روایت حدیث با گردآوری احادیث در کتاب‌ها پایان یافت. پس از عصر ثبت احادیث، یعنی عصر بخاری، مسلم و گردآورندگان سنن، دیگر روایت حدیثی وجود ندارد، زیرا روایت نشانِ انتقال [نقل] است و این انتقال پایان یافته است. ناقلان احادیث، صحابه، تابعین و دیگران بودند. علمای حدیث می‌گویند هر کس پیامبر ﷺ را دیده و به او ایمان آورده، صحابی است. اما حقیقت این است که صحابی کسی است که معنای مصاحبت [صحبت] را واقعاً درک کرده باشد. در روایتی از سعید بن المسیّب،

The narration of hadīth came to an end after the compilation of ahadīth in the books. After the age of the recording of ahadīth, the age of Bukhari, Muslim and the compilers of the Sunan there is no narration of ahadīth because narration [riwaya] is indicative of transmission [naql] and this transmission came to an end. The transmitters of ahadīth are the Sahabah, the Tabi’een and others. The 'ulamā of hadīth say that whoever saw the Prophet  and believed in him is a sahābi. However, the truth is that the sahābi is whoever has actually realised the meaning of companionship [suhbah]. In a narration from Sa'id ibn al-Musayyab,

شعبہ نے موسیٰ السِّبِّلانی سے روایت کی، جن کی انہوں نے اچھے الفاظ میں تعریف کی، کہ انہوں نے کہا،

Shu'bah related from Musa al-Sibillāni - whom he praised with good - that he said,

تمام صحابه عادل هستند، زیرا خداوند در کتابش آنان را ستوده است و به سبب ستایش اخلاق و کردارشان که در سنت نبوی بیان شده است. اما تابعین، تابعی کسی شمرده می‌شود که با صحابی دیدار کرده و از او روایت نموده است، هرچند با او همنشینی نداشته باشد؛ مانند سعید بن المسیّب، قیس بن ابی حازم، قیس بن عباد و ابو سَاسان حسین بن المنذر. تاریخ راویان حدیث نوشته شده و هر یک شناسایی گردیده‌اند. صحابه از خطا مصون نیستند. حافظ الذهبی الدمشقی گفت:

All of the Sahābah are trustworthy [‘udūl] because Allah  has praised them in his Book and due to the commendation of their character and actions stated in the prophetic Sunnah. As for the Tabi’een, then a tabi’ī is designated as the one who met a sahābi and narrated from him, even if did not have companionship with him, like Sa'id ibn al-Musayyab, Qays ibn Abī Hāzim, Qays ibn ‘Ubād and Abu Sāsān Husayn ibn al-Mundhir. The history of the transmitters of hadīth has been written and each one has been identified. The Sahabah are not protected from mistakes. Hāfidh al-Dhahabī al-Dimishqī said

در میان تابعین، کسانی که عمداً دروغ بگویند تقریباً وجود نداشتند. با این حال، آنان اشتباه می‌کردند و دچار بدفهمی می‌شدند. کسی که اشتباهاتش اندک بود، عواقب آن را می‌پذیرفت، و کسی که اشتباهات زیادی داشت اما دانش گسترده‌ای نیز داشت، او هم بخشوده می‌شد. حدیث چنین کسی روایت می‌شود و بر آن عمل می‌گردد، با وجود اختلاف میان امامان، حتی اگر ثابت شده باشد که به این توصیف اعتراض شده، مانند الحارث الأعور، عاصم بن حنبل، صالح مولی التوأمه، عطاء بن السائب و امثال آنان. اما کسی که اشتباهات فاحش داشت و موارد تفرّد (منفرد بودن در روایت) او بسیار بود، حدیثش مورد اعتماد نیست. این امر در میان تابعین نخستین به ندرت پیش می‌آمد، هرچند در میان تابعین کوچک‌تر و کسانی که پس از آنان آمدند وجود داشت. اما شاگردان تابعین، مانند الأوزاعی و دیگران، در همان سطوحی قرار دارند که یاد شد. و در زمان آنان، کسانی بودند که عمداً دروغ می‌گفتند و اشتباهات زیادی داشتند؛ بنابراین حدیثشان کنار گذاشته می‌شد.

As for the Tabi’een, those who would intentionally lie amongst them are almost non-existent. However they made mistakes and misinterpreted. The one whose mistakes were rare bore the consequences and whoever made many mistakes and was of wide knowledge was also forgiven. His hadīth is transmitted and acted upon despite differences amongst the Imāms and even if it was established that they protested to this description such as al-Harith al-A'war, 'Asim ibn Hanbal, Salih the freed slave of al-Tawa’ma, 'Atā ibn al-Sā'ib and their likes. The one who made terrible mistakes and had many isolated cases (tafarrud), his hadīth is not relied upon. This hardly occurs with the early Tabi’een though it was present among the younger Tabi’een and those who came after them. As for the students of the Tabi’een like al-Awzā'i and others they are on the mentioned levels. In their age there were those who would intentionally lie and would make many mistakes; their hadīth would thus be disregarded.

مالک، که ستارهٔ درخشان امت است، از مورد سخن قرار گرفتن در امان نبود. هنگامی که برای دلیل به مالک ارجاع داده می‌شد و کسی می‌گفت که او (مالک) مورد اعتراض است، چنین کسی سرزنش و دشنام داده می‌شد. الاوزاعی نیز مورد اعتماد و معتبر است، و ممکن است او در روایت به تنهایی بوده و دچار اشتباه شده باشد، و روایات او از الزهری دارای نقص است.

Malik, who is the leading star of the Ummah was not safe from being spoken about. When referred to Malik for evidence and if somebody said that he (Malik) was contested, such person would be rebuked and abused. Al-Awza'i is also a trustworthy and authentic, and he might have been single handed and mistaken (in narration) and his reports from az-Zuhri has defects.