جهاد بر مسلمانان واجب است، بدون تمایز میان پرهیزگار و فاجر، یا کسی که در ایمان خود صادق است و منافق. هنگامی که آیات جهاد نازل شد، به صورت عام نازل شدند. و چون متون به صورت عام آمده باشند، تا زمانی که متنی که آنها را مقید کند وجود نداشته باشد، عام باقی می‌مانند؛ و متنی نیامده که جهاد را برای برخی مسلمانان مقرر کند و برای برخی دیگر نه، پس متون همچنان عام باقی‌اند. بنابراین، پذیرفتن منافقان، فاسقان و کسی که از روی خشم می‌جنگد در لشکر اسلام جایز است. و اجازه حضور ایشان همراه با مؤمنان صادق در جنگ با دشمنان و در لشکر اسلام، به سبب عمومیت آیات جهاد است. این نیز از آن روست که پیامبر ﷺ از سرِ منافقان، عبدالله بن أُبیّ، در جهاد یاری گرفت؛ او در برخی نبردها حاضر شد و پیامبر ﷺ در روز أُحد، پیش از نبرد، با او مشورت‌های نظامی کرد. و خداوند (سبحانه و تعالی) پیامبر ﷺ را هنگامی سرزنش کرد که منافقان را در جنگ تبوک از شرکت در نبرد معاف نمود. خداوند فرمود:

Jihad is obligatory upon Muslims without distinction between the pious and the impious, or the sincere in belief and the hypocrite. When the ayaat of jihad came, they came in general. When the texts come in general, they remain general as long as there is no specific text specifying them; there came no text specifying jihad for some Muslims and not others, so the texts remain general. Accordingly it is allowed to enrol hypocrites, the impious and the one who fights due to anger in the Islamic army. As for the permission for them to be present with the sincere believers in fighting the enemies, and the Islamic army, this is due to the generality of the ayaat of jihad. This is also because the Messenger (saw) took the assistance of the head of the hypocrites, Abdullah bin ‘Ubayy, in jihad; he attended some battles and the military consultations with him (saw) on the day of Uhud before the battle. Allah (swt) reproved the Messenger when he permitted the hypocrites to stay behind the fighting in Tabuk. Allah (swt) said: