تمام پیمان‌هایی که دولت اسلامی امضا می‌کند باید به یک مدت مشخص محدود باشد. با این حال، منعقد کردن پیمان به این معنا نیست که مسلمانان را در همه شرایط به رعایت آن مجبور کنیم، همان‌گونه که به معنای خیانت و نقض پیمان نیز نیست. بلکه در موقعیت‌های مشخصی که شرع بیان کرده، لغو پیمان جایز است، و در غیر از موقعیت‌هایی که شرع بیان کرده، لغو آن جایز نیست. موقعیت‌هایی که شرع جواز لغو پیمان با دشمن را در آن‌ها بیان کرده، عبارت‌اند از:

All treaties signed by the Islamic State must be limited to a specific period. However, contracting a treaty does not mean compelling Muslims with it in all situations just as it does not mean betrayal and violation of the treaty. Rather it is allowed to annul the treaty in specific situations stated by the Shar’a, and it is not allowed to annul it in other than the situations the Shar’a stated. The situations for which the Shar’a stated the permissibility of annulling the treaty with the enemy are:

اول: اگر اهل عهد به هر دشمن مسلمانان یاری رسانند و علیه مسلمانان پشتیبانی‌شان کنند، مانند وضعیتی که میان دولت اسلامی و دولت دیگری جنگ فعال برقرار است و دولتی که میان آن و دولت اسلامی پیمانی وجود دارد، این دشمن را با سلاح، پول یا نیرو کمک کند و علیه ما یاری دهد، در چنین وضعیتی برای دولت اسلامی جایز است که آن پیمان را لغو کند، زیرا الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: