«دار» در زبان به معنای محل استقرار، خانه و سرزمین است. واژه «دار» بر قبیله نیز اطلاق می‌شود، و «دار الحرب» سرزمین دشمن است. هیچ اختلافی نیست که سرزمین کافران، که در آن کافران زندگی می‌کنند و با کفر بر آن حکم می‌رانند، «دار الحرب» و «دار الکفر» است. همچنین هیچ اختلافی نیست که سرزمین میدان نبردی که مسلمانان آن را به غنیمت گرفته‌اند و در آن هنوز احکام اسلام را برپا نکرده‌اند، «دار الحرب» و «دار الکفر» است، حتی اگر زیر دست مسلمانان باشد. به همین دلیل فقها می‌گویند: «اگر غنیمت در دار الحرب تقسیم شود، برای کسی که سهم خود را گرفته، جایز است که آن را از راه تجارت و غیر آن به فروش برساند.» واژه‌های «دار الکفر» و «دار الحرب» یک معنا دارند که بر سرزمین دشمن و میدان نبرد اطلاق می‌شود. همچنین هیچ اختلافی نیست که «دار الإسلام» سرزمینی است که به احکام اسلام گردن می‌نهد و مسلمانان در آن حکم می‌رانند، خواه ساکنانش مسلمان باشند یا ذمی. فقها همچنین می‌گویند که «دار الکفر» با ظاهر شدن احکام اسلام در آن به «دار الإسلام» تبدیل می‌شود؛ اما در این که «دار الإسلام» چگونه به «دار الکفر» تبدیل می‌شود، اختلاف کرده‌اند. برخی از مجتهدان گفته‌اند که «دار الإسلام» جز با سه شرط به «دار الکفر» تبدیل نمی‌شود: نخست، ظاهر شدن احکام کفر در آن. دوم، این که با «دار الکفر» هم‌مرز شود. سوم، این که در آن هیچ مسلمان یا ذمی‌ای که به امان نخست، یعنی امان مسلمانان، محفوظ باشد باقی نماند. این سخن بر دلیلی استوار نیست، بلکه صرفاً توصیف واقعیت سرزمین است. واقعیت (ظاهر) این است که هنگامی که میان مسلمانان و کافران جنگ درمی‌گیرد و کافران سرزمین مسلمانان را تصرف می‌کنند و جنگ بر آن ادامه می‌یابد، در این وضعیت «دار الإسلام» «دار الکفر» شده و فتح گردیده تلقی می‌شود. برخی از مجتهدان گفته‌اند که دار الاسلام با پدیدار شدن کفر در آن، به دار الکفر تبدیل می‌شود. دلیل این سخن آن است که گفتن «دار الاسلام» و «دار الکفر» به اسلام و کفر مربوط است. سرزمین تنها با پدیدار شدن اسلام یا کفر در آن، به اسلام یا کفر نسبت داده می‌شود، همان‌گونه که بهشت «دار السلام» (سرای صلح) و آتش «دار البوار» (سرای هلاکت) نامیده می‌شود، به سبب وجود صلح در بهشت و هلاکت در آتش. پدیدار شدن اسلام یا کفر به پدیدار شدن احکام آن‌هاست؛ پس اگر احکام کفر در سرزمینی ظاهر شود، آن سرزمین دار الکفر شده است و این نسبت درست است. بر این اساس، سرزمین با پدیدار شدن احکام اسلام در آن، بدون شرایط دیگر، دار الاسلام می‌شود و همچنین با پدیدار شدن احکام کفر در آن، دار الکفر می‌گردد.

The “dar” in the language is the halting place, the house and the land. The “dar” is used in the language upon the tribe, and the land of war (dar al-harb) is the land of the enemy. There is no disagreement that the land of the disbelievers in which the disbelievers reside and rule therein by disbelief is the land of war and the land of disbelief. Similarly there is no disagreement that the land of the battlefield which the Muslims took as booty wherein they have not yet established the rules of Islam is the land of war and the land of kufr even if it were under the hand of Muslims. This is why the fuqaha (jurisprudents) say: ‘If the booty is divided in the land of war, it is allowed for the one who took his portion to dispose it via trade and otherwise.’ The word ‘dar al-kufr’ and ‘dar al-harb’ have one meaning which is used upon the land of the enemy and the land of the battle. Similarly there is no disagreement that the land of Islam (Dar al-Islam) is the land that submits to the rules of Islam and Muslims rule in it, whether its inhabitants are Muslims or dhimmis. The fuqaha also say that Dar al-Kufr becomes Dar al-Islam by the appearance of the rules of Islam in it; however they differed as to how Dar al-Islam becomes Dar al-Kufr. Some mujtahideen said that Dar al-Islam does not become a Dar al-Kufr except by three conditions: firstly, the appearance of the rules of kufr in it. Secondly, that it comes to border the Dar al-Kufr. Thirdly, that there does not remain in it any Muslim or dhimmi secured by the first security which is the security of Muslims. This statement is not based upon evidence; rather it is merely the description of the reality of the land. The reality (dhahir) is that when there occurs fighting between Muslims and disbelievers and the disbelievers take the land of Muslims so the war continues upon it, in this situation it is considered that the Dar al-Islam became a Dar al-Kufr and has been conquered. Some mujtahideen said that the Dar al-Islam becomes a Dar al-Kufr by the appearance of kufr therein. The reason of this statement is that our saying Dar al-Islam and Dar al-Kufr is related to Islam and to kufr. The land is only related to Islam or kufr by the appearance of Islam or kufr in it just as Paradise is called the abode of peace (dar as-salaam) and the Fire is the abode of destruction (dar al-bawar) due to the existence of peace in Paradise and destruction in the Fire. The appearance of Islam or kufr is by the appearance of their rules so if the rules of kufr appear in a land it has become a Dar al-Kufr and the relationship is correct. Accordingly the land becomes a Dar al-Islam by the appearance of the rules of Islam within it without other conditions, and similarly it becomes Dar al-Kufr by the appearance of the rules of kufr within it.

اگر مسئله به واقعیت سرزمین مربوط باشد، آنگاه این پرسش که آیا سرزمین با دار الکفر، یعنی دار الحرب، هم‌مرز است یا نه، در بررسی آن جایگاهی ندارد؛ زیرا همه مرزهای سرزمین‌های اسلامی با دار الحرب، یعنی دار الکفر، هم‌مرزند. با این همه، بنا بر اجماع صحابه، آن سرزمین‌ها دار الاسلام‌اند. اگر این شرط می‌بود، آنگاه همه مرزها دار الکفر می‌شدند. همچنین، نادیده گرفتن امنیت، یعنی امنیت مسلمانان، در حکم دار الاسلام دانستن آن سرزمین، به این می‌انجامد که سرزمین‌های اسلامی تابع اقتدار کافران دانسته شوند و امنیت آن‌ها، هرگاه به احکام اسلام حکم می‌کنند، دار الاسلام شمرده شود، با آنکه مسلمانان در امنیت کافران‌اند، نه در امنیت مسلمانان. حقیقت این است که در تعیین دار الاسلام یا دار الکفر بودن سرزمین، دو امر باید بررسی شود: نخست، حکم به احکام اسلام، و دوم، امنیت به امنیت مسلمانان، یعنی به اقتدار ایشان. اگر سرزمینی این دو عنصر را داشته باشد، یعنی به احکام اسلام حکم کند و امنیتش به امنیت مسلمانان، یعنی به اقتدار ایشان، باشد، آنگاه دار الاسلام می‌شود و از دار الکفر بودن به دار الاسلام تبدیل می‌گردد. اما اگر یکی از این دو را از دست بدهد، دار الاسلام نمی‌شود. همچنین، اگر دار الاسلام به احکام اسلام حکم نکند، دار الکفر است. همین‌طور است اگر به احکام اسلام حکم کند، امّا امنیتش به امنیت مسلمانان، یعنی به اقتدار ایشان، نباشد، بلکه امنیتش به امنیت کافران، یعنی به اقتدار ایشان، باشد؛ در این صورت نیز دار الکفر می‌شود. از این رو، امروز همه سرزمین‌های مسلمانان دار الکفرند، زیرا به احکام اسلام حکم نمی‌کنند. همچنین، اگر کافران مسلمانی را برای حکم‌رانی بر پایه احکام اسلام برگمارند، امّا او تحت اقتدار ایشان باشد و امنیتش به امنیت آنان وابسته باشد، آن سرزمین دار الکفر باقی می‌ماند. برای آنکه سرزمین مسلمانان به دار الاسلام تبدیل شود، باید حکم اسلام در آن برقرار گردد و امنیتش، امنیت مسلمانان باشد. ه. به اقتدار آنان. بر این اساس، واقعیت سرزمین‌ها نشان می‌دهد که آن‌ها با کفر یا اسلام توصیف می‌شوند، با توجه به حکم (حکومت) و با توجه به امنیت، زیرا این امر جزوی از الزامات حکم است. اگر دار الاسلام حکم اسلام را از دست بدهد یا اقتدار در دست مسلمانان نباشد، با از دست دادن یکی از این دو، به دار الکفر تبدیل می‌شود. شرط باقی ماندن سرزمین به‌عنوان دار الاسلام، حکم‌رانی اسلام بر آن و قرار داشتن اقتدار آن در دست مسلمانان است. اما دار الکفر، مگر آنکه با اسلام حکم رانده شود و اقتدار آن در دست مسلمانان باشد، به دار الاسلام تبدیل نمی‌شود؛ اگر این دو امر فراهم نشود، همچنان دار الکفر باقی می‌ماند. حکم‌رانی اسلام و قرار داشتن اقتدار در دست مسلمانان، هر دو در توصیف سرزمین به‌عنوان دار الاسلام واجب‌اند.

As long as the matter relates to the reality of the land, then the question of the land being bordered to the Dar al-Kufr i.e. Dar al-Harb or not has no place in its consideration since all the frontiers of the Islamic lands border the Dar al-Harb i.e. Dar al-Kufr. Despite this, they are Dar al Islam by the Ijma’a of the Sahabah. If this was a condition then all the frontiers would become Dar al-Kufr. Also, the failure to consider the security, the security of Muslims, in deeming that land a Dar al-Islam leads to considering the Islamic lands submitting to the authority of disbelievers and their security when they rule by Islam as a Dar al-Islam even though the Muslims are under the security of disbelievers not the security of Muslims. The truth is that in considering the land as Dar al-Islam or Dar al-Kufr, two matters must be looked into: firstly, the rule by Islam and secondly the security by the security of Muslims i.e. by their authority. If the land augments these two elements i.e. it rules by Islam and the security is by the security of Muslims i.e. by their authority, then it becomes a Dar al-Islam and changes from a Dar al-Kufr to a Dar al-Islam. Whereas if it loses one of the two, it does not become Dar al-Islam. Similarly if the Dar al-Islam does not rule by the rule of Islam then it is a Dar al-Kufr. The same if it rules by Islam but its security is not by the security of Muslims i.e. their authority as where its security is by the security of disbelievers i.e. their authority, then it also becomes a Dar al-Kufr. Hence all the lands of Muslims today are Dar al-Kufr because they do not rule by Islam. Similarly it remains a Dar al-Kufr where disbelievers establish therein a Muslim to rule by the rules of Islam but he is under their authority so his security is by their security; it remains a Dar al-Kufr. In order to change the Muslims’ land to Dar al-Islam, the rule of Islam must be established therein and its security should be the security of Muslims i.e. by their authority. Accordingly the reality of the lands indicates that it is described by kufr or Islam in consideration to the rule and in consideration of the security because it is a part of the requirements of the rule. If the Dar al-Islam loses the rule by Islam or the authority is not in the hands of Muslims, it becomes a Dar al-Kufr by losing any of these two. The condition of the land remaining a Dar al-Islam is its rule by Islam and its authority in the hands of the Muslims. As for the Dar al-Kufr, it does not become a Dar al-Islam except if it is ruled by Islam and its authority is in the hands of the Muslims; if these two matters are not augmented, it remains a Dar al-Kufr. The rule by Islam and the authority in the hands of the Muslims are both obligatory in relation to describing the land as being a Dar al-Islam.

در نتیجه، این‌که سرزمینی دار الکفر باشد یا دار الاسلام، به واقعیت آن سرزمین مربوط است. واژه «دار» در زبان بر قوم اطلاق می‌شود، و دار الحرب سرزمین دشمن است. ما می‌گوییم دار الحرب و دار الاسلام، و نیز می‌گوییم دار الکفر و دار الاسلام؛ و هر دو از نظر معنا یکی هستند. این به آن دلیل است که مسلمانان به جنگ فرمان داده شده‌اند، یعنی جنگ تا آن‌که مردم بگویند «لا إله إلا الله»، یا تا آن‌که به احکام اسلام گردن نهند. اگر به احکام اسلام گردن نهند، جنگ از ایشان برداشته می‌شود، حتی اگر همچنان کافر باشند. و اگر وارد زیر احکام اسلام نشوند، با آنان جنگیده می‌شود. علت جنگ با آنان، کافر بودنشان و پاسخ‌ندادنشان به دعوت است، و علت توقف جنگ، پذیرش احکام اسلام از سوی ایشان است. اگر بر آنان حکم اسلام جاری باشد و همچنان کافر بمانند، علت توقف جنگ موجود است و پایان دادن به جنگ واجب می‌شود، که نشان می‌دهد حکم اسلام بر آنان است که سرزمینشان را از دار الکفر به دار الاسلام تغییر می‌دهد. پس آنچه ادامه یا توقف جنگ بدان وابسته است، حکم اسلام است، و این نشان می‌دهد که وصفی که تعیین می‌کند سرزمینی دار الاسلام باشد یا دار الکفر، همان حکم به اسلام است. معنای «حکم» بودن آن، یعنی سلطه و اقتدار، این است که امنیت داخلی و خارجی به‌وسیله آن، یعنی به‌وسیله سلطه اسلام، تأمین باشد؛ وگرنه از وصف حکم بودن جدا شده است. بر این اساس، حکم به اسلام و امنیت، که از لوازم ذاتی آن است، دو امری‌اند که وصف سرزمین را به دار الاسلام یا دار الکفر بودن مشخص می‌کنند. دلیل این نیز آن است که اگر خلیفه، یعنی رئیس دولت، به اسلام حکم نکند و به احکام کفر حکم براند، بر مسلمانان واجب می‌شود که با او بجنگند تا به اسلام حکم کند. همچنین اگر مسلمانان از احکام اسلام روی برگردانند، بر امام واجب می‌شود که با آنان بجنگد تا به احکام اسلام بازگردند. این نکته نیز آشکار است که احکام اسلام در جایی که به آن حکم نمی‌شود، موجب جنگ با کسی می‌شود که به آن حکم نمی‌کند، حتی اگر مسلمان باشد. این امر نشانه‌ای است که به واسطه آن شناخته می‌شود که سرزمین، دار الکفر است؛ و دار الکفر و دار الحرب از حیث معنا یکی‌اند، بر اساس نسبت سرزمین با وصفی مشخص و ویژگی آن. پس دار الکفر به کفر منسوب است، اما خود سرزمین به کفر توصیف نمی‌شود، بلکه توصیف آن از حکمش برمی‌خیزد. به همین سان، دار الاسلام به اسلام توصیف نمی‌شود، بلکه تنها حکمش به این‌گونه توصیف می‌شود. افزون بر این، سرزمینی که فتح شده و همه مردمش کافرند، اما با اسلام حکم می‌شود، قطعاً دار الاسلام می‌گردد ﷺ.

In conclusion, the land’s being a Dar al-Kufr or a Dar al-Islam is realted to the reality of the land. The land in the language is applied upon the tribe, and the Dar al-Harb is the land of the enemy. We say Dar al-Harb and Dar al-Islam, and we say Dar al-Kufr and Dar al-Islam; both are of one meaning. This is because the Muslims are commanded with war i.e. fighting until the people say ‘There is no god but Allah’ or until they submit to the rules of Islam. If they submit to the rules of Islam, fighting is lifted from them even if they remain disbelievers. If they do not enter under the rules of Islam then they are fought. The cause of fighting them is their being disbelievers who do not respond to the da’wah, and the cause of stopping the fighting is their accepting the rules of Islam. If they are ruled by Islam and they remain disbelievers, the cause of stopping the fighting exists and ending the war is obliged which indicates that their rule by Islam is what changes their land from a Dar al-Kufr to a Dar al-Islam. So the rule of Islam is what the continuation or stopping of war depends upon which indicates that the description which specifies the land being a Dar al-Islam or a Dar al-Kufr is the rule by Islam. The meaning of its being a rule i.e. an authority is that the internal and external security is by it i.e. by the authority of Islam or else it has been separated from its description as a rule. Accordingly the rule by Islam and the security is that which is of its necessary (attributes) are the two matters which designate the description of the land as being a Dar al-Islam or a Dar al-Kufr. The evidence for this is also that if the Khilafah i.e. the head of State does not rule by Islam and rules by the rules of kufr, it becomes obligatory upon the Muslims to fight him until he rules by Islam. Similarly if the Muslims leave the rules of Islam; it becomes obligatory upon the Imam to fight them until they return to the rules of Islam. This is also explicit in that the rules of Islam results in war for the one who does not rule by it even if they were Muslims. This indicates the sign by which it is known that the land is a Dar al-Kufr, and the Dar al-Kufr and the Dar al-Harb are of one meaning based upon the relation of the land with a specific relationship and its attribute so the Dar al-Kufr is related to kufr and the land (itself) is not described with kufr but the description is from its rule. Similarly the Dar al-Islam is not described by Islam but only its rule is (so) described. In addition to (the fact) that the conquered land where all the people are disbelievers but is ruled by Islam definitely becomes a Dar al-Islam