۲۹. تجارت (بیع) - شخصیت اسلامی | Quran Course

۲۹. تجارت (بیع) - شخصیت اسلامی | Quran Course

شرط تحقق بیع آن است که ایجاب و قبول با الفاظی که بر هریک از آن دو دلالت کند، یا با آنچه جای الفاظ را می‌گیرد، مانند اشاره‌های شخص لال، صورت گیرد. نوشتن نیز از گفتار شمرده می‌شود. اما در داد و ستد عملی، مانند آنکه خریدار کالا را برمی‌دارد و بهای آن را می‌پردازد، مانند خرید نان، کتاب، تمبر پستی و مانند اینها، باید در آن نگریست. اگر کالا بهایی شناخته‌شده در بازار داشته باشد که در آن چانه‌زنی نمی‌شود، آنگاه آن عمل بر ایجاب و قبول دلالت دارد و بنابراین داد و ستد محسوب می‌شود، و این همان چیزی است که فقها آن را بیع معاطاة می‌نامند. اما اگر بهای کالا در بازار تعیین نشده باشد و نیازمند چانه‌زنی باشد، معاطاة در آنجا معتبر نیست، زیرا آن عمل بر ایجاب و قبول دلالت نمی‌کند، چرا که امکان اختلاف در آن راه دارد. این درست برخلاف آن است که معاملات باید باشند، زیرا معاملات باید به گونه‌ای باشند که از اختلاف جلوگیری کنند. بنابراین این داد و ستد عملی به سبب نبودن بیان روشن ایجاب و قبول، بیع شمرده نمی‌شود. بر این اساس روشن می‌شود که چون ایجاب و قبول از شروط صحت بیع‌اند، لازم است که یا با الفاظی که بر آنها دلالت دارد، یا با نشانه‌ای که دلالتی قطعی داشته باشد و جز این دو معنایی دیگر، همراه با نبودن اختلاف، نداشته باشد، واقع شوند.

It is a condition for the trader that there exists offer and acceptance by words indicating each one of them or what stands in the place of words like the signs of the mute person. Writing is considered from speech. As for practical trade like where the buyer takes the good and pays its price like buying bread, books, postal stamps and the like, it is looked into. If it is a good with a well-known price in the market without bargaining therein then the action indicates offer and acceptance so it is considered trade and it is what the fuqaha term trade of mutual taking. Whereas if the price of the good is not defined in the market and needs bargaining, then the trade of mutual taking is not valid therein because the action does not indicate offer and acceptance as it is possible for disputes to enter therein. This is opposite to what transactions must be since transactions must be of a form preventing disputes. So this trade of mutual taking is not considered trading due to the absence of the clear statement upon offer and acceptance. Accordingly this clarifies that since offer and acceptance are conditions of the validity of the trade, it is necessary for them to occur by words indicating them or an sign indicating them with a decisive indication not carrying (any possibility) other than the two together with the absence of dispute.

در غیر از آنچه کیل، وزن یا شمارش می‌شود، معامله با صرف پایان یافتن عقد انجام می‌گیرد و گرفتن تصرف، شرطی برای منعقد شدن معامله در آن نیست. اگر کالای فروخته‌شده پیش از آنکه تصرف شود فاسد شود، مسئولیت آن بر عهده خریدار است و نه بر عهده فروشنده؛ مانند خرید خانه، حیوان، ماشین و آنچه شبیه آن است که کیل، وزن یا شمارش نمی‌شود. این به دلیل سخن پیامبر ﷺ است که فرمود:

Trade is accomplished in other that what is measured, weighed or counted merely upon finishing the contract, and taking possession is not a condition to conclude the trade therein. If the sold thing spoils before its possession is taken, this is in the responsibility of the buyer and not the responsibility of the seller like the buying of the house, animal, car and what is similar to that which is not measured, weighed or counted. This is because of the Messenger (saw) saying:

این نشان می‌دهد که کالای فروخته‌شده در مسئولیت فروشنده است. اگر به مسئولیت خریدار درمی‌آمد، برای او جایز بود که آن را پس از گرفتن تصرف، همان‌گونه که پس از قبض می‌فروشد و واگذار می‌کند، بفروشد. پس وقتی پیامبر ﷺ فروش آن را پیش از قبض ممنوع کرد، در واقع واگذاری آن را ممنوع کرده است، یعنی مالکیت او بر آن کامل نشده و از این رو در مسئولیت فروشنده است، نه خریدار. بر این اساس، با اینکه نهی درباره خوراکی آمده، خوراکی از اینکه کیل شود، وزن شود یا شمرده شود خالی نیست. پس نهی بر خوراکیِ کیلی، وزنی و شمردنی واقع شده است؛ بنابراین نهی، فروش هر چیزِ کیلی، وزنی یا شمردنی را تا زمان گرفتن قبض دربر می‌گیرد، خواه خوراکی باشد یا نه، چون در برخی احادیث «المکیل» و در برخی «الطعام» و در برخی «الشیء» آمده است. مسلم روایت کرده است که پیامبر ﷺ فرمود:

This indicates that the sold thing is in the responsibility of the seller. Were it to enter the responsibility of the buyer, it will be permitted for him to sell it and dispose it just like after taking its possession. So when he prohibited its sale before taking possession, he had prohibited disposal of it meaning that his ownership in it is not completed so it is in the responsibility of the seller, not the buyer. Accordingly even though the prohibition came regarding foodstuff, foodstuff is not free of being measured, weighed or counted. So the prohibition is placed upon measured, weighed and counted foodstuff so the prohibition covers selling everything measured, weighed or counted until its possession is taken whether it is foodstuff or not since it came in some ahadith stating the measured thing, some stating the merchandise and some stating a thing. Muslim narrated that the Prophet (saw) said:

اما اگر آنچه فروخته شده درهم و دینار باشد، قبض آن با دست است. اگر لباس باشد، با جابه‌جا کردن آن است. اگر حیوان باشد، قبض آن با راه بردن آن از جایش است. و اگر از چیزهایی باشد که جابه‌جا یا منتقل نمی‌شود، مانند خانه و زمین، قبض آن با خالی کردن میان آن و خریدارش، بدون هیچ مانعی میان آن دو، انجام می‌شود. این از آن روست که واژه «قبض» واژه‌ای با تعریفی استنباطی است؛ پس اگر در آن هیچ متن شرعی نیامده باشد، حقیقت آن همان چیزی است که نزد مردم نشانه‌ی آن شمرده می‌شود. قبض پیش از پرداخت بها یا پس از آن جایز است، زیرا تحویل دادن از لوازم عقد است؛ پس هرگاه پس از عقد تحقق یابد، حقیقت آن محقق شده است. به همین ترتیب، قبض بها و قبض یکی از دو عوض به یکدیگر وابسته نیست.

Whereas if the sold thing was dirhams and dinars, then taking possession is by hand. If it is clothes then it is by moving them. If it were animals then its taking possession is by walking it from its place. And if it is from that which is not moved or transferred like the house and land, then its taking possession is by vacating between it and its buyer without any obstacle between them. This is because the word taking possession is a word with a deduced definition so if there came no Shar’i text upon it then its reality is considered what an indication to the people is. Taking possession is allowed before or after paying the price because delivery is from the contract’s requirements so whenever it exists after the contract then its reality has occurred. Similarly, taking possession of the price and taking possession of one of the two does not depend upon the other