اگرچه باور اسلامی شامل ایمان به الله، فرشتگان او، کتاب‌های او، فرستادگان او، روز قیامت و قضا و قدر، خیر و شر آن از جانب الله است، این بدان معنا نیست که چیز دیگری از دایرهٔ باور خارج شود. بلکه معنای آن این است که این‌ها پایهٔ باور را تشکیل می‌دهند و اندیشه‌های دیگری نیز وجود دارد که به عقیده (اعتقادات) مربوط می‌شود، مانند عصمت پیامبران که آن نیز زیر مجموعهٔ ایمان به پیامبران قرار می‌گیرد. دلیل عصمت پیامبران، دلیلی عقلی است نه نقلی؛ زیرا اثبات نبوت یک پیامبر و پیام فرستادهٔ او که به سوی آن‌ها فرستاده شده، عقلی است و با معجزهٔ محسوس ثابت می‌شود.

Although the Islamic belief consists of belief in Allah , His Angels, His Books, His Messengers, the Day of Judgement and al-Qada wal-Qadar, both good and bad from Allah , it does not mean to exclude anything else from the belief. Rather, it means that this forms the basis of belief and there are other thoughts which relate to the ‘aqīdah (creed), such as the infallibility of the Prophets which also come under the belief in the prophets. The evidence of the infallibility of the Prophets is a rational evidence and not a textual evidence because the proof of the prophethood of a Prophet and the message of the messenger to whom he has been sent is rational, established by a perceptible miracle.

اگرچه گفته می‌شود که عقیدهٔ اسلامی شامل ایمان به الله، فرشتگان او، کتاب‌های او، پیامبران او، روز قیامت، و قضا و قدر، یعنی این‌که خوب و بد هر دو از جانب الله است، می‌باشد، اما این بدان معنا نیست که به هیچ چیز دیگری نباید ایمان آورد. بلکه این مفاهیم تنها پایهٔ ایمان را تشکیل می‌دهند، زیرا اندیشه‌های دیگری نیز به عقیده (العقیدہ) مربوط می‌شوند، مانند عصمت پیامبران، که در دستهٔ ایمان به پیامبران قرار می‌گیرد.