war of Khuza’ah together with the Messenger (saw) was not a war of a disbelieving tribe together with Muslims; rather it was a war of individual disbelievers in a disbelieving tribe together with Muslims under the flag of Muslims. This is allowed without any problem in it. As for what was narrated by Ahmad and Abu Dawud from Dhu Makhmar who said: I heard the Messenger of Allah (saw) saying:

یک قرینه (قرینه‌ای) وجود دارد مبنی بر این‌که آنان زیر پرچم مسلمانان قرار داشتند و در نتیجه افرادی (به‌صورت فردی) خواهند بود. این امر با واقعیتِ آنچه با رومیان رخ داد تقویت می‌شود. مسلمانان با آنان جنگیدند، بر ایشان پیروز شدند و سرزمین‌شان را تصرف کردند. برخی از رومیان به‌صورت فردی همراه مسلمانان جنگیدند. هرگز پیش نیامد که رومیان به‌عنوان یک دولت با دشمنان دولت اسلامی که ورای ایشان بودند، بجنگند. این امر در هیچ زمانی واقع نشده است و این خود تأکید می‌کند که معنای حدیث رومیان، افراد است و نه دولت، و الزامی است که آن را چنین بدانیم. این امر روشن می‌سازد که هیچ دلیلی که بر جواز طلب یاری از مشرکان به‌عنوان یک دولت دلالت کند، وجود ندارد؛ بلکه نصوص صریح، بر حرمت مطلق این امر دلالت دارند.

Is a connotation (qareena) that they are under the Muslims’ flag so they would then be individuals. This is strengthened by the reality of what occurred with the Romans. Muslims fought them, defeated them and occupied their land. Some Romans fought together with Muslims as individuals. It never occurred that Romans fought in their capacity as a State with the Islamic State enemies beyond them. This never occurred at any time which emphasizes that the meaning of the hadith of Romans is individuals and not as a State, and it is obligatory to take it as such. This clarifies that there is no evidence indicating the permissibility of seeking assistance of polytheists as a State; rather the explicit texts are about the absolute impermissibility of this.

همه‌ی این‌ها مربوط به درخواست یاری از کافران برای جنگیدن همراه با مسلمانان، به‌صورت خودِ جنگجو است. اما درخواست یاری از کافر با گرفتن سلاح از او، جایز است، چه سلاح‌ها از یک فرد باشد یا از یک دولت، بر این پایه که این کار قرضی تضمین‌شده است. این بر اساس روایتی است که نقل شده: وقتی رسول خدا ﷺ تصمیم گرفت به قصد رویارویی با هوازن سفر کند، به او خبر دادند که نزد صفوان بن امیه زره‌ها و سلاح‌هایی وجود دارد. او ﷺ کسی را نزد وی فرستاد، در حالی که آن روز هنوز مشرک بود، و گفت:

All this is in relation to seeking assistance of the disbelievers to fight by himself together with Muslims. As for seeking assistance of the disbeliever by taking weapons from him; this is allowed whether the weapons are from an individual or a State based on this being a guaranteed loan. This is due to what was narrated that when the Messenger of Allah (saw) decided to travel to meet Hawazin, it was mentioned to him that there were shields and weapons with Safwan bin Umayyah. He sent to him, while he was still a polytheist on that day, and said: