اختلاف است در اینکه کمترین عددی که یقین با آن حاصل میشود چند است؛ برخی گفتهاند: پنج، برخی دیگر گفتهاند: کمترین آن دوازده است، و برخی از ایشان گفتهاند: کمترین آن بیست است، و برخی دیگر گفتهاند: چهل است، دیگران گفتهاند: هفتاد، و برخی گفتهاند: سیصد و سیزده و غیر اینها. همه این اقوالی که عددی معین را مشخص کردهاند نه مبنای نقلی دارند و نه مبنای عقلی، زیرا هیچ نص و دلیلی عدد معینی را نیاورده و عقل هم عدد معینی را ترجیح نمیدهد. آنچه در خبر متواتر مورد توجه است، حصول یقین به وسیله آن است، نه نقل شدن عدد معینی، زیرا افزون بر عدد، قرینههایی وجود دارد که قوت یا ضعف حدیث را نشان میدهد. ممکن است خبری به وسیله عدد معینی نقل شود که با نقل آن یقین حاصل نشود، و خبری به وسیله عددی مانند آن عدد نقل شود که با نقل آن یقین حاصل گردد، زیرا با برابری عدد، اعتبار خبر به تفاوت قرینهها فرق میکند. بنابراین حدیث متواتری که به وسیله آن یقین حاصل میشود ناگزیر باید به وسیله گروهی نقل شود، نه به وسیله عدد معینی؛ و آنچه در شمار آن معتبر است، محال بودن تبانی آنان بر دروغ است. پس ناگزیر باید حدیث را گروهی نقل کنند که شمارشان به حدی برسد که تبانی ایشان بر دروغ را ناممکن سازد، و این حد بر حسب تفاوت راویان، احوال و قرینهها فرق میکند.

There is a dispute about the least number by which the certainty occurs, some said: five, others said: the least is twelve, and some of them said: the least is twenty, some others said: the least is forty, others said: seventy and some said: three hundreds and thirteen etc. All these sayings which determined a specific number have neither transmitted or rational basis, since no text came with a specific number, nor does the mind outweigh a specific number. What is considered in the mutawaatir report is the occurrence of the certainty by it, not the narration of a specific number, because in addition to the number there are indications that show the strength or the weakness of the Hadeeth. A khabar may possibly be narrated by a specific number by whose narration the certainty knowledge does not occur, and a khabar may be narrated by similar to that number, then the certainty knowledge occurs for their narration, since the consideration of the khabar differs for the difference of the indications with the equality of the number. Accordingly, the mutawaatir Hadeeth by which certainty knowledge occurs is inevitable to be narrated by a group not by a specific number, and that the number of the group, and the farness of their places, in such a manner that it is impossible with it that they collude to lie, and what is considered in the number is the impossibility of the collusion to lie with it. So it is inevitable to narrate the Hadeeth a group which reach in their number an extent that prevents their collusion to lie, and that differs for the differences of the reporters, the situations, and the indications.