از تقسیم حدیث به صحیح، حسن و ضعیف روشن می‌شود که حدیث صحیح و حدیث حسن هر دو به‌عنوان دلیل پذیرفته می‌شوند، اما حدیث ضعیف چنین نیست. آنچه حدیث را مقبول یا مردود می‌سازد، بررسی سند، راوی و متن است. اگر راوی‌ای از سند حذف نشده باشد که حذف او موجب ناتوانی از تصدیق اعتبار راوی محذوف شود، و عدالت راوی مورد طعن قرار نگرفته باشد، و متن حدیث ضعیف نباشد و با هیچ بخشی از قرآن، سنت متواتر یا اجماع قطعی در تعارض نباشد، در این صورت حدیث پذیرفته می‌شود، به آن عمل می‌شود و به‌عنوان دلیل شرعی اتخاذ می‌گردد، چه صحیح باشد و چه حسن. اما هرگاه حدیث خلاف این ویژگی‌ها باشد، رد می‌شود و به‌عنوان دلیل استنباط نمی‌گردد. بنابراین حدیث مردود، حدیثی است که به سبب حذف راوی‌ای از سند، که نتیجه‌اش ناتوانی از تصدیق اعتبار آن راوی است، یا به سبب طعن در عدالت راوی، یا به سبب ضعف متن حدیث، یا تعارض آن با قرآن، حدیث یا اجماع قطعی، مردود شمرده می‌شود. انواع گوناگونی از حدیث زیر عنوان حدیث مردود قرار می‌گیرند که ویژگی‌های آنها در ادامه آمده است.

It becomes clear from dividing the hadīth into Sahih, hasan and da'eef that the hadīth hasan and Sahih are both advanced as proof and the da'eef hadīth is not. What makes the hadīth acceptable or rejectable is the consideration of the sanad, transmitter and matn. If a narrator is not ommited from the sanad whose ommision will lead to the inibility to attest the reliablity of the ommitted narrator and the narrator's probity is not impunged and the matn is not weak and does not contradict any part of the Qur’ān or the mutawatir Sunnah or definite ijma', then in this case the hadīth is accepted, acted upon and adopted as a Sharī’ah evidence whether it was Sahih or hasan. As for when the hadīth is contrary to these qualifications it is rejected and not educed as proof. Therefore, the rejected hadīth is the hadīth which is rejected due to the ommision of a narrator from the sanad which results in the inability to attest the reliabilty of this narrator or due to a narrator's probity being impungned, or due to the weakness of the (matn) of the hadīth or its contradiction with the Qur’ān, hadīth and ijma' which are definite. Various types of hadīth come under the hadīth mardud (rejected), following are their characteristics:

۱. معلَّق: زمانی که یک یا چند راوی پیاپی در ابتدای سند، به شکلی کاملاً آشکار حذف شده باشند. عبارت «یک یا چند» عام است و شامل حذف تمام یا بخشی از اسناد میشود. همچنین حذف کل سلسله راویان توسط محدِّث یا گردآورندهٔ حدیث را نیز دربر میگیرد، مانند آنکه بگوید: رسول خدا ﷺ چنین یا چنان کرد.

1. Mu'allaq: when there is one or more narrators consecutively missing from the beginning of the sanad in a manner that is quite obvious. The term 'more' is more general to include the whole or part of the isnād. Also included is the ommision of the whole chain by the muhaddith or the hadīth compiler, such as when he says: The Messneger of Allah  said or did such and such thing.

۲. معضَل: سندی است که در یک یا چند جای آن دو یا چند راوی حذف شده باشند. این تعریف شامل مواردی می‌شود که تابع تابعی، تابعی و صحابی را از اسناد بیندازد. شامل گفتهٔ مؤلفانی از فقها نمی‌شود که می‌گویند:

2. Mu'dal: Is a chain in which two or more narrators are missing from one or more places. It includes when the tabi at-tabi'i omits a tabi'i and sahābi from the isnād. It does not include the statement of authors from the fuqaha when they say:

یا قولِ ایشان

Or their statement

این روایت مُعضَل نیست، زیرا نقلِ یک روایت نیست، بلکه ذکرِ یک گفته و استنباطِ دلیلی است که درست است.

It is not mu'dal becaue it is not a transmission, rather it constitues qouting and educing a proof which is correct.

3. منقطع: هنگامی که یک راوی پیش از صحابی از یکی از مواضع سند افتاده باشد. اگر چند موضع وجود داشته باشد، به‌گونه‌ای که راویِ حذف‌شده از هر موضع بیش از یک راوی را حذف نکرده باشد، در آن مواضع منقطع خواهد بود. همچنین سندی که در آن راوی مبهم (مُبهَم) وجود داشته باشد، منقطع به شمار می‌رود. نمونه‌ای از حذف یک راوی آن حدیثی است که عبدالرزاق از ثوری، از ابواسحاق، از زید بن یثیع، از حذیفه روایت کرده که به پیامبر ﷺ می‌رسد که فرمود:

3. Munqati': When a single narrator is missing before the Sahābi from one of the places. If there is more than one place such that the narrator who ommits does not ommit more than one narrator from each place then it will be munqati' in these places. Also considered to be munqati' is the chain in which there is a obscure narrator (mubham). An example of a transmitter being ommitted is what has been narrated by 'Abd al-Razzaq from al-Thawri from Abu Ishaq from Zayd ibn Yathi' from Hudhayfa, which goes back to the Prophet  that he said:

سند دارای انقطاع در دو جا است. نخست، عبدالرزاق از ثوری روایت نشنیده، بلکه آن را از نعمان بن ابی شیبہ الجندی روایت کرده است که از ثوری نقل می‌کند؛ و دوم، ثوری از ابواسحاق نشنیده، بلکه آن را از شریک روایت کرده است که از ابواسحاق نقل می‌کند. بنابراین، این حدیث مردود است. نمونه‌ای از راوی مبهم (مجهول) همان است که ابوالعلاء بن عبدالله بن شخیر از دو مرد از شداد بن اوس روایت کرده است.

The isnad has breaks in two places. Firstly, 'Abd al-Razzaq did not hear from al-Thawri but rather narrated it from al-Nu'man Ibn Abi Shayba al-Jundi who narrated from al-Thawri and secondly, al-Thawri did not hear from Abu Ishaq but rather narrated it from Shurayk who narrated from Abu Ishaq. The hadīth, therefore, is rejected. An example of a transmitter being nondescript is what is narrated by Abu al-'Ala ibn 'Abd Allah ibn Shukhayr from two men from Shaddad ibn Aws:

بنابراین، این حدیث به دلیل وجود راویان ناشناس (مجهول) در سلسله سند، مردود شمرده می‌شود.

Therfore, the hadīth is rejected due to the presence of unknown (majhul) narrators in the transmision.

4. شاذ: آن است که راوی ثقه حدیثی را روایت کند که با آنچه دیگران روایت کرده‌اند در تعارض باشد. اگر راوی ثقه چیزی را روایت کند که هیچ‌کس دیگر آن را روایت نکرده، شاذ نیست؛ زیرا روایت راوی ثقه حتی اگر دیگران آن را روایت نکرده باشند پذیرفته می‌شود و به عنوان دلیل به کار می‌رود. مانند این حدیث:

4. Shadh: It is when a reliable transmitter narrates a hadīth which condradicts what others have narrated. It is not shadh if a reliable narrator transmits something no one else has narrated. Because the narration of a reliable transmitter is accepted even if others have not narrated it and it is used as a proof. It is like the hadīth:

تنها عمر آن را روایت کرده و از او تنها علقمه آن را نقل کرده است. یک راوی، محمد بن ابراهیم التیمی، از او نقل کرده و از محمد بن ابراهیم تنها یحیی بن سعید الانصاری نقل کرده است. از یحیی بن سعید، طرق نقل بسیار شد. بنابراین، شاذ تنها زمانی است که راوی موثق چیزی را روایت کند که با آنچه دیگران روایت کرده‌اند در تضاد باشد؛ یعنی هنگامی که راوی مقبول، گزارشی نقل کند که با گزارش کسانی که در نقل‌شان به درستی نزدیک‌ترند مخالف باشد.

Only 'Umar narrated it and from him only 'Alqama narrated it. A single narrator Muhammad ibn Ibrahim al-Tamimi narrated from him from who only Yahya ibn Said al-Ansari narrated. From Yahya ibn Said there was a proliferation of transmission routes. Therefore, the shadh is only when a reliable narrator transmits somthing which contradicts what has been narrated by others i.e, when the accepted narrator transmits a report which goes against the report of those more likely to be correct in their transmission.

5. المُعَلّ: این حدیثی است که دارای عِلّت (نقص پنهان) است. یعنی حدیثی که پس از بررسی معلوم می‌شود نقصی دارد که صحت آن را خدشه‌دار می‌کند، با آنکه ظاهراً سالم به نظر می‌رسد. این حدیث به سندی بازمی‌گردد که راویانش مورد اعتمادند و ظاهراً شرایط صحت را دارا است.

5. Mu'allal: It is a hadīth which has a defect ('illah). It is the hadith which is discovered to have a defect which impairs its authenticity, although it apparently seems to be sound. It goes back to the isnād whose transmitters are reliable and which apparently includes the conditions of authenticy.

۶. منکر: آنچه یک راوی غیرقابل اعتماد به تنهایی روایت کند. منکر، روایت راوی ضعیفی است که با روایت راوی کم‌ضعف‌تری در تضاد باشد.

6. Munkar: What a single unreliable transmitter narrates alone. The munkar is the narration of a weak narrator which contradicts the report of a transmitter who is less weaker.

7. موضوع: حدیثِ موضوع، حدیثِ جعلی و ساختگی است. حدیثِ ساختگی بدترین نوعِ احادیثِ ضعیف است. روایتِ کسی که وضعیتش شناخته شده جایز نیست، مگر آنکه همراه با بیانِ ساختگی بودنِ آن حدیث باشد. حدیثی زمانی ساختگی شناخته می‌شود که جاعل به ساختگی بودن آن اعتراف کند یا چیزی در حکمِ اعتراف باشد. ساختگی بودن را می‌توان از نشانه‌های وضعیتِ راوی فهمید، مانند اینکه راوی در دروغ‌هایش پیرو هوای نفسِ برخی رهبران باشد، یا هنگام نسبت دادنِ حدیث، به‌عنوان دروغگوی آشکار شناخته شود، زیرا آن گزارش جز از طریقِ او نقل نمی‌شود، هیچ‌کس با او موافق نیست و شاهدی ندارد. یا می‌توان دروغ بودنِ آن را از وضعیتِ خودِ روایت، یعنی از حالِ متن دریافت، آنگاه که لفظ یا معنایش سست باشد، یا با برخی از آیات قرآن، سنتِ متواتر و اجماعِ قطعی در تضاد باشد. جاعلانِ حدیث انواع گوناگونی دارند. زیان‌بارترین آنان کسانی هستند که به زهد و پارسایی منسوب‌اند. اینان حدیث جعل می‌کردند به امید آنکه برای آنچه ادعا می‌کنند پاداش بگیرند. خطر در این بود که مردم جعلیاتشان را می‌پذیرفتند، به آنان اعتماد و اتکا می‌کردند. سپس وقتی یک جاعل سخنی را ساخته بود، مردم آن را نقل می‌کردند. احتمالاً او سخنی از حکیمان یا دیگران می‌گرفت و به دروغ به رسولِ خدا ﷺ نسبت می‌داد. از احادیثِ ساختگی، روایاتی است درباره فضیلتِ سوره‌به‌سورهٔ قرآن، به‌ویژه روایاتی که (ادعا می‌شود) از اُبی بن کعب نقل شده و سندش چنین است: ابو عصمه ← عکرمه ← ابن عباس. ساختگی بودنِ آن از بررسی و مقایسه‌های عالمان و با اعترافِ ابو عصمه ثابت شده است. نقل شده که او گفت:

این‌ها نمونه‌هایی از انواع حدیث مردود است، اما همه‌ی انواع ممکن حدیث مردود نیستند که در اینجا ذکر شوند. انواع فراوانی از حدیث مردود وجود دارد که ذکر بخشی از آن‌ها به‌عنوان اصلی که با آن حدیث مقبول و مردود شناخته می‌شود، کافی است. حدیثی تنها به این دلیل مردود نمی‌شود که شرایط دسته‌ی صحیح را ندارد، مادامی که سند، راویان و متن آن پذیرفتنی باشند؛ یعنی زمانی که حدیث حسن است، زیرا راویان آن از راویان حدیث صحیح کم‌ضبط‌ترند، یا اگر راوی مستور (کسی که سابقه‌اش ظاهراً بی‌عیب است) در آن باشد، یا حافظه‌ی راوی ضعیف باشد، یا حدیث با قرینه‌ای تقویت شده باشد، یا پذیرش آن ترجیح داشته باشد، مانند زمانی که با موافقت راوی دیگری تقویت شود یا شاهد داشته باشد؛ یعنی با روایت راوی‌ای که منفرد فرض می‌شود یا با حدیثی دیگر. نباید در رد حدیث سخت‌گیری بی‌جا کرد، تا زمانی که امکان پذیرش آن بر اساس شروط سند، راویان و متن وجود دارد. به‌ویژه هنگامی که اکثر علما آن را پذیرفته‌اند و فقها به‌طور کلی از آن استفاده کرده‌اند، شایسته است که پذیرفته شود، حتی اگر شروط صحیح را نداشته باشد، زیرا در دسته‌ی حسن قرار می‌گیرد. همان‌گونه که نباید در رد حدیث سخت‌گیری کرد، در عین حال روا نیست نسبت به حدیث بی‌احتیاط بود و حدیثی را که به سبب سند، راوی یا متن مردود است، پذیرفت.

These are a selection of the types of rejected ahadīth but they are not all the possible types that could be mentioned. There are many types of rejected ahadīth for which mentioning a part is suffient as a principle by which the acceptable and rejected hadīth is known. A hadīth is not rejected because it does not meet the conditions for the catagory of Sahih as long as its sanad, transmitters and matn are acceptable i.e, when it is hasan since the narrators are of lesser reliability than the narrators of the Sahih hadīth or if there was a mustur (a transmitter whose record is apparently blameless) or he had a bad memory or it has been strengthend by a qarina (indication) or its acceptance is prepodentarent such as when it is strengthend by another narrator agreeing with it or there is a witness i.e by a narrator who is assumed to be isolated or by another Hadith. One should not be overstrict in rejecting a hadīth as long as it is possible to accept it according to the requirements of the sanad, tarnsmitters and matn. Especially when the majority of the ‘Ulamā have accepted it and the fuqaha have generally used it, then it is worthy to be accepted even if it did not meet the conditions of the Sahih because it comes under the hasan. Just as one should not be overstrict in rejecting a hadīth at the same time it is not allowed to be negligent with respect to the hadīth, accepting the hadīth which is rejected due to the sanad, transmitter or matn.