سنّت، دلیلِ شرعیِ قطعیِ نبوّتِ سرورمان محمّد (ﷺ) و رسالتِ اوست، و دلیلِ قطعیِ دو جانبه، یعنی از نظرِ نقل و از نظرِ دلالت، بر این است که او (ﷺ) از روی هوای نفس سخن نمی‌گوید، بلکه آنچه گفته وحیی است که به او وحی می‌شود، و آنچه به آن هشدار می‌دهد جز وحیِ الهیِ متعال نیست. پس سنّت وحیِ الهیِ متعال است، با این تفاوت که آنچه وحی شده محتوا و معانیِ سنّت است، نه الفاظ آن. الله متعال آن را به او (ﷺ) وحی کرد و او (ﷺ) این وحی را با گفتار، کردار یا تقریرِ خود، یعنی سکوت، بیان فرمود.

The Sunnah is shari'ahi evidence for the decisive evidence of the prophet-hood of our master Muhammad (pbuh) and his message (risaalah), and for the decisive evidence in both transmission and denotation that He (pbuh) speaks not after His own desire, it is but a revealed revelation, and that what he warns with is only revelation from Allah Ta'ala. So the Sunnah is revelation from Allah Ta'ala, except that the revelation is the contents and meanings of the Sunnah not its words. Allah Ta'ala revealed it to Him (pbuh) and He expressed this revelation by His own words or actions or approvals i.e. silence.

السنّةُ دليلٌ مماثلٌ للكتاب، ولا تقلّ عنه في كونها حجةً قاطعةً، كما هو ثابتٌ للقرآن، والقولُ بقصر الأخذ على الكتاب هو مذهبُ المرتدّين. قال اللهُ تعالى: {وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانتَهُوا} [سورة الحشر: 7]، وقال تعالى: {مَن يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ} [سورة النساء: 80]، وقال: {فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَن تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ} [سورة النور: 63]، وقال: {مَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ} ...

The Sunnah is an evidence similar to the Book and not less then it for the established decisive evidence for it, as it is established for the Qur'aan, and the limiting (of the taking) to the Book is the opinion of the apostates, Allah Ta'ala said ُ Messenger the what take So} assigns to you, and abstain from that which He withholds you from...) 7 Surat Al Hashr, and He Ta'ala said: the obeys who He Messenger, indeed obeys Allah…) 80 Surat Al Nisaa', and he said: who beware those Let... withstand the Messenger's order, lest some trial befall them, or a grievous Punishment be inflicted on them.) 63 Surat Al Nour, and he said: a for fitting not is It...

مؤمن، مرد یا زن، هنگامی که Allah و پیامبرش دربارهٔ امری حکم کرده باشند، حق اختیار نداشته باشند که در تصمیم خود تردید کنند...» (سورهٔ الأحزاب، آیهٔ ۳۶). و فرموده است: «پس نه، به پروردگارت سوگند که ایمان ندارند تا تو را در همهٔ اختلافات میانشان داور قرار دهند، و در دل خود از حکم تو هیچ ناخرسندی نیابند، بلکه با کمال رضایت بپذیرند...» (سورهٔ النساء، آیهٔ ۶۵). و فرموده است: «...اگر در امری میان خود اختلاف کردید، آن را به Allah و پیامبر بازگردانید...» (سورهٔ النساء، آیهٔ ۵۹). و بازگشت به پیامبر ﷺ پس از وفاتش، بازگشت به سنت اوست، و Allah تعالی فرموده است: «بگو: از Allah و پیامبر اطاعت کنید...» (سورهٔ آل عمران، آیهٔ ۳۲). و فرموده است: «بگو: (ای محمد ﷺ) اگر Allah را دوست دارید، از من پیروی کنید تا Allah شما را دوست بدارد...» (سورهٔ آل عمران، آیهٔ ۳۱). پس این نصوص قطعی، هم در نقل و هم در دلالت، آشکارا واجب می‌کنند که سنت همچون کتاب پذیرفته شود، و انکارکنندهٔ سنت قطعاً کافر است. بنابراین سنت باید همانگونه پذیرفته شود که قرآن پذیرفته می‌شود، بی‌هیچ تفاوتی میان آن دو. روا نیست که گفته شود: ما کتاب Allah را داریم و آنچه را در آن است می‌گیریم، زیرا این سخن می‌تواند به معنای رها کردن سنت فهمیده شود؛ بلکه ناگزیر باید سنت و کتاب با هم جمع شوند. و پیامبر ﷺ در حدیث خود ما را از این کار برحذر داشته و فرموده است: «نزدیک است که مردی تکیه‌زده بر تخت خود به او گفته شود یکی از احادیث مرا، و او بگوید: میان ما و شما کتاب Allah بزرگ و بلندمرتبه است؛ آنچه را در آن حلال یابیم حلال می‌دانیم، و آنچه را در آن حرام یابیم حرام می‌دانیم. آگاه باشید که آنچه پیامبر Allah ﷺ حرام کرده، همانند آن چیزی است که Allah حرام کرده است.» و ابن ... نیز همچنین فرموده است. روایت شده که ابن ماجه [گفته است]: «نزدیک است که یکی از شما بگوید: این کتاب خداست؛ هر آنچه حلال است در آن، ما حلال می‌دانیم و هر آنچه حرام است، ما حرام می‌دانیم. همانا کسی که حدیثی را که به او رسیده است انکار کند، خدا و پیامبرش را تکذیب کرده است، و نیز کسی که آن حدیث را به او رسانده است.» ابن عبدالبر این را روایت کرده است. سنت بر کتاب حاکم است، زیرا ممکن است کتاب دو احتمال یا بیشتر داشته باشد؛ سنت سپس می‌آید تا یکی از آن‌ها را تعیین کند، پس امر به سنت بازگردانده می‌شود و آنچه ظاهر کتاب اقتضا می‌کند کنار گذاشته می‌شود. خداوند تعالی می‌فرماید: {... و غیر از این‌ها برای شما حلال است، به شرط آنکه [آن‌ها را] با مال خود طلب کنید...} [سورة النساء، ۲۴]. پیش از آن فرموده: {بر شما حرام شده‌اند: مادرانتان، دخترانتان، خواهرانتان، عمه‌هایتان، خاله‌هایتان، دختران برادر، دختران خواهر، مادران رضاعی‌تان، خواهران رضاعی‌تان، مادران زنانتان، دختر خوانده‌هایتان که در سرپرستی شمایند و از زنانی که با آنان همبستر شده‌اید [متولد شده‌اند]، و اگر با آنان همبستر نشده‌اید گناهی بر شما نیست، و زنان پسرانتان که از صلب شما هستند، و جمع کردن دو خواهر [در نکاح] مگر آنچه گذشته است؛ زیرا خداوند آمرزنده و مهربان است. و [نیز] زنان شوهردار، جز آنان که دست راستتان مالک آن‌هاست؛ این فریضة خداست بر شما. و غیر از این‌ها برای شما حلال است، به شرط آنکه [آن‌ها را] با مال خود طلب کنید...} [سورة النساء، ۲۳-۲۴]. این آیات بر حلال بودن هر آنچه ذکر نشده دلالت دارد. سپس سنت آمد و از این حکم، ازدواج با زنی را که عمه یا خاله‌اش [همسر آن مرد] است استثنا کرد، به دلیل این گفتة پیامبر ﷺ: «زن را نباید بر عمه‌اش و نه بر خاله‌اش [در نکاح] جمع کرد.» مسلم این را روایت کرده است. پس این [کار] به معنای رها کردن ظاهر کتاب و مقدم داشتن سنت بر آن است. ظاهر کتاب ممکن است امری را نشان دهد، آنگاه سنت می‌آید و آن را از ظاهرش خارج می‌کند. به ظاهر، قرآن دستور داده است که زکات از همه اموال گرفته شود؛ سپس سنت آمد و آن را به اموال مشخصی اختصاص داد و گرفتن زکات را تنها به همان اموال محدود کرد، تا از غیر آنها گرفته نشود.

در مقایسه با قرآن، سنت بیشتر به‌طور کلی روشنگر آن است. خداوند متعال فرمود: «و این ذکر را بر تو نازل کردیم تا آنچه را که برای مردم نازل شده است برای آنان روشن سازی» (سورۀ النحل، آیۀ ۴۴). این به آن سبب است که بیان قرآن درباره احکام شریعت بیشتر به‌طور کامل است نه جزئی، و آنجا که بیان به‌صورت جزئی آمده، باید بر پایۀ کلی آن گرفته شود. قرآن جامع است و جز این نمی‌تواند باشد که آنچه در آن گرد آمده، امور کلی است، زیرا شریعت با تمام شدن نزولش کامل گشته است. و به سبب فراوانی سنت و تعدد مسائل آن، سنت روشنگر کتاب است. هر آنچه در سنت است ریشه در کتاب دارد، خواه کتاب آن را به‌صورت اجمال بیان کرده باشد، یا به‌صورت تفصیل، یا به هر دو شیوه؛ و سنت با روشن ساختن و تبیین، همۀ آن را به داوری گرفته است. سنت احکام بسیاری آورده که در قرآن کریم به‌صراحت ذکر نشده‌اند، اما این احکام به‌عنوان تکمیل کننده برای ریشه‌هایی آمده‌اند که در قرآن یاد شده‌اند، و نوعی روشنگری برای آنچه در قرآن است به شمار می‌آیند. پس سنت روشنگر کتاب است.

In comparison with the Qur'aan, the Sunnah most generally is a clarifier for It, Allah Ta'ala said:.And We have sent down unto you the Message; that you may explain clearly to the mankind what is sent for them...) 44 Surat Al Nahl that is because the informing of the Qur'aan about the shari'ahi verdicts is mostly totally not partially, and where the informing comes as partially; it is to be taken on the total basis, and the Qur'aan in comprehensive and it can not be as such except that what is gathered in it are general matters, because the shari'ah was completed by the completion of Its descent. And because of the numerousness of the Sunnah and the multitude of its issues; It is a clarifier for the Book. All that is in the Sunnah have origins in the Book, whether It (The Book) clarifies it either in summing up or in details or in both ways the Sunnah came adjudging all that by clarifying and explaining. The Sunnah brought many verdicts that are not textually mentioned in the Qur'aan Al Kareem, but these verdicts came as supplements for origins for them mentioned in the Qur'aan, and they are a kind of clarification for what is in the Qur'aan. So the Sunnah is a clarifier for the Book.

توضیح کتاب توسط سنت در موارد زیر خلاصه می‌شود:

The clarification of the Book by the Sunnah is summed up by the following:

1. تفصیل دادن از این رو خلاصه آن این است که الله تعالی در کتاب به اقامه نماز امر فرموده، بی‌آنکه اوقات، ارکان و شمار رکعات آن را روشن کند؛ و سنت آن را روشن ساخته است. پیامبر ﷺ فرمود: «همان‌گونه نماز بخوانید که مرا می‌بینید نماز می‌خوانم» که بخاری روایت کرده است. و در کتاب، وجوب حج آمده، بی‌آنکه مناسک آن را روشن کند؛ سنت آن را روشن ساخته، و ایشان ﷺ فرمود:

1. Detailing Its summed up From that, is that Allah Ta'ala commanded in the Book to perform the prayer, without a clarification of its times, pillars, and the number of its prostration (Rak'ah); the Sunnah clarified that. The Messenger (pbuh) said: do pray as you see me praying" narrated by Al Bukhari. And there came in the Book the obligation of the pilgrimage (hajj), without clarifying its ceremonies (manaasik), the Sunnah clarified that, and He (pbuh) said:

«خذوا عني مناسككم» را احمد روایت کرده است. در کتاب [الله] وجوب زکات آمده، بی‌آنکه روشن کند که وجوب آن بر کدام اموال است، و نصاب آن را هم روشن نمی‌کند؛ سنت این را روشن کرده است، و همچنین. (تخصیص عام: در قرآن عمومیاتی وجود دارد و سنت آمده تا آنها را تخصیص دهد. از جمله آن، این است که الله تعالی فرموده است که فرزندان از پدر و مادر ارث می‌برند، همان‌گونه که در گفتار او تعالی روشن کرده است: {يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلَادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنثَيَيْنِ...} [النساء: ۱۱]. پس این حکم برای هر پدری که ارث برده می‌شود و هر فرزندی که ارث می‌برد عام است. سپس سنت، پدر ارث‌گذار را به غیر پیامبران تخصیص داد، به گفتار او ﷺ: «...ما ارث داده نمی‌شویم، آنچه از ما باقی بماند صدقه است» که بخاری، مسلم و احمد روایت کرده‌اند. و سنت، وارث را به غیر قاتل تخصیص داد، به گفتار او ﷺ: «قاتل چیزی را ارث نمی‌برد» که ابوداود روایت کرده است. و از آن است گفتار الله تعالی: {وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا يَتَرَبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا...} [البقرة: ۲۳۴]. این آیه، مدت عده‌ای را بیان می‌کرد که در آن زن بیوه نمی‌تواند ازدواج کند؛ سپس آیه با حدیث سُبَیعَة اسلمیه تخصیص یافت، زمانی که پس از مرگ شوهرش ۲۵ روز بعد فرزند آورد، و پیامبر ﷺ به او فرمود که ازدواج برایش حلال شد. این نشان داد که آیه مخصوص زنان غیرحامله است. (تقیید مطلقات: در قرآن آیاتی آمده که مطلق‌اند، پس سنت آمد و این اطلاق را با قیدی معین محدود کرد، و از آن است گفتار الله تعالی: {وَلَا تَحْلِقُوا رُءُوسَكُمْ حَتَّىٰ يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ} [البقرة: ۱۹۶].) وَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ{ البقرة: 196}، فَهذِهِ الثَّلاَثَةُ: الصِّيَامُ، وَالصَّدَقَةُ، وَالنُّسُكُ، وَرَدَتْ مُطْلَقَةً غَيْرَ مُقَيَّدَةٍ، لَكِنَّهَا تَقَيَّدَتْ بِالْحَدِيثِ الَّذِي رَوَاهُ مُسْلِمٌ عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ ﷺ قَالَ: «احْلِقْ رَأْسَكَ، وَأَطْعِمْ سِتَّةَ مَسَاكِينَ، لِكُلِّ مِسْكِينٍ نِصْفُ صَاعٍ، أَوْ صُمْ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ، أَوِ انْسُكْ نَسِيكَةً». فَقَيَّدَ الصِّيَامَ الْمُطْلَقَ بِثَلاَثَةِ أَيَّامٍ، وَقَيَّدَ الصَّدَقَةَ الْمُطْلَقَةَ بِفَرْقٍ وَاحِدٍ لِسِتَّةِ مَسَاكِينَ، وَالْفَرْقُ ثَلاَثَةُ آصُعٍ، وَقَيَّدَ النُّسُكَ الْمُطْلَقَ بِذَبْحِ شَاةٍ أُنْثَى.

Do your best to take your manaasik from me" narrated by Ahmad. And there came in the Book the obligation of the Zakaat without clarifying for which properties the obligation is, nor does it clarify the nisaab for its obligation, the Sunnah clarified that, and as such. (Specifying Its general: there are generalities in the Qur'aan and the Sunnah came to specify them, and of that, is that Allah Ta'ala commanded that the children inherit the parents the way He Ta'ala clarified in :saying His you commands Allah regarding your children's (inheritance): to the male, a portion equal to that of two females...) 11 Surat Al Nisaa', so this is general for every father got inherited and every child that inherits, the Sunnah then specified the inherited father by other then the prophets for His (pbuh) saying: "…We do not get inherited, what We left is sadaqah" Al Bukhari, Muslim and Ahmad narrated it. And the Sunnah specified the inheritor by other then the killer by His (pbuh) saying: not does killer the And... inherit anything" Abu Dawood narrated it. And of that is Allah Ta'ala's saying: {If any of you die and leave widows behind, they shall wait concerning themselves four months and ten days....) 234 Surat Al Baqarah this verse denoted the (iddah) period in which the widow may not remarry then the verse got specified by the Hadeeth of Subay'ah Al Aslamyah, when she gave birth 25 days after the death of her husband, then the Prophet (pbuh) told her that she became allowed (to remarry) so that showed that the verse is specific for the non pregnant. َِ(Limiting Its unrestricted (absolutes): There came in the Qur'aan verses that are unrestricted, so the Sunnah came and limited this unrestricting with determined restriction, and from that is His Ta'ala's saying: And do not shave your heads until the offering reaches the place of sacrifice. And if any of you is ill, or has an ailment in his scalp, (necessitating shaving), (he should) in compensation either fast, or donation, or offer sacrifice…) 196 Surat Al Baqarah, so these three: fasting, donation, or sacrifice, are confirmed indefinite, they are unrestricted words, but they became limited by the Hadeeth that Muslim narrated from the way of Ka'ab Ibn Ajrah him to said) pbuh (Prophet the that needy six to faraq one feed or head your Shave and the faraq is three saa' or fast three days or do a nusuk" so He limited the unrestricted fasting by three days, and the unrestricted donation by one faraq for six needy, and the faraq is three saa', and the unrestricted nusuk by slaughtering one female sheep.

۴. الحاقِ شاخهای از شاخههای احکام به اصلِ آن که در قرآن آمده است؛ زیرا این شاخه چنین به نظر میرسد که قانونگذاریِ تازهای است، ولی با بررسی دقیق روشن میشود که الحاق به اصلِ خود در قرآن است، و از این گونه بسیار است. از جمله آن است که الله تعالی در [بابِ] میراث، سهمهای معیّنِ شرعی را ذکر کرده و میراثِ عَصَبات (خویشاوندانِ از سوی پدر و پسرعموها) را جز آنچه در فرمودهٔ او تعالی آمده، ذکر نکرده است: ﴿يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلَادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنثَيَيْنِ…﴾ [النساء: ۱۱]، و فرمودهٔ او تعالی: ﴿وَإِن كَانُوا إِخْوَةً رِّجَالًا وَنِسَاءً فَلِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنثَيَيْنِ…﴾ [النساء: ۱۷۶]، که این دو آیه اقتضا میکنند که برای عَصِبه (خویشاوندِ از سوی پدر) سهم معیّنِ شرعیِ واجبی جز فرزندان و برادران نیست، بلکه او پس از پرداختِ سهمهای واجب، باقیمانده را میگیرد. و پیامبر خدا ﷺ این را روشن کرد آنجا که فرمود: «ألحقوا الفرائض بأهلها، فما بقي فلأولى رجل ذكر» (سهمها را به اهلشان بدهید، و آنچه باقی ماند از آنِ نزدیکترین مرد است). [این حدیث را] بخاری روایت کرده است. پس ایشان ﷺ عَصَبهٔ غیر از فرزندان را به برادران و فرزندان ملحق کرد. خواهران نیز به دختران، به عنوان عَصَبه ملحق شدند، بر پایهٔ حکمِ معاذ بن جبل که میراثِ یک خواهر و یک دختر را اجرا کرد، در حالی که او در یمن بود، پس به هر یک از ایشان نصف داد، و رسول خدا ﷺ در آن زمان زنده بود. [این را] ابوداود روایت کرده است. معاذ این حکم را در زمان حیات پیامبر ﷺ صادر نمیکرد، مگر پس از آنکه دلیلی را میدانست، و اگر دلیل را نمیدانست، در این امر شتاب نمیکرد. و از همین روش است که الله تعالی با فرمودهٔ خود: {و اینکه میان دو خواهر را در ازدواج جمع کنید، مگر آنچه گذشته است} [النساء: ۲۳] جمع میان دو خواهر را در نکاح حرام کرد، و جمع میان زن و عمه یا خاله‌اش را ذکر نکرد، امّا رسول خدا ﷺ آن را با فرمودهٔ خود روشن ساخت: «رسول خدا ﷺ از ازدواج با زنی بر عمهٔ یا خالهٔ او نهی فرمود، و فرمود: اگر چنین کنید، پیوندهای خویشاوندی‌تان را بریده‌اید.» پس همهٔ این موارد را به حرام شدن جمع میان دو خواهر در نکاح پیوست. و نیز از همین روش است که الله تعالی فرموده است: {و برای آنان چیزهای پاکیزه را حلال و چیزهای ناپاک را حرام می‌کند} [الأعراف: ۱۵۷]، و جزئیات را ذکر نکرده است. پس سنّت، متنی فراهم آورد که به مجتهد کمک می‌کند تا حکم آنچه را که از ناپاک و پاک به نظر می‌رسد بشناسد، و آن‌ها را به همان‌ها پیوند داد. سنّت حرام بودن گوشت الاغ‌های اهلی، هر حیوان درنده‌ای که دندان نیش دارد، و هر پرنده‌ای که چنگال دارد را بیان کرد و آن‌ها را به ناپاک‌ها پیوست. ابن عباس گفت: «رسول خدا ﷺ هر حیوان درنده‌ای که دندان نیش دارد و هر پرنده‌ای که چنگال دارد را حرام کرد»، که مسلم آن را روایت کرده است. جابر گفت: «رسول خدا ﷺ در روز خیبر الاغ‌های اهلی، گوشت قاطر، حیوان درنده‌ای که دندان نیش دارد و پرندگانی که چنگال دارند را حرام کرد»، که ترمذی آن را روایت کرده است. سنّت حلال بودن خوردن سوسمار دَبّ، خرگوش و مانند آن‌ها را بیان کرد و آن‌ها را به پاکی‌ها پیوست. ابن عمر گفت: مردی از رسول خدا ﷺ دربارهٔ خوردن سوسمار دَبّ پرسید. ایشان ﷺ فرمود: «من آن را نمی‌خورم و حرام هم نمی‌کنم»، که مسلم آن را روایت کرده است. ابوهریره گفت: «یک بادیه‌نشین برای پیامبر خدا ﷺ خرگوشی آورد که آن را کباب کرد و همراه آن سِناب و آدَم آورد و آن را پیش دستان (پیامبر) ﷺ گذاشت. سپس پیامبر ﷺ از خوردن آن خودداری کرد و به یارانش دستور خوردن داد.» این را احمد روایت کرده است. سِناب نوعی سس است که از خردل و کشمش تهیه می‌شود. و از همین قبیل است که الله تعالی شکار حیوانات تعلیم‌دیده را حلال کرده است؛ آنجا که می‌فرماید: {امروز پاکیزه‌ها برای شما حلال شده است، و آنچه را که شکاری‌های تعلیم‌یافته به آن‌گونه که الله به شما آموخته است صید می‌کنند، پس از آنچه برای شما نگه می‌دارند بخورید، و نام الله را بر آن بخوانید…} (سورة المائدة، آیه ۴). بنابراین می‌دانیم که اگر حیوان شکاری تعلیم‌ندیده باشد، شکارش حرام است، زیرا تنها برای خودش صید کرده است. پس دو اصل در اینجا با هم برخورد می‌کنند: اگر حیوان شکاری تعلیم‌دیده باشد، اما از شکارش خورده باشد، تعلیم دادنش اقتضا می‌کند که برای شما صید کرده باشد و خوردنش از شکار اقتضا می‌کند که برای خودش شکار کرده باشد؛ پس این دو اصل با یکدیگر تعارض دارند. سنت این را روشن کرده است؛ پیامبر ﷺ فرمود: «اگر (سگ تعلیم‌دیده) خورده باشد، نخور، زیرا می‌ترسم که برای خودش شکار کرده باشد...» این را مسلم روایت کرده است. و همچنین از همین قبیل است که الله تعالی کسانی را که به سبب رضاعت (شیرخوارگی) ازدواج با آنان حرام است، یادآور شده است؛ آنجا که می‌فرماید: {و مادرانی که به شما شیر داده‌اند، و خواهران شیری شما...} (سورة النساء، آیه ۲۳). سپس پیامبر ﷺ به این دو، سایر خویشاوندانی را که از راه شیرخوارگی همانند خویشاوندی نسبی ازدواج با آنان حرام است ملحق کرد؛ مانند عمه، خاله، دختر برادر و دختر خواهر و امثال آن. ایشان ﷺ فرمود: «شیرخوارگی همان چیزی را حرام می‌کند که خویشاوندی حرام می‌کند.» این را بخاری روایت کرده است. و همچنین از همین قبیل است که الله تعالی فرموده است:

و دو گواه از مردان خود بگیرید، و اگر دو مرد نبود، پس یک مرد و دو زن از کسانی که مورد رضایتتان هستند، به عنوان گواه... (سورۀ البقره، آیۀ ۲۸۲). پس خداوند در مسئلۀ مالی فرمان داد که شهادت زنان همراه با شهادت یک مرد گرفته شود. سپس سنت به آن افزوده شد؛ یعنی شهادت یک گواه همراه با سوگند، همان‌گونه که رسول خدا ﷺ حکم فرمود. از علی (رضی‌الله‌عنه) روایت شده که پیامبر ﷺ حکم فرمود «به شهادت یک گواه و سوگند»، که دارقطنی آن را روایت کرده است. پس گواهی یک گواه همراه با سوگند، همان جایگاه دو گواه مرد یا یک مرد و دو زن را دارد. بر همین منوال، سنت احکام بسیاری آورده است که در قرآن نیامده‌اند؛ اینها قوانین تازه‌ای هستند، اما به اصول خود در قرآن پیوسته‌اند. این بدان معنا نیست که رسول خدا ﷺ قانون تازه‌ای نیاورده، مگر آنکه به اصل آن در قرآن پیوسته باشد، و نه به این معناست که هر قانون تازه‌ای که رسول خدا ﷺ آورده، حتماً باید به اصل آن در قرآن پیوسته باشد؛ اما در بیشتر موارد چنین است. با این حال، رسول خدا ﷺ ممکن است قانون تازه‌ای بیاورد که به اصل آن در قرآن پیوسته نباشد، و ممکن است اصلی در قرآن نداشته باشد. نمونۀ آن، تأیید اینکه امکانات عمومی جزو مالکیت عمومی است؛ قانونی تازه که رسول خدا ﷺ آن را بیان فرمود: «مسلمانان در سه چیز شریکند: در چراگاه، در آب و در آتش». ابوداود این را روایت کرده است. این حکم به اصلی در قرآن پیوسته نیست. و از آن است منع گرفتن باج گمرکی، که پیامبر ﷺ فرمود: «هر که باج بگیرد، وارد بهشت نمی‌شود»، که احمد آن را روایت کرده است. این نیز به اصلی در قرآن پیوسته نیست. این موارد اندک‌اند، اما در بیشتر موارد، قوانین تازه‌ای که رسول خدا ﷺ آورده، به اصل خود در قرآن پیوسته‌اند.

َAnd get two witnesses, from your own men, and if there are not two men, then a man and two women, such as you choose, for witnesses…) 282 Surat Al Baqarah, so in the money issue He commanded to take the testimony of women joined with a testimony of a man, then the Sunnah attached to that the oath with the witness, as the messenger (pbuh) decreed, it is narrated on the authority of Ali (MABPWH): decreed) pbuh (prophet The after a testimony of one witness and an oath" narrated by Al Daraqutny, so the witness and the oath would have the manner as the two male witnesses, or one male and two female witnesses. On this manner the Sunnah brought many verdicts that did not come in the Book, they are new legislation but attached to their origins. That does not mean that the Messenger (pbuh) did not bring new legislation unless it is attached to it's origin in the Qur'aan, nor does it mean that every new legislation the messenger brought must be attached to its origin in the Qur'aan, but that is the majority in most cases. However, The Messenger (pbuh) may bring a new legislation not attached to its origin in The Qur'aan, but it may not have an origin in The Qur'aan. An example for this, the affirmation of the public utilities to be from among the public ownership is a new legislation The Messenger (pbuh) brought when He said: " " The Muslims are partners in three: in the pasture, the water and the fire" Abu Dawood narrated it. This is not attached to its origin in The Qur'aan. And from that is the prohibition to take the custom tax which is َ :saying) pbuh (His by affirmed َّ max imposes whoever" (custom tax) does not enter paradise" narrated by Ahmad. It is not attached to its origin in The Qur'aan. This is only few, but the majority in most cases the new legislations the Messenger (pbuh) brought are attached to their origin in the Qur'aan.

بدین ترتیب درمی‌یابیم که سنت به کتاب بازمی‌گردد، و آنچه در سنت آمده نوعی توضیح و روشنگری برای احکام و معانی کتاب است؛ مانند تفصیل مجملات آن، تخصیص عمومات آن، مقید ساختن مطلقات آن، و پیوند زدن فرعی به اصل آن. با این همه، سنت احکام تازه‌ای نیز دارد که هیچ اصلی برای آن در قرآن نیامده است. پس سنت هم بیانگر قرآن است و هم وضع‌کنندهٔ احکامی نو. اما بیان بودنش را این سخن خداوند متعال نشان می‌دهد: {و ما این ذکر را بر تو نازل کردیم تا آنچه را برای مردم نازل شده روشن سازی…} سورهٔ النحل، آیهٔ ۴۴. و اما وضع احکام تازه را این سخن خداوند متعال نشان می‌دهد:

Thus we find that the Sunnah is referable to the Book, and what came in it is a kind of explanation and elucidation of the verdicts meanings of the Book, like detailing its summed-up, specifying its general, limiting its unrestricted, and attaching a branch to its origin, and in spite of that, the Sunnah has new legislation for which no origin came in the Qur'aan. So the Sunnah is clarification for the Qur'aan, and new legislation for the verdicts. As for the clarification; it is indicated by the saying of Allah Ta'ala: and We have sent down unto you (also) the Message; that you may explain clearly to menkind what is sent to them…) 44 Surat Al Nahl, and as for the new legislation; it is indicated by His Ta'ala's saying:

و اگر در چیزی اختلاف کردید، آن را به خدا و پیامبر ارجاع دهید... (سوره نساء، آیه ۵۹). بازگشت به خدا، بازگشت به کتاب اوست، و بازگشت به پیامبر ﷺ در زمان حیاتش بود؛ و چون خداوند متعال او را میرانید، بازگشت به سنت او شد. اختلاف در فهم قرآن و استنباط احکام، مطلق است، و بازگشت به سنت نیز در هر دو مطلق است: آنچه در قرآن آمده و آنچه به عنوان قانونگذاری تازه آمده است. از این رو خداوند متعال فرمود: هر که از پیامبر ﷺ اطاعت کند، در حقیقت از خدا اطاعت کرده است... (سوره نساء، آیه ۸۰)، و فرمود: ...پس باید کسانی که از فرمان او سرپیچی می‌کنند، برحذر باشند... (سوره نور، آیه ۶۳)، و این حکم عام است، زیرا اسم جنس مضاف است. بنابراین سنت، همچون کتاب، دلیل شرعی است، و رسول خدا ﷺ فرمود: «دو چیز را در میان شما نهادم که تا به آن دو چنگ زنید هرگز گمراه نخواهید شد: کتاب خدا و سنت پیامبرش.» [مالک آن را روایت کرده است].

َ ,yourselves among anything in differ you If (…... refer it to Allah and the Messenger…) 59 Surat Al Nisaa', and the returning to Allah is by returning to His Book, and the returning to the Messenger when He was alive, then when Allah Ta'ala made Him died; the returning became to His Sunnah. The dispute in understanding the Qur'aan and deriving the verdicts is unrestricted, and the returning to the Sunnah is also unrestricted in both: what exist in the Qur'aan and what came as new legislation, therefore Allah Ta'ala said indeed he ,Messenger the obeys who He obeyed Allah…) 80 Surat Al Nisaa', and He said: (…then let those beware who withstand the Messenger's order…) 63 Surat Al Nour, and that is general, because it is an adjunct generic noun . Accordingly, the Sunnah is a shari'ahi evidence like the Book, and the Messenger of Allah (pbuh) said:I have left with you two things you will never stray if you adhere to them: the Book of Allah and the Sunnah of His Prophet" Maalik narrated it.