سکوتِ پیامبر ﷺ، یعنی تقریرِ ایشان، از سنّت است؛ و همانند گفتار و کردارِ ایشان است. پس اگر کسی در حضورِ پیامبر ﷺ، یا در زمانِ ایشان، کاری را انجام دهد و ایشان از آن آگاه باشند و توانِ منع داشته باشند، ولی سکوت کنند و آن را تأیید نمایند بی‌آنکه کارِ او را نکوهش کنند، بررسی می‌شود: اگر پیش‌تر از جانبِ پیامبر ﷺ هیچ نهی‌ای برای آن کار نیامده باشد و نهی‌ای از آن شناخته نشده باشد، آنگاه سکوتِ ایشان درباره‌ی انجام‌دهنده و تأییدِ ایشان نسبت به او، دلالت بر جوازِ آن کار و رفعِ گناه از انجام آن دارد. زیرا اگر آن کار جایز نبود، پیامبر ﷺ او را منع می‌کردند، چرا که فرستاده (ﷺ) وقتی از کارِ ناپسند (منکر) آگاه باشد، سکوت نمی‌کند؛ پس سکوتِ ایشان دلیلِ جواز است. و اگر پیامبر ﷺ پیش‌تر آن کار را نهی کرده بودند و این نهی شناخته شده بود، سکوتِ فرستاده (ﷺ) قابل تصور نیست، زیرا این به منزله‌ی تأیید انجامِ کارِ حرام بود، و این برای پیامبر ﷺ ممتنع است. اما سکوتِ ایشان در برابرِ کافرانِ تحت حمایتِ مسلمانان (اهل ذمّه) که بسیار به کلیساهای خود می‌رفتند، که کاری کفرآمیز است، دلالت بر تأییدِ انجامِ کفر ندارد، بلکه دلالت بر آن دارد که اهل ذمّه را در انجامِ عبادتِ خودشان واگذارند، و دلیلِ جواز رفتن به کلیسا نیست. پس شرایطِ اینکه سکوت از سنّت (تأیید) به شمار آید این است: پیش‌تر نهی‌ای برای آن کار نیامده باشد، و فرستاده (ﷺ) از آن آگاه بوده باشد، یعنی در حضورِ ایشان یا در زمانِ ایشان انجام شده و ایشان از آن خبر داشته باشند، و فرستاده (ﷺ) توانِ منع (بازداشتن) آن را داشته باشد؛ مگر اینکه سکوت از سنّت شمرده نشود. منظور از حرام بودن آن این است که انجام‌دهنده‌اش را بازمی‌دارد، و نه اینکه پیامبر به آن میل نداشته باشد؛ زیرا گوشت سوسمار در حضور پیامبر ﷺ خورده شد و او از آن نخورد، و هنگامی که از او پرسیده شد فرمود: