خبرِ واحد در سه صورت آن، یعنی غریب، عزیز یا مشهور، و چه مرفوع باشد، چه موقوف یا مقطوع، از نظر پذیرش یا رد، توسط محدثان به سه دسته تقسیم می‌شود: صحیح، حسن، و ضعیف. در ادامه توضیحی درباره هر دسته آمده است:

The khabar al-ahad (isolated report) in its three forms: gharib, 'aziz or mashhur, whether marfu', mawqūf or maqtu' is divided by the scholars of hadīth, in terms of its acceptance or rejection, into three categories: Sahih, hasan, da'eef. The following is a clarification of each category:

۱. صحیح: وہ حدیث ہے جس کی سند ایک عادل راوی کے ذریعے جاری رہتی ہے جس کا حافظہ درست (ضابط) ہو، اس راوی سے جو ایک اور دیانت دار راوی ہے جس کی یادداشت صحیح ہو، یہاں تک کہ سند کے آخر تک، اور وہ نہ شاذ ہو اور نہ معلول، یعنی حدیث کی سند ایک عادل اور ضابط راوی کی روایت سے، اس جیسے راوی سے متصل ہوتی ہے، یہاں تک کہ وہ رسول اللہ ﷺ تک پہنچتی ہے، یا کسی صحابی یا کسی اور پر ختم ہوتی ہے۔ وہ قول کہ...

1. Sahih ; It is the hadīth whose isnād continues through the transmission of a trustworthy ('adl) narrator whose retention is accurate (dabit) from an another upright transmitter who has an accurate retentive ability until the end of the chain and is not shadh (irregular) or mu'allal (defective) i.e, the isnād of the hadīth is linked by the transmission of an upright ('adl) and accurate (dabit) narrator from someone similar to him until it ends with the Messenger of Allah  or ends with a Sahābi or someone else. The statement that the

این [حدیث صحیح] را از احادیث مُرسَل، مُنقَطِع و مُعضَل بیرون می‌سازد، زیرا اینها از دستهٔ صحیح نیستند. مُرسَل آن است که تابعی بدون ذکر صحابی، از پیامبر ﷺ روایت کند. مُنقَطِع آن است که یک راوی در یک یا چند جای اسناد حذف شده باشد. مُعضَل آن است که دو یا چند راوی در یک یا چند جای اسناد حذف شده باشند. هر سه، یعنی مُرسَل، مُنقَطِع و مُعضَل، اسنادی گسسته دارند و همین، آنها را از دستهٔ صحیح خارج می‌کند. این سخن که

excludes it from the mursal, munqati' and mu'dal ahadīth, which are not from the category of Sahih. Because the mursal is what the Tabi’een has narrated about the Prophet  without mentioning the Sahābi. The munqati' is when a single narrator is missing in one or more places in the isnād. The mu'dal has two or more narrators missing from one or more places in the isnād. All of them, that is the mursal, munqati' and mu'dal have discontinued isnāds which takes it out of the Sahih category. The statement that;

این تعریف، حدیثِ صحیح را از روایتِ شاذ خارج می‌کند؛ روایتی که در آن راوی‌ای مورد اعتماد با روایات راویانی که از او موثق‌تر هستند مخالفت می‌کند.

excludes the Sahih hadīth from the shadh report where a trustworthy narrator goes against the transmissions of narrators who are more reliable than him. The statement:

صحیح احادیث را از حدیثِ معلّل که دارای عیب است، خارج می‌کند. «علّت» (عیب) عبارت است از چیزی قدح‌آمیز در حدیث که موجب رد آن می‌شود، و این عیب برای ناقدان رجال هنگام گردآوری و مقابله‌ی طرق مختلف حدیث آشکار می‌گردد؛ مانند آنکه سلسله‌ی سند یک راوی پیوسته باشد، در حالی که گروهی آن را به صورت موقوف روایت کرده و به یکی از صحابه نسبت داده‌اند.

excludes the Sahih ahadīth from the mu'allal report which has a defect. The 'illah (defect) consists of a denigratory thing in the hadīth effecting its rejection, which appears to the rijal critics when collecting and collating the various transmission routes of the hadīth, such as the chain of a narrator being continuous while a group has transmitted as mawqūf i.e attributed it to a Sahabi.

The statement: — این بیانیه:

The statement:

این روایت را که راوی آن از نظر ظاهری و باطنی ناشناخته باشد (مجهول العین)، یا راوی به ضعف شناخته‌شده باشد، شامل نمی‌شود؛ چنین حدیثی صحیح به شمار نمی‌آید.

It excludes the report narrated by a transmitter whose apparent and hidden condition is not known, majhul al-'ayn, or the transmitter is known to be weak, such a hadīth is not considered as Sahih.

The statement: — این بیانیه:

The statement:

2. حسن: این حدیثی است که راوی آن شناخته شده است و راویانش مشهور شده‌اند، و از همین رو هستهٔ بیشتر احادیث را تشکیل می‌دهد. این حدیثی است که اکثر دانشمندان آن را می‌پذیرند و فقها به‌طور عام از آن استفاده می‌کنند، یعنی در اسناد آن راویانی وجود ندارد که به دروغ‌گویی متهم شده باشند و حدیث شاذ (نامعمول) نیست. این حدیث دو نوع است:

2. Hasan: It is a report that is known by the one who reported it and its transmitters became well known and consequently it is the core of most of the hadīth. It is a hadīth most scholars accept and it is used by the fuqaha generally i.e, that in the isnād there are no narrators that have been charged with lying and it is not a shadh (irregular) hadīth. These are two types:

اول: حدیثی که سندش خالی از راویانی نیست که مستور (دارای حال پنهان) هستند و ظرفیت حفظ‌شان محقق نشده است. با این حال، آنان بی‌توجه نیستند، مستعد اشتباه نیستند و به دروغگویی متهم نیز نمی‌شوند. متن این حدیث ممکن است از سوی کسی که هم‌سطح او است روایت شده باشد، و به همین دلیل شاذ یا منکر (مردود) شمرده نمی‌شود. دوم: راویان باید به صداقت و امانت‌داری شناخته شده باشند، اما به سطح راویان صحیح در حفظ و دقت نمی‌رسند. راویِ تنها در نقل یک گزارش، منکر (مردود) شمرده نمی‌شود، و متن نیز نه شاذ (نامنظم) و نه معلّل (معیوب) به حساب نمی‌آید. پس حدیث حسن، گزارشی است که توسط راوی عادل با توان حفظ کمتر نقل شده، سندش پیوسته است و شاذ یا معلّل نیست. حدیث حسن دقیقاً همچون حدیث صحیح به عنوان دلیل به کار می‌رود.

First: a hadīth whose isnād is not free from transmitters who are mastur (of hidden conditioin) and whose capacity is not realised. However they are not negligent and are not prone to make mistakes and nor are they charged with mendacity. The matn of the hadīth may have been narrated by someone at a similar level to him due to which it will not be included as shadh or munkar (rejected). Second: The narrators must be known for their honesty and trustworthiness but they do not attain the level of the transmitters of the Sahih category in retention and exactitude. A narrator who is alone in transmitting a report is not considered as munkar (rejected) and nor is the matn irregular (shadh) or defective (mu'allal). So the hasan ahadīth is the report transmitted by an upright ('adl) narrator who is of lesser retentive capacity, whose isnād is continuous and not irregular (shadh) or defective (mu'allal), the hasan hadīth is used as proof exactly as the Sahih hadīth is used.

3. ضعیف: این حدیثی است که شرایط حدیث صحیح یا حسن را ندارد. حدیث ضعیف به هیچ وجه به عنوان دلیل به کار نمی‌رود. این که گفته شود وقتی حدیث ضعیفی از راه‌های متعدد نقل شود، به درجه حسن یا صحیح می‌رسد، اشتباه است. زیرا ضعف حدیث به این معناست که راویان یا واقعاً مرتکب گناهان شده‌اند، یا به دروغ‌گویی متهم بوده‌اند. هنگامی که حدیثی از طرق دیگری از همین نوع روایت شود، ضعفش بیشتر می‌شود. اما هرگاه معنایی که در حدیث ضعیف آمده، در احادیث صحیح نیز وجود داشته باشد، حدیث صحیح استناد می‌شود و حدیث ضعیف نادیده گرفته می‌شود. بنابراین، حدیث ضعیف به هیچ شکلی دلیل قرار داده نمی‌شود.