«ما چیز زیادی از آنچه تو می‌گویی نمی‌فهمیم…» [هود: ۹۱]. و در اصطلاح فقها، «فقه» عبارت است از دانستن احکام عملی شرعی که از ادلهٔ تفصیلی به دست می‌آید. مقصود از «دانستن احکام» در مورد عالِم [عالِم] در اینجا صرف دانستن نیست، بلکه رسیدن به تسلط بر احکام شرعی است؛ یعنی این دانش و فهم عمیق از آن به حدی برسد که به کسی که این احکام را می‌داند، تسلطی بر آنها بدهد. به دست آوردن چنین تسلطی برای فقیه شمرده شدن کافی است، حتی اگر او همهٔ احکام را نداند. با این حال، لازم است که مجموعه‌ای از احکام فرعی فقهی از راه تأمل [نظر] و استدلال [استدلال] دانسته شود؛ دانستن یک یا دو حکم «فقه» نامیده نمی‌شود. و آگاهی از ساختن انواع مختلف دلیل‌ها به صورت برهان نیز فقه خوانده نمی‌شود. پس واژهٔ فقه به مجموعهٔ احکام فرعی عملی اشاره دارد که از ادلهٔ تفصیلی استخراج شده‌اند. بنابراین وقتی گفته می‌شود «این کتابی فقهی است»، یعنی این کتاب احکام فرعی عملی را دربر دارد؛ و وقتی از فقه سخن به میان می‌آید، مقصود مجموعهٔ احکام فرعی عملی است. نکتهٔ مهم آن است که این امر مختص به احکام عملی است، زیرا طبق تعریف متعارف، احکام مربوط به عقیده [احکام الاعتقادی] جزو فقه نیستند، چون فقه ویژهٔ احکام فرعی عملی است، یعنی احکامی که کردارها را تعیین می‌کنند، نه عقاید.