۴.۱ سنت، همانند قرآن، یک دلیل شرعی است - شخصیت اسلامی | Quran Course

۴.۱ سنت، همانند قرآن، یک دلیل شرعی است - شخصیت اسلامی | Quran Course

همه این آیات در لزوم پیروی از پیامبر ﷺ نسبت به آنچه آورده است، و در به حساب آوردن اطاعت از پیامبر ﷺ به عنوان اطاعت از خداوند، صریح و روشن‌اند.

All of these ayāt are explicit and clear in the obligation of following the Messenger  with regards to what he  has brought and in considering the obedience to the Messenger  as obedience to Allah .

قرآن و حدیث از نظر وجوبِ پیروی از آنچه در آن‌ها آمده، دلایل شرعی هستند. حدیث در این جهت همانند قرآن است. بنابراین جایز نیست کسی بگوید: ما کتاب خدا را داریم و احکام را از آن می‌گیریم، زیرا از این سخن چنین فهمیده می‌شود که حدیث کنار گذاشته شده است. بلکه لازم است که سنت با کتاب همراه شود. پس حدیث همچون قرآن، دلیل شرعی به شمار می‌رود. برای یک مسلمان جایز نیست که چنین وانمود کند که تنها قرآن کافی است و به سنت نیازی نیست. پیامبر ﷺ به این مطلب اشاره فرموده است؛ روایت شده که پیامبر ﷺ فرمود:

So the Qur’ān and hadīth are Sharī’ah evidences in terms of the obligation of following what has come therein. The hadīth is like the Qur’ān in this respect. Therefore, it is not allowed for someone to say: we have the Book of Allah  from which we will take (rulings), because what one understands from this statement is that the hadīth has been abandoned. Rather, it is imperative that the Sunnah is combined with the Book. So the hadīth is taken as a Sharī’ah evidence just as the Qur’ān. It is not allowed for a Muslim to imply that the Qur’ān alone is sufficient, and the Sunnah is not needed. The Messenger  has alluded to this, It has been reported that the Prophet  said:

بنابراین، مقایسه کردن قرآن با حدیث کار نادرستی است؛ نتیجهٔ چنین مقایسه‌ای این می‌شود که اگر حدیثی با قرآن موافق نباشد آن را رها کنیم، و این به رها کردن سنت می‌انجامد، در حالی که سنت آمده است تا قرآن را تخصیص دهد، مقید سازد یا بخش‌های مجمل آن را تفصیل دهد. زیرا چنین برداشتی نشان می‌دهد که آنچه حدیث بیان می‌کند با قرآن سازگار نیست یا در قرآن یافت نمی‌شود. مانند احادیثی که فروع را به اصل بازمی‌گردانند. در حقیقت، بسیاری از احکامی که در حدیث آمده‌اند در قرآن ذکر نشده‌اند، به‌ویژه بسیاری از احکام جزئی که در قرآن نازل نشده و تنها در حدیث آمده‌اند. از این رو، حدیث در آنچه قرآن دربارهٔ آن سخن گفته با قرآن سنجیده نمی‌شود، و آنچه در قرآن نیامده رد نمی‌گردد. در این باره، حکم چنین است: هرگاه حدیثی چیزی را بیان کند که با آنچه در قرآن با معنای قطعی آمده در تضاد باشد، آن حدیث بر اساس معنای آن، یعنی متن، رد می‌شود، زیرا معنایش با قرآن ناسازگار است. این همانند روایتی است که دربارهٔ فاطمه بنت قیس نقل شده، آنگاه که گفت:

Therefore, it is wrong to compare the Qur’ān with the hadīth, the result of which would be, if the hadīth does not agree with it (i.e the Quran) then we abandon it, because this leads to abandoning the Sunnah if it came to specify the Qur’ān, restrict it or elaborate its ambivalent (mujmal) parts, since it would show that what the hadīth states does not agree with the Qur’ān or it is not found in the Qur’ān. Like the ahadīth which relate the branches to the foundation (asl). Indeed, the rules mentioned in the hadīth have not been mentioned in the Qur’ān, especially, many of the detailed rules which have not been revelead in the Qur’ān but mentioned in the hadīth only. Therefore, Hadith is not compared to the Qur’ān regarding what is mentioned in the Qur’ān and rejecting anything else. Indeed, the order regarding this is that when a hadīth mentions something which contradicts what has come in the Qur’ān as a definite meaning, then the hadīth is rejected on the basis of its meaning i.e the text (matn) because it’s meaning contradict the Qur’ān. This is like what has been narrated about Fatimah bint Qays when she said: