از نظر لغوی، «عقیده» (عَقِیدَة) به معنای چیزی است که انسان بدان گره می‌زند و آن را محکم در دل نگه می‌دارد.

Linguistically, ‘aqīdah (creed) means

آن چیزی که دل بر آن گره زده است (به آن ایمان قاطع دارد). معنای گره زدن (بر چیزی) یقین داشتن به آن است، یعنی آن را به طور قاطع باور کردن. این معنا عام است و هر چیزی را که باور می‌شود دربر می‌گیرد. با این حال، باور به یک امر خاص از نظر آن چیزی که یقین به آن حاصل شده سنجیده می‌شود. اگر آن امر، امری اساسی یا امری باشد که از یک امر اساسی منشعب می‌شود، آنگاه درست است که آن را «عقیده» بنامیم و درست است که انسان آن را معیاری بنیادین برای سایر باورهایش قرار دهد؛ پس گره خوردن دل بر آن، تأثیری آشکار خواهد داشت. اگر امری که انسان به آن یقین دارد، امری اساسی نباشد یا از امری اساسی منشعب نشود، آنگاه جزو عقیده نخواهد بود، زیرا گره خوردن دل بر آن تأثیری آشکار نخواهد داشت. در باور به آن، هیچ حقیقت یا فایده‌ای در آن نخواهد یافت. و هرگاه گره خوردن دل بر هر موضوعی اثر داشته باشد، او را به تعیین موضع خود نسبت به آن، از حیث پذیرش و انکار، سوق خواهد داد، و آنگاه آن موضوع جزو عقیده خواهد بود.

The matter on which the heart has tied a knot (belived in firmly). The meaning of tying a knot is to be sure of, that is, believe in it decisively, this is general, which includes belief in everything. However, the belief in a certain matter is examined in terms of the thing in which the conviction has taken place. If it was a fundamental matter or one that is branching out from a fundamental matter then it is correct to call it an ‘aqīdah (creed) and it is correct for one to take it as a fundamental criterion for other beliefs, so the heart tying a knot on it will have a manifest impact. If the matter in which one has conviction is not a fundamental matter or is branching out from a fundamental matter then it will not be part of the ‘aqīdah (creed), this is because the heart tying a knot on it will not have a manifest impact. In believing in it one will not find in it any reality or any benefit. And when the heart's tying a knot on any subject matter has an effect, it will push him to determine his stance towards it in terms of belief and denial, and then it will be part of the ‘aqīdah (creed).

العقیدہ عبارت ہے اس جامع فکر سے جو کائنات، انسان اور زندگی کے بارے میں ہو، اس دنیاوی زندگی سے پہلے جو کچھ تھا اور اس کے بعد جو کچھ ہوگا، اور اس زندگی کا اس سے پہلے اور اس کے بعد کے ساتھ تعلق۔ ہر عقیدے کی یہی تعریف ہے، اور یہ اسلامی عقیدے پر بھی صادق آتی ہے۔ اس میں غیب کے امور بھی شامل ہیں۔ چنانچہ اللہ پر ایمان، اس کے فرشتوں، اس کی کتابوں، اس کے رسولوں، آخرت کے دن، تقدیر (قضاء و قدر) اور اس بات پر ایمان کہ اچھائی اور برائی اللہ کی طرف سے ہے، یہ اسلامی عقیدہ ہے۔ جنت، جہنم، فرشتوں، شیاطین وغیرہ پر ایمان بھی اسلامی عقیدے، اس کے افکار اور اس سے متعلق امور میں شامل ہے۔ اسی طرح وہ روایات اور وہ غیبی امور جنہیں حواس سے محسوس نہیں کیا جا سکتا، ان کا تعلق بھی عقیدے سے سمجھا جاتا ہے۔

The ‘aqīdah (creed) is a comprehensive thought concerning the universe, man and life, what preceded this wordly life and what is to follow it, and the relationship of this life with what preceded it and what is to follow it. This is the definition of every ‘aqīdah (creed) and it applies to the Islamic ‘aqīdah (creed). Included in it are the unseen matters. So the belief in Allah , His angels, His books, His Messengers, the Last Day, divine fate and destiny (qadā’ wal qadā’r), that good and bad is from Allah  is the Islamic ‘aqīdah (creed). The belief in Paradise (jannah), Hellfire (nar), angels, shaytan’s etc is from the Islamic ‘aqīdah (creed), thoughts and whatever relates to it. Also narrations and the unseen things that cannot be percieved are considered from ‘aqīdah (creed).

در مورد احکام شریعت؛

As for the Sharī’ah rules;

یعنی آنها اندیشههایی هستند که به یک عمل یا به صفات انسان از آن جهت که بخشی از کارهای اوست مربوطاند. بنابراین اجاره، فروش، معاملهی ربوی، حضانت، وکالت (وکالة)، نماز (صلاة)، نصب خلیفه، اجرای حدود الهی، اینکه خلیفه باید مسلمان باشد، شاهد باید عادل باشد و حاکم باید مرد باشد و مانند اینها، همه از احکام شرعی به شمار میآیند. یگانگی خداوند (توحید)، رسالت، بعث، راستگویی پیامبر، عصمت پیامبران، اینکه قرآن کلام خداست، حساب و عذاب و مانند اینها، همه جزو عقیده (عقیدة) به شمار میآیند. پس عقاید، اندیشههایی هستند که باور داشته میشوند. و احکام شرعی، خطابی هستند که به عمل انسان مربوط میشود. بنابراین دو رکعت سنت صبح، از جهت ادای آن، یک حکم شرعی است، و باور داشتن به اینکه آنها از جانب خداست، عقیده به شمار میرود. پس خواندن دو رکعت سنت صبح، سنت است. اگر کسی آن را نخواند، سرزنش نمیشود. و اگر آن را بخواند، پاداش خواهد گرفت، همانند دو رکعت سنت نماز مغرب، که هر دو از نظر حکم شرعی یکسانند. اما از نظر عقیده، باور داشتن به دو رکعت صبح امری قطعی است و انکار آنها کفر است، زیرا با تواتر ثابت شدهاند. اما باور داشتن به دو رکعت مغرب مطلوب است، ولی اگر کسی آنها را انکار کند، کفر به شمار نمیآید، زیرا با دلیل ظنی ثابت شدهاند.

In other words they are thoughts regarding an action or the attributes of the human being as being part of his actions. Thus, leasing, selling, dealing with usury, custody, representation (wikala), prayer (salah), appointing a Khalifah, implementation of the punishments (Hudud) of Allah , the fact that the Khalifah should be a Muslim and the witness be just and the ruler be a man etc All of these are considered to be from the Sharī’ah rules. Oneness of Allah (Tawheed), The Message (Risalah), resurrection (ba'th), truthfulness of the Messenger, infallibility of the Prophets, that fact that the Qur’ān is Allah's speech (kalam), reckoning (hisab) and torment ('azaab) etc, all of these are considered part of the ‘aqīdah (creed). Thus, the articles of belief (‘aqa’id) are thoughts that are believed. And the Sharī’ah rules are the address which relates to the action of the human being. Thus, the two rakats of fajr is a Sharī’ah rule in terms of praying them. And the belief that they are from Allah  constitutes ‘aqīdah (creed). So praying the two rakats Sunnah of fajr is Sunnah. If one does not pray it he is not blamed. If he prays it he will get the reward like the two rakats (Sunnah) of Maghrib prayer, both of which are the same in terms of the Sharī’ah rule. As for in terms of the ‘aqīdah (creed), belief in the two rakats of fajr is a definite matter, rejecting them is disbelief (kufr) because they have been proven by way of tawatur (recurrent lines of transmission). As for belief in the two rakats of Maghrib, it is requested but if one rejects them it is not considered kufr because they have been proven by speculative (zanni)

ادلهٔ خبرِ واحد (خبرِ آحاد). خبرِ واحد در امورِ اعتقادی (عقاید) حجت نیست. قطعِ دستِ دزد یک حکمِ شرعی است، اما اینکه این حکم از جانبِ الله است و ایمان به آن، از عقیده است. حرامیِ ربا نیز یک حکمِ شرعی است؛ ولی باور داشتن به اینکه این حکمی از جانبِ الله است، بخشی از عقیده است، و همین‌طور.