۲.۱۵ وحی - شخصیت اسلامی | Quran Course

۲.۱۵ وحی - شخصیت اسلامی | Quran Course

0% read · 4 min left

شخصیت اسلامی Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۲.۱۵ وحی

2.15 The Revelation

by Sheikh Taqīuddīn An-Nabahānī4 min readViewed 104 times

هر مسلمانی باید به وحی ایمان داشته باشد، زیرا این امر از اصول بنیادین عقیده است. با این حال، دلیل وحی عقلی نیست، بلکه بر اساس متون صحیح پذیرفته می‌شود. از آنجا که وحی واقعیتی محسوس و ملموس ندارد، عقل نمی‌تواند درستی آن را تأیید کند. بنابراین هر تلاشی برای اثبات وحی از طریق خِرد نادرست خواهد بود، زیرا بدون واقعیتی ملموس، نمی‌توان با عقل چیزی را اثبات کرد.

Each and every Muslim must believe in revelation, as it is a fundamental aspect of belief. However, the evidence for revelation is not rational, rather it is accepted on the basis of authentic texts. Since revelation does not have a tangible sensation or reality, the mind cannot verify its validity. Therefore every attempt to prove revelation by means of the intellect will be incorrect, as it is not possible to use the mind to prove something without a tangible reality.

بنابراین، همان‌گونه که پیش‌تر گفته شد، دلیل بر وحی عقلی نیست، بلکه بر پایه روایات صحیح و معتبر ثابت می‌شود. متن قطعی قرآن کریم تأیید می‌کند که پیامبر محمد ﷺ وحی دریافت کرده است. الله تعالی می‌فرماید:

Hence, as mentioned earlier, the evidence for revelation is not intellectual; rather it is established on the basis of authentic narrations. The Definite text of the Qur’ān verifies that the messenger Muhammad  recieved revelation. Allah  says,

از ابوهریره روایت است که روزی پیامبر ﷺ در میان مردم بود که شخصی آمد و از ایشان پرسید: «ایمان چیست؟» فرمود: «ایمان آن است که به الله، فرشتگان او، دیدار با او، پیامبرانش و قیامت باور داشته باشی.» پرسید: «اسلام چیست؟» فرمود: «اسلام آن است که الله را بپرستی و برای او شریک قرار ندهی، نماز را برپا داری، زکات واجب را بپردازی و در رمضان روزه بگیری.» گفت: «احسان چیست؟» فرمود: «آن است که الله را چنان بپرستی که گویی او را می‌بینی، و اگر او را نمی‌بینی، بی‌تردید او تو را می‌بیند.» گفت: «قیامت کی برپا می‌شود؟» فرمود: «کسی که درباره آن پرسیده می‌شود، از پرسش‌کننده داناتر نیست. اما از نشانه‌های آن به تو خبر می‌دهم: آنگاه که کنیز، آقای خود را می‌زاید، و آنگاه که چوپانان پای‌برهنه و برهنه‌تن و فقیر، در ساختن بناهای بلند با یکدیگر رقابت کنند. این از پنج چیزی است که جز الله کسی آن‌ها را نمی‌داند.» سپس پیامبر ﷺ این آیه را تلاوت فرمود: {إِنَّ اللَّهَ عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ} «هرآینه علم قیامت تنها نزد الله است.» سپس آن مرد برگشت و رفت. پیامبر ﷺ به اصحاب فرمود: «او را بازگردانید!» اما چیزی ندیدند. پس فرمود: «این جبرئیل بود که آمده بود تا دین مردم را به آنان بیاموزد.» [Bukhari]

Abu Hurairah  narrated that the prophet  was with the people one day when a person came and asked him, "What is Emaan?" He  said, "It is the belief in Allah , his angels, in the meeting with him , his messengers and the resurrection." He asked, "What is Islam?" He  said, "Islam is that you worship Allah  and do not commit Shirk, establish the prayer, pay the enjoined Zakat and you fast in Ramadan." He said, "What is Ihsaan?" He  said, "That you worship Allah  as if you see him, and if you can not see him, surely he sees you." He said, "When is the hour?" He  said, "The one questioned about it knows no better then the questioner. I will tell you of its signs. When the mother will give birth to her Master and when the shepherd will build tall buildings. It is one of the five things that no one will know them except Allah ." Then the prophet  recited the Ayat, "Indeed Allah has the knowledge of the hour." Then the man turned and left. The prophet  said to the Sahaba  call him but they didn't see anything. He  said, "This was Jibril, he came to teach people their Deen." [Bukhari]

در احادیث، چندین واقعه نقل شده است که در آنها جبریل نازل می‌شد و با پیامبر ﷺ سخن می‌گفت و او گوش می‌داد. این نیز شکلی از وحی برای فرستاده‌ی خدا ﷺ بود، زیرا فرشته معانی را در قالب گفتگو به فرستاده‌ی خدا ﷺ می‌رساند. وحیِ لفظ و معنا تنها مخصوص قرآن کریم است. اما وحیِ معنا، فرستاده‌ی خدا ﷺ آن را با استفاده از کلمات خود، از راه عمل، یعنی کردار خویش، یا با سکوت بیان می‌کرد و این همان سنت است.

There are a number of incidents mentioned in Ahadith in which Jibril  descended and talked to the prophet  and he would listen. This was a form of revelation for the messenger, as the angel would tell the messenger the meanings in the form of a conversation. The revelation by words and meaning is restricted to the Noble Qur’ān. As for revelation by meaning, the messenger  would express this by using his own words, through application i.e. his actions, or by silence and this is the Sunnah.

حدیث قدسی از آن جهت سنّت به شمار می‌رود که اگرچه معنای آن از جانب الله نازل شده، اما الفاظ آن از پیامبر ﷺ است. الفاظ حدیث قدسی از الله نیست، زیرا الفاظی که از جانب الله است مخصوص قرآن است و این امر با اعجاز آن ثابت می‌شود. و اگرچه سنّت به صورت وحی، رؤیا و القای مستقیم در قلب نیز می‌آید، اما همچنین در حالت بیداری و به صورت گفتگوی جبرئیل با پیامبر ﷺ نیز می‌آید.

The Hadith Qudsi is regarded as Sunnah because although its meaning is revealed from Allah  its words are from the prophet . The words of the Hadith Qudsi are not from Allah  because the words that are from Allah  are specifically for the Qur’ān and this is proven by its inimitability. Although the Sunnah comes in the forms of inspiration, dream and is cast directly in the heart, it also comes both in wakefulness and as a dialogue between Jibril and the messenger .

قرآن تنها از طریق فرستاده [الهی] نازل شده است، زیرا کلماتش از جانب الله است. آیات متعددی نزول قرآن را شرح می‌دهند. الله می‌فرماید،

The Qur’ān is only revealed through the messenger  because its words are from Allah . There are numerous ayats detailing the revelation of the Qur’ān. Allah  says,