تشویق به مطالعهٔ فرهنگ اسلامی به معنای محدود کردن مسلمانان به مطالعهٔ آن تنها نیست؛ بلکه مقصود این است که این فرهنگ اساس پرورش و آموزش قرار گیرد و مبنای جواز مطالعهٔ فرهنگ‌ها و علوم دیگر باشد. مسلمان حق دارد از فرهنگ‌ها هرچه بخواهد بیاموزد و علومی را که به آن‌ها علاقه دارد فرا گیرد. با این حال، شخصیت اسلامی (شخصیة إسلامیة) باید پایهٔ اساسی باشد که کسب هر فرهنگی گرد آن می‌چرخد. مسلمانان می‌کوشیدند نخست فرهنگ اسلامی را به فرزندان خود بیاموزند و تنها پس از آنکه مطمئن می‌شدند این فرهنگ در ذهن آنان استوار شده است، درِ مطالعهٔ فرهنگ‌های دیگر را به روی ایشان می‌گشودند. و تنها این شیوهٔ آموزش است که شخصیت اسلامی را اسلامی نگه می‌دارد و نه چیز دیگر، شخصیتی که ویژگی‌های مشخصی دارد و آن را از دیگر شخصیت‌های انسانی متمایز می‌سازد.

Encouraging the study of Islamic culture does not mean restricting the Muslims to its study alone , infact, what is meant is that it should be made the basis for culturing, teaching, and the basis for the permissibility of studying other cultures and sciences. The Muslim has the right to learn whatever he wants from the cultures and learn the sciences that appeal to him. However, the Islamic personality (shakhsiyya islamiyya) must be the basic premise around which the acquisition of any culture revolves. The Muslims endeavoured to teach their sons the Islamic culture first and only after they were assured that this culture was consolidated in their minds did they open the doors to the study of other cultures. And it is only this method of learning which keeps the Islamic personality Islamic and none other, having specific attributes which distinguish it from the other human personalities.

لازم است که هنگام گرفتن چیزی از فرهنگ‌های غیراسلامی، این کار تنها پس از اطمینان یافتن از این صورت گیرد که فرهنگ اسلامی استوار شده و در اذهان ریشه‌ای ژرف یافته است. این شرط برای علوم لازم نیست، زیرا علوم با فرهنگ اسلامی پیوند ندارند، چون جهان‌شمول‌اند. بر مسلمانان ضروری است که با تمام توان در راه فراگیری علوم بکوشند، زیرا علوم از وسایل زندگی‌اند. با این حال، باید توجه داشت که در آموزش علوم، نتایج آن‌ها باید با دیدگاه اسلام هم‌خوان باشد تا عقیده را تقویت کند و باور مردم به آن را متزلزل نسازد. هرگاه نظریه یا قانون علمی‌ای با متن قرآن که از نظر معنا و اصالت قطعی است در تضاد باشد، آن نظریه پذیرفته نمی‌شود و هیچ موضوع آموزشی‌ای که بر آن مبتنی باشد اتخاذ نمی‌گردد، زیرا آن نظریه ظنی است و قرآن قطعی. برای نمونه، نظریه داروین درباره منشأ انسان با متن قرآن درباره آفرینش آدم ﷺ در تضاد است، از این رو این نظریه به دلیل مخالفت با قرآن رد می‌شود. اگرچه اسلام قرآن را مبنای کسب دانش علمی قرار نداده است، باید توجه داشت که این علوم نباید با عقیده اسلامی در تعارض باشند.

It is required, when taking from non-Islamic cultures that it is not taken except after becoming satisfied that the Islamic culture has been consolidated and has become deep rooted in the minds. This is not stipulated for sciences because sciences do not have a bearing on the Islamic culture since they are universal. It is essential that Muslims continue to persevere with utmost effort in the path of learning sciences since they are from the means of life. It should be noted however, with regards to the teaching of sciences that its results should concur with the viewpoint of Islam so that it strengthens the ‘aqīdah (creed) and not shake peoples conviction in it. When a scientific theory or law contradicts the text of the Qur’ān which is definite in meaning and authenticity then it is not taken and nor is any topic of learning adopted since it is speculative (zanni) and the Qur’ān is definite (qat’i). For example, Darwin’s theory regarding the origin of human beings contradicts the text of the Qur’ān with respect to the creation of Adam , therefore, this theory is rejected because it contradicts the Qur’ān. Even though Islam did not make the Qur’ān a basis of acquiring scientific knowledge however it must be noted that these sciences should not contradict the Islamic ‘aqīdah (creed).

به‌طور خلاصه، عقیدهٔ اسلامی (عقیده) هنگام برخورد با فرهنگ‌ها و علوم باید به‌طور کامل رعایت شود؛ به این صورت که شخصیت اسلامی را مبنای اصلی در کسب هر فرهنگی قرار دهیم و مطمئن شویم که علوم هنگام کسب دانش علمی با شخصیت اسلامی در تضاد نیستند. همین پایبندی است که حضور شخصیت اسلامی را در مسلمانان حفظ می‌کند، فرهنگ اسلامی را بر دیگر فرهنگ‌ها تأثیرگذار می‌سازد و استمرار آن را به‌عنوان فرهنگی اسلامی تضمین می‌کند که از سایر فرهنگ‌های جهان متمایز است. و هرگاه این پایبندی از میان برود و مسلمانان نسبت به آن غفلت ورزند، فرهنگ‌های دیگر را بر پایه‌ای غیر از اسلام کسب خواهند کرد. آنان عقیدهٔ اسلامی را هنگام فراگیری علوم معیار قرار نخواهند داد. این امر، اگر در این مسیر برای مدت یک نسل یا بیشتر ادامه یابد، به خطری آشکار برای شخصیت اسلامی و در حقیقت برای کل امت مسلمان منجر خواهد شد.

In short, the Islamic ‘aqīdah (creed) must be adhered to completely when provided with cultures and sciences by making the Islamic personality the basic premise in acquiring any culture making sure that the sciences do not contradict the Islamic personality when acquiring scientific knowledge. It is this adherence which will maintain the presence of the Islamic personality in the Muslims and make the Islamic culture affect other cultures and ensure its continuation as an Islamic culture which is distinguished from the rest of the cultures of the world and when this adherence vanishes and the Muslims become negligent regarding it they will acquire other cultures on a basis other than Islam. They will not take the Islamic ‘aqīdah (creed) as a benchmark when taking the sciences. This will lead to the presence of an evident danger on the Islamic personality, infact on the whole Muslim Ummah if it continues in this path for a period of a generation or more.