۱۴.۱ فقه - شخصیت اسلامی | Quran Course

۱۴.۱ فقه - شخصیت اسلامی | Quran Course

0% read · 2 min left

شخصیت اسلامی Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۱۴.۱ فقه

14.1 Fiqh (jurisprudence)

by Sheikh Taqīuddīn An-Nabahānī2 min readViewed 114 times

فقه از نظر لغوی به معنای فهم است، همان‌گونه که در این سخن خداوند آمده است:

Fiqh linguistically means understanding as in His  saying

ما بسیاری از آنچه می‌گویید را درک نمی‌کنیم (لا نفقهُ) [TMQ Hūd: 91]

“We do not comprehend (la nafqahu) much of what you say” [TMQ Hūd: 91]

یعنی ما نمی‌فهمیم. بر اساس تعریف فقها، فقه به عنوان دانشِ مجموعه‌ای از احکام فرعیِ شریعت که از راه مطالعه و استنباط به دست می‌آید تعریف شده است. دانشِ احکامِ شرعی (احکام شرعیه) از همان روزی آغاز شد که این احکام شریعت پدید آمدند، و آن پس از هجرت از مکه به مدینه بود. این به آن دلیل است که پیامبر ﷺ مبعوث شد و سیزده سال در مکه ماند، سپس حدود ده سال در مدینه سکونت گزید، و در طول این دوره قرآن نازل می‌شد، هرچند آیات احکام در مدینه نازل شدند. در این دوره قرآن نازل می‌شد و پیامبر ﷺ درباره احکامی که در رویدادها و برای حل مشکلاتی که پیش می‌آمد سخن می‌گفت.

That is, we do not understand. According to the definition of the legists, fiqh is designated as the knowledge of a body of subsidiary (furu’iyya) Sharī’ah rules acquired through study and eduction (istidlal). Knowledge of the Sharī’ah rules (ahkām shar’iah) began the day these Sharī’ah rules came to exist and that was after the migration (hijra) from Makkah to Madina. This is because the Messenger of Allah  was sent and he stayed in Makkah for thirteen years then he resided in Madina for about ten years and the Qur’ān used to be revealed throughout this period, though the verses of ahkām were revealed in Madina. In this period the Qur’ān used to be revealed and the Messenger  would talk about the ahkām relating to whatever they included in terms of events and relating to the solution for whatever problems that arose.

بخش‌ای از قرآن که در مکه نازل شد، تقریباً دو سوم قرآن را تشکیل می‌دهد و آیات مکّی نام گرفته‌اند. این آیات در مجموع به ندرت به یک حکم شرعی می‌پردازند، بلکه بیشتر به تبیین اصول دین و دعوت مردم به آن‌ها اختصاص دارند؛ مانند ایمان به الله و رسول او ﷺ، روز قیامت، فرمان به برپایی نماز، توصیف به صفات اخلاقی چون صداقت و امانت‌داری، و بازداشتن از کارهای زشتی چون زنا، قتل، زنده‌به‌گور کردن دختران، و کم‌فروشی در پیمانه و ترازو و مانند آن. بخش دوم که در مدینه نازل شد، نزدیک به یک سوم قرآن است و آیات مدنی نام گرفته‌اند. این آیات، آیات معاملات مانند خرید و فروش، اجاره و ربا هستند و از حدود، مانند حد زنا و دزدی، از جنایات (کیفرهای سنگین) مانند کیفر کسی که عمداً کسی را کشته یا مجازات راهزنان، و از بیّنات (دلایل و شهادت‌ها) مانند شهادت بر زنا و سایر شهادت‌ها هستند. همچنین احکام باقی‌مانده درباره عبادات مانند روزه، زکات، حج و جهاد در مدینه نازل شد. از این روشن می‌شود که هرچند احکام نماز در مکه نازل شد، اما مجموعه‌ای از احکام را تشکیل نمی‌دهند، بلکه آگاهی از نوعی حکم‌اند. اما آنچه در مدینه نازل شد، همه احکام را در بر داشت و از این رو دانش چنین احکامی فقه به شمار می‌رود. بنابراین دقیق‌تر آن است که بگوییم فقه از مدینه آغاز شد و از آنجا که فقه احکام عملی را در بر دارد، برای رسیدگی به رویدادهایی که رخ داده‌اند نازل شده‌اند. آیات احکام اغلب در ارتباط با رویدادهایی نازل می‌شد که رخ داده بود؛ از این رو طرفین نزاع داوری را به پیامبر خدا ﷺ ارجاع می‌دادند و ایشان بر اساس احکامی که خداوند بر او نازل کرده بود میان آنان داوری می‌کرد، یا در مواردی که مشکلات نیازمند راه‌حل بود، آیه یا آیاتی که حکم را بیان می‌کرد نازل می‌شد. این همان معنای نزول تدریجی قرآن (منجّماً) است. بنابراین، جنبه قانون‌گذاری در نزول قرآن کاملاً آشکار بود. آیات به فرض‌هایی که ممکن است رخ دهد نمی‌پرداختند، بلکه به مسائلی می‌پرداختند که واقعاً رخ داده بود و مشکلاتی که واقعاً میان مردم پیش می‌آمد. قرآن تا سالی که پیامبر خدا ﷺ به رفیق اعلی پیوست همچنان نازل می‌شد. خداوند دین را کامل و تمام کرد و آخرین آیه را که سخن اوست در سوره البقره بر او نازل فرمود: {...}

The portion that was revealed in Makkah approximates to about two thirds of the Qur’ān and they are designated as the Makkan verses (makkiyy). In their totality they barely deal with a single hukm, rather they are confined to explaining the fundamentals of the deen and calling people to them, such as the belief in Allah  and His Messenger , the Day of Judgement, the command to perform Salah, characterisation by moral attributes such as honesty, trust, and forbidding evil actions such as fornication, murder, burying girls alive, deficiency in the measure and scales etc. The second portion that was revealed in Madina is close to a third of the Qur’ān and they are designated as the Madinan verses (madaniyy). They are verses of mu’amalat (transactions) such as selling, renting and usury and from the hudud, such as the hadd of zina (fornication) and stealing, from the jinayat (capital punishments) such as killing the one who killed someone intentionally or punishment of highway robbers and from the bayyinat (testimonial evidences) such as the testimony of zina and the rest of the testimonies, as well the remaining rules concerning the worships (‘ibadat) such as fasting, zakah, hajj and jihad were revealed. From this it becomes clear that even though rules of prayer were revealed in Makkah they do not form a body of rules but knowledge of a type of rule. As for what was revealed in Madina, they consisted of all the ahkām, which is why knowledge of such rules is considered fiqh. Therefore, it is more accurate for us to say that fiqh began in Madina and since fiqh constitutes practical rules, they have been revealed to treat incidents that have taken place. The verses of ahkām more often than not were in connection to the events that had taken place, so the disputants would refer judgement to the Messenger of Allah  and he  would judge between them according to the rules that Allah  had revealed to him  or on the occasion of problems requiring solutions an ayah or ayaats stating the hukm would be revealed. This is what it means for the Qur’ān to be revealed gradually (munajjaman). Therefore, the legislative aspect used to be quite evident in the revelation of the Qur’ān. The ayaats did not treat assumptions that may happen; rather, they treated issues that actually took place and problems that actually take place between people. The Qur’ān continued to be revealed until the year in which the Messenger of Allah  left for the Sublime Companion (al-rafiq al-a’la). Allah  perfected and completed the deen and He  revealed to him  the last ayah which is His  saying in Sura al-Baqara: