معنای لغوی واژهٔ «دلیل» رهنما و نشانگر است، و کلمهٔ «دلیل» برای چیزی به کار می‌رود که نشانه و راهنمایی دارد. این همان چیزی است که فقیهان در تعریف «دلیل» نامیده‌اند؛ آنان آن را چنین تعریف کرده‌اند: چیزی که دقت صحیح در آن به یک خواستهٔ خبری (مطلوب خبری) می‌رساند. اما دلیل در علم اصول فقه، آن را چنین تعریف کرده‌اند: چیزی که به دانش دربارهٔ خواستهٔ خبری می‌رساند؛ به عبارت دیگر، آن چیزی است که به عنوان دلیل و برهان گرفته می‌شود تا ثابت کند آنچه جستجو می‌شود، یک حکم شرعی است.

The linguistic meaning of the (word) daleel is the indicator (daleel), and the word daleel can be used for what has indication and guidance, and this is what is named daleel in the definition set by the jurisprudents, as they defined it by: which the correct scrutinize in it leads to an announced request (matloub khabari). As for the daleel of the usoul (principals); they defined it by: what leads to the knowledge about the announced request, in another word it is that which is taken as evidence, (to prove) that what is searched for is a shari'ahi verdict.