از شرایط آن است که مال اجاره‌دهنده (یا مزدی که داده می‌شود) از طریق دیدن متقابل یا توصیفی که جهالت را از میان ببرد، معلوم باشد. پیامبر ﷺ فرمود:

It is a condition that the money of the hiring be known via mutual sight or description which removes ignorance. He (saw) said:

قیمت بودن در اجرت شرط نیست، همان‌گونه که ارزش بودن در بهای کالای فروخته‌شده شرط نیست. تفاوت میان «قیمت» و «ارزش» این است که ارزش همان چیزی است که با ارزش پولی آن شیء مطابقت دارد و بنا بر سنجش سنجش‌گران با آن برابر است. اما بها آن است که بر سر آن توافق متقابل صورت می‌گیرد، یا بیشتر یا کمتر از آن. این شرط نیست که مزد کارگر برابر با ارزش کار باشد، زیرا در اجاره، ارزش جانشین (بدل) قرار نمی‌گیرد؛ پس جایز است که مزد بیشتر از ارزش کار باشد، و جایز است که کمتر از ارزش کار باشد. اگر کسی کارگری را با مزد معلوم استخدام کند تا برای او تکه‌ای از طلا یا نقره را به شکلی معین قالب‌گیری کند، این جایز است، زیرا او برای کاری مشخص اجیر شده است و برابری میان مزد و آنچه کارگر از طلا و نقره با آن کار می‌کند، از نظر وزن، شرط نیست. این به سبب آن است که شرط مزد، مبادلهٔ کار است، نه مبادلهٔ موضوع کاری که انجام می‌دهد. هر چیزی که در فروش شایستهٔ بدل قرار گرفتن باشد، مانند نقد و امثال آن، در اجاره نیز شایستهٔ آن است که بدل (عوض) واقع شود؛ یعنی هر چیزی که شایستهٔ بها بودن است، شایستهٔ مزد بودن است. اما آنچه در فروش شایستهٔ بها بودن نیست، در اجاره جایز است که عوض واقع شود. برای نمونه، خرید حیوانی در برابر سکونت در خانه‌ای برای یک سال جایز نیست، اما اجاره‌کردن باغ (در برابر) سکونت در خانه‌ای صحیح است، زیرا فروش، مبادلهٔ مال با مال است، پس مبادلهٔ مال با منفعت فروش به شمار نمی‌آید. برخلاف اجاره که قراردادی بر منفعت در برابر عوض است، و این عوض لزوماً مال نیست، بلکه می‌تواند منفعت نیز باشد.