در لغت، «عهد» (پیمان) به معنای یقین و پایداری است، و برخی آن را به معنای محدود و در بند کردن نیز دانسته‌اند. خداوند متعال می‌فرماید:

The pledge in the language means certainity and persistence, and some also referred it to mean confinement. Allah (swt) said

و

And:

یعنی محدود. الرَّهن در شرع عبارت است از مالی که به عنوان وثیقهٔ دین داده می‌شود تا در صورتی که کسی که دین بر عهدهٔ اوست نتواند آن را بپردازد، از بهای آن پرداخت شود. این معامله جایز است و از معاملاتی است که شرع آن را مشروع دانسته است. دلیل آن کتاب و سنت است. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

i.e. restricted. The pledge in Shar’a is the property which is given as security for the debt so as to pay from its price if the one upon whom it is due finds it impossible to pay it. It is permitted and among the transactions which the Shar’a permitted. Its evidence is the Book and Sunnah. Allah (swt) said:

روایت البخاری از عایشہ، امّ المؤمنین،

Al-Bukhari narrated from Aisha, the mother of the believers,

و ابن ماجہ روایت کرده است... — no, let me translate correctly: و الترمذی روایت کرده است از ابن عباس که گفت:

And At-Tirmidhi narrated from ibn Abbas who said:

و روى البخاری عن ابن عباس رضی الله عنهما أنه قال:

And Al-Bukhari narrated from ibn Abbas (ra) who said:

رهن گذاشتن جایز است، چه در سفر و چه در حضر، زیرا عبارت «و اگر در سفر باشید» بیانگر یک وضعیت واقعی است و با دلیل، محدودیتی بر آن نیست.

The pledge is permitted in travel and when resident because the words “and if you are travelling” is explaining a situational reality and is not a restriction by the evidence

وقتی پیامبر ﷺ در مدینه بود و در سفر نبود. رهن جز در صورتی که همزمان با همان قرارداد انجام شود، جایز نیست؛ این را «رهنِ مقبوضه» می‌نامند. توصیف قبض در رهن این است که رهن‌گیرنده دست خود را بر آن می‌گذارد، به‌طوری که آنچه منقول است به او منتقل شود. اما آنچه غیرمنقول است، مانند خانه‌ها و زمین، قبض آن به این است که دست بر آن گذاشته شود، یعنی رهن‌دهنده بین آن و رهن‌گیرنده کنار بکشد، بی‌آنکه مانعی در برابر او باشد. جایز است که در قبض رهن کسی را وکیل کنند، پس قبض وکیل جای قبض خودِ آن شخص را می‌گیرد و سایر احکام آن نیز همین‌گونه است. رهن در هر چیزی که فروختنش جایز است، جایز است. هر چیزی که فروختنش روا باشد، رهن کردنش نیز روا است، زیرا هدف از رهن، تضمین دین است تا در صورت ناتوانی رهن‌دهنده از پرداخت آن، از بهای رهن پرداخت شود. رهن در چیزی که فروختنش جایز نیست، مانند شراب، بت‌ها، زمین وقف‌شده، خود رهن و چیزهای مشابه که فروختنشان روا نیست، جایز نیست.

While the Prophet was in Madinah and not travelling. The pledge is not permitted except when delivered during the same contract “a (maqbudha) pledge”. The description of the possession in the pledge is that he places his hand over it, so that which is moveable is transported to him. As for what is immovable like houses and land, his hand is upon it i.e. its possession is by its pledger withdrawing between it and the pledgee without any obstacle in front of him. It is permitted to delegate in taking possession of the pledge so the delegate’s taking possession stands in his place in his taking possession and the rest of its rules. The pledge is permitted in all that is allowed to sell. Everything permitted to sell is permitted to pledge because the objective of the pledge is to secure the debt to reach its payment from the pledge’s price if it becomes impossible to pay it from the capability of the pledger. The pledge is not permitted in that which is not permitted to sell like alcohol, idols, land on trust, the pledged thing and similar things which are not permitted to be sold.