جهاد یک تکلیف مطلق است و به هیچ چیزی محدود یا مشروط نیست. آیهٔ مربوط به آن نیز مطلق است:

Jihad is an absolute obligation, and it is not restricted or conditional upon anything. The ayah concerning it is absolute:

حضور خلیفه هیچ تأثیری بر وجوب جهاد ندارد؛ بلکه جهاد چه خلیفه‌ای باشد و چه نباشد واجب است. با این حال، هنگامی که خلیفه‌ای وجود دارد که خلافتش به‌صورت قانونی منعقد شده و به هیچ دلیلی آن را ترک نکرده است، امر جهاد به خلیفه و اجتهاد او واگذار می‌شود تا زمانی که خلیفه است، حتی اگر فاسق باشد، تا زمانی که در مقر خلافت باقی بماند. شهروندان موظفند در این مورد از نظر او اطاعت کنند، حتی اگر او هر یک از آنان را به جنگیدن همراه با امیر فاسق فرمان دهد، به دلیل آنچه ابوداود با سند خود از ابوهریره (رضی الله عنه) روایت کرده است: رسول الله ﷺ فرمود:

The presence of the Khalifah has no interference upon the obligation of jihad; rather jihad is obligatory whether there is a Khalifah or not. However, when there is a Khalifah whose Khilafah has been contracted legally and who has not left it for any reason, the matter of jihad is delegated to the Khalifah and his ijtihad as long as he is the Khalifah even if he was wicked as long as he remains in the headquarters of the Khilafah. The citizens are obliged to obey his opinion over this even if he were to command any one of them to fight together with a wicked Amir due to what Abu Dawud narrated with his chain from Abu Hurairah (ra): The Messenger of Allah (saw):

بر خلیفهٔ مسلمانان واجب است که در هر زمان تلاش خود را به کار گیرد تا خود شخصاً بیرون رود یا لشکرهای مسلمانان و سپاههای اعزامی را گسیل دارد، سپس به وعدهٔ زیبای الله (سبحانه و تعالی) مطمئن باشد که او را یاری خواهد کرد، در سخن خداوند:

It is obliged upon the Muslims’ Khalifah to expend his effort at every time to go out personally or send Muslim armies or expeditions, then be confident in the beautiful promise of Allah (swt) to support him in Allah’s statement:

او موظف است که تشکیل ارتش را در مرزهای کشور آغاز کند تا در برابر کسانی که از میان کافران با آنان روبرو هستند کافی باشد. برای خلیفه جایز نیست که هیچ مرزی را خالی از گروهی از مسلمانان بگذارد که برای جنگ با دشمن کافی باشند؛ بلکه واجب است که همه مرزها در تمام اوقات از ارتش اسلامی پر باشد. واجب است که او هر آنچه را که از مسلمانان و سرزمین مسلمانان در برابر آسیب دشمن محافظت می‌کند، مانند قلعه‌ها، سنگرها یا هر چیز دیگر، برپا کند، و واجب است که تا جایی که می‌تواند از همه انواع قدرت آماده کند تا دولت اسلامی و سرزمین اسلامی را از کافران و توطئه‌های آنان حفظ کند.

He is obliged to begin organizing the army in the country’s extremities so as to be sufficient against those who they are facing from the disbelievers. It is not allowed for the Khalifah to leave any frontier empty of a group of Muslims who are sufficient to fight the enemy; rather it is obligatory that all frontiers be packed with the Islamic army at all times. It is obliged that he establishes all that will defend the Muslims and the Muslims’ land from the enemy’s harm such as fortresses, trenches or anything, and it is obliged that he prepares what he can of all types of strength to protect the Islamic State and Islamic land from the disbelievers and their conspiracies.

واجب است که خلیفه شخصاً رهبری عملی ارتش را در سیاست و اداره نظامی آن نظارت کند. هنگامی که فرماندهی با تخصص نظامی را بر آن می‌گمارد، او را تنها به‌عنوان نماینده خود می‌گمارد، زیرا خلیفه تنها فرمانده ارتش نیست، بلکه رهبر عملی آن نیز هست. پیامبر ﷺ شخصاً رهبری ارتش را نظارت می‌کرد و هنگامی که لشکرها را می‌فرستاد، این کار را به‌عنوان رهبر ارتش انجام می‌داد. عمر (رض) اطلاعات مفصل را برای فرمانداران خود در ایران و شام می‌فرستاد که نشان می‌دهد خلیفه از نظر عملی رهبر ارتش است. اطاعت از او بر هر فرد در ارتش، چه سرباز باشد چه فرمانده، واجب است، همان‌گونه که بر هر فرد شهروند واجب است. مسلم از طریق سندی از ابوهریره (رض) روایت کرده است که پیامبر ﷺ فرمود:

It is obliged that the Khalifah personally supervises the practical leadership of the army in its military policy and administration. When he places upon it a leader with military expertise he only places him as his representative, since the Khalifah is not only Allah commander of the army but rather its practical leader. The Messenger (saw) supervised the army leadership himself, and when he would send expeditions would do so in his capacity as an army leader. Umar (ra) would send detailed information to his leaders in Persia and Sham which indicates that the Khalifah is the army’s leader practically. His obedience is obligatory upon every individual in the army whether he is a soldier or leader, just the same as it is obligatory upon every individual citizen. Muslim has narrated from a chain of Abu Hurairah (ra) that the Prophet (saw) said:

معنای اینکه امام سپر است آن است که او سپری است زیرا دشمن را از آسیب رساندن به مسلمانان بازمی‌دارد. با این حال، خلیفه نباید فرمانی قاطع و الزام‌آور صادر کند که جز در حد توان مردم اثری نداشته باشد؛ اگر بداند که آنان توان انجام آن را ندارند، آن را به‌طور جدی بر ایشان الزام نمی‌کند. همچنین نباید مسلمانان را به خودکشی بکشاند، و نباید به چیزی فرمانشان دهد که از خیانتشان نسبت به آن بیم دارد.

The meaning of the Imam being a shield is (that he) is a shield because he prevents the enemy from harming Muslims. However the Khalifah should not command a decisive command that has no effect except within the people’s capability; if he knows that they will not be able to perform he does not command them with it strictly. Nor should he carry the Muslims to suicide, nor command them with something for which he fears betrayal from them.

این در صورتی است که خلیفه‌ای وجود داشته باشد؛ و اگر خلیفه غایب باشد، جهاد به هیچ وجه به تأخیر نمی‌افتد، زیرا فایده‌ی آن با تأخیرش از میان می‌رود. اگر خلیفه لشکری بفرستد و امیری بر آنان بگمارد که کشته شود یا بمیرد، بر لشکر است که یکی از خودشان را به امارت برگزینند، چنان‌که صحابه‌ی پیامبر ﷺ در لشکر موته چنین کردند و پیامبر ﷺ آن را تأیید فرمود. اگر لشکر امیری داشته باشد، هیچ‌یک از سپاهیان نمی‌تواند برای هیچ منظوری جز با اجازه‌ی امیر از اردوگاه خارج شود. و اگر او به انجام کاری یا ترک کاری فرمان دهد، اطاعت از او واجب است و مخالفت با او حرام است، به دلیل سخن خداوند:

This is when there is a Khalifah; if the Khalifah is absent, jihad is not delayed in any way whatsoever since its benefit disappears with its delay. If the Khalifah sends an army and commands over them an Amir who is killed or dies, then it is upon the army to appoint one of them as did the Prophet’s Sahabah in the army of Mu’tah upon which the Messenger (saw) consented. If the army has an Amir, none of the army can leave the camp for any purpose except with the Amir’s permission. And if he commands the doing of something or the leaving of something, his obedience is obligatory and it is forbidden to contradict him due to Allah’s statement:

آنچه دربارهٔ پیامبر ﷺ صادق است، دربارهٔ خلیفه نیز صادق است، و امیر بر اساس قیاس بر خلیفه سنجیده می‌شود، و (همچنین) به دلیل فرمودهٔ ایشان ﷺ.

What applies here to the Prophet applies to the Khalifah, and the Amir is measured by analogy upon the Khalifah and (also) due to his (saw) statement: