المباح هو ما دلّ الدليل الشرعي على أن خطاب الشارع فيه تخييرٌ بين الفعل والترك، من غير أن يُرجَّح أحدهما على الآخر. والإباحة من الأحكام الشرعية، لأنها تُعرف من خطاب الشارع، ولا يمكن إثباتها بغير ذلك. والإباحة ليست رفعَ الحرج عن فعل الشيء أو تركه. فلو كان الأمر كذلك لكانت مشروعيتها ثابتة قبل مجيء الوحي، والحال أنه لا وحي قبل نزوله. بل الإباحة هي ما جاء به خطاب الشارع من التخيير بين الفعل والترك، وهي ثابتة من الوحي ومن بعد نزوله؛ ولذلك فهي من أحكام الشريعة.

The permissible is that which textual evidence indicates upon as being the address of the legislator with a choice given in it between performance and abstention, without one being preferred over the other. The permissibility [ibāhah] is from the legal rulings, because it is ascertained from the legislator’s address, and cannot otherwise be established. The ibāhah is not the removal of harm from the commission of an action or its omission. If this were the case then its legislation would be established before the advent of the revelation, whilst there is no revelation prior to its coming. Rather the ibāhah is that which the address of the legislator came with of choice between performance and abstention. It is established from the revelation and after its advent; hence it is from the ahkām shari’ah.

قاعده‌های فقهی‌ای که جواز آن‌ها ثابت شده باید هر کدام مبتنی بر وحی باشند. این احکام آن‌ها نیستند که وحی درباره‌شان ساکت است، به‌طوری که نه آن‌ها را منع می‌کند و نه اجازه می‌دهد. اما آنچه ترمذی از سلمان فارسی ‌رضی‌الله‌عنه روایت کرده که گفت: «رسول خدا ﷺ دربارهٔ روغن، پنیر و پوستین پرسیده شد، پس فرمود: "حلال آن است که خدا در کتابش حلال کرده، و حرام آن است که خدا در کتابش حرام کرده، و آنچه دربارهٔ آن سکوت کرده، از آن چیزی است که [خدا] از آن درگذشته [عفا عنه]"»، این دلالت نمی‌کند که آنچه قرآن دربارهٔ آن ساکت است مباح است. زیرا در حدیث، چیزهای حرام و حلال وجود دارد، و از پیامبر ﷺ ثابت شده که فرمود: «همانا به من قرآن و مانندش با آن داده شده است» (احمد). از این رو، مقصود از حدیث بالا، آن چیزی است که وحی دربارهٔ آن سکوت کرده است. اما سکوت وحی دربارهٔ چیزی به این معنا نیست که آن چیز جایز است، زیرا گفتهٔ ایشان ﷺ در حدیث: «حلال آن است که خدا حلال کرده» شامل هر چیزی می‌شود که منع نشده، پس واجب، مندوب، مباح و مکروه را در بر می‌گیرد، چرا که درباره همهٔ این‌ها درست است که از نظر منع نشدن، جایزند. بنابراین «آنچه دربارهٔ آن ساکت است» به معنای مباح بودن آن نیست.

The legal rulings in which permissibility has been established must each be based on the revelation. These rulings are not that about which the revelation is silent, such that it neither prohibits nor allows them. As for what was narrated by al-Tirmidhi from Salman al-Farisi (ra) that he said, “The Messenger of Allah (saw) was questioned about ghee, cheese and fur, so he said, ‘The halāl is that which Allah has made halāl in his Book, and the harām is that which Allah has made harām in his Book, and on that which He remained silent, it is from that which He has conceded [‘afa ‘anhu]’”, this does not indicate that that which the Qur’an is silent on is mubāh. This is because there are things prohibited and permitted in the Hadith, and it is authenticated from the Prophet (saw) that he said, “Indeed I have been given the Qur’an and its like with it” (Ahmad). Hence the meaning in the above Hadith is that which the revelation remained silent on. Yet the revelation remaining silent about something does not mean that it is permissible because his (saw) saying in the hadith, “The halāl is that which Allah has made halāl” includes everything that is not prohibited, so it includes the wājib, the mandūb, the mubāh, and the makrūh, since it is true of all of these that they are permissible in the sense that they are not prohibited. Therefore ‘that which He remained silent on’ does not mean that it is mubāh.

و اما قول او (صلی الله علیه وسلم): «آنچه را که [خداوند] از آن سکوت کرده، از جمله چیزهایی است که [به آن] رخصت داده است»، و قول دیگر او (صلی الله علیه وسلم) در حدیثی دیگر: «و آنچه را [خداوند] از آن سکوت کرده، پس آن رخصت است» (بیهقی)، و قول دیگر او در حدیثی دیگر: «و خداوند درباره چیزهایی به عنوان رخصتی برای شما سکوت کرده، نه از روی فراموشی، پس از آنها پرسش نکنید» (بیهقی)، معنای سکوت او [خداوند] از چیزها، حلال کردن آنهاست، به گونه‌ای که حلال کردن او [آنها را] رخصتی از سوی الله و رحمتی برای مردم شمرده می‌شود. این بر اساس دلیل قول رسول خدا (صلی الله علیه وسلم) است که در حدیث سعد بن ابی وقاص روایت شده: «بدترین مسلمانان در میان مسلمانان کسی است که از چیزی می‌پرسد که بر آنان حرام نبوده است و در نتیجه به سبب پرسش او بر آنان حرام می‌شود» (مسلم)، که اشاره به کسی دارد که درباره چیزی می‌پرسد که وحی از بیان حرمت آن سکوت کرده است.

As for his (saw) saying, “on that which He remained silent, it is from that which He has conceded”, and his (saw) saying in another hadith, “and that which He remained silent on, then it is a concession” (Bayhaqi), and his saying in another hadith, “and He has remained silent about things as a concession to you, not out of forgetfulness, so do not ask about them” (Bayhaqi), the meaning of His silence on things is His making them halāl, such that His making them halāl is considered a concession from Allah, and a mercy to the people. This is by the evidence of the saying of the Messenger (saw) narrated in the hadith of Sa’d ibn Abi Waqqas, “The worst of the Muslims amongst the Muslims is the one who asks about a thing which is not prohibited on them and consequently becomes prohibited upon them due to his questioning,” (Muslim), referring to the one who asks about a thing about the prohibition of which the revelation is silent.

بنابراین سکوت در این احادیث، سکوت از نهی است، نه سکوت از بیان حکم شرعی. تفسیر متأخر قابل قبول نیست، زیرا خداوند از بیان حکم شرعی سکوت نکرده است. برعکس، او آن را در همه چیز بیان کرده است، چنانکه می‌فرماید،

Thus silence in this ahādith is silence from prohibition, not silence from clarifying the hukm shar’i. The later interpretation is not tenable since Allah has not remained silent from clarifying the hukm shar’i. To the contrary He has clarified it in all things, as He (swt) says,