خطاب شارع، احکام تکلیفی یعنی وجوب و اختیار را که در واقع بر افعال انسان وارد می‌شوند، روشن می‌سازد. این خطاب همچنین برای این احکام، آنچه را که برای تحقق [تحقّق] یا تکمیل [اکمال] آنها لازم است، مقرر می‌کند؛ یعنی آنچه را که حکم شرعی به آن نیاز دارد. بنابراین خطاب شارع هم شامل اقتضاء [اقتضاء] و تخییر [تخییر] است و هم شامل آنچه که اقتضاء و تخییر به آن نیازمندند. این دومی با قرار دادن چیزی به عنوان سبب [سبب]، شرط [شرط]، مانع [مانع]، صحیح [صحیح]، باطل [باطل]، فاسد [فاسد]، عزیمت [عزیمه] یا رخصت [رخصه] انجام می‌شود. افزون بر این، همان‌گونه که خطاب تکلیف شامل احکامی است که به افعال انسان می‌پردازد، خطاب وضع نیز شامل احکامی است که به این احکام و آنچه با آنها مرتبط است می‌پردازد.

The legislator’s address clarifies the rulings, of obligation and choice, of the actions which exist in reality. This address also enacts for these rulings that which they require for their fulfillment [tahaqquq] or their completion [ikmāl]. That is, they are enacted for that which the hukm shar’i requires. Thus the address of the legislator comprises of both the compulsion [iqtidā’] and choice [takhyīr], as well as that which the compulsion and choice require. The latter is by the making of a thing the a cause [sabab], a condition [shart], a preventative factor [māni’], valid [sahīh], invalid [bātil], void [fāsid], an original rule [azimah] or a concession [rukhsah]. Further, as the address of compulsion of choice (the address of taklīf) comprises of rules which deal with the actions of man, so too does the address of declaration comprise of rules which deal with these rules and what is related to them.