مسلمانان سرزمین‌هایی را فتح کردند تا دعوت اسلامی را به مردم آن‌ها برسانند. ماهیت رساندن دعوت اسلامی مستلزم وجود یک جنبش فرهنگی است؛ زیرا اسلام پیامی است که نیازمند مطالعه، پژوهش و خواندن است، و ذات آن ایجاب می‌کند که مطالعه و فهمیده شود. پیروانی که به آن ایمان دارند، ناگزیر باید هر چیزی را که در ارتقای سطح زندگی مؤثر باشد مطالعه کنند. از این رو بسیاری از کسانی که سرزمین‌ها را گشودند، دانشمندان (علما)، قاریان ماهر در تلاوت قرآن (قاریان) و نویسندگان (کاتبان) بودند. دانشمندان، قاریان و کاتبان همراه آنان بودند تا در سرزمین‌های تازه فتح‌شده آموزش دهند؛ زیرا در هر سرزمین فتح‌شده مسجدی برای نماز و برای آموزش مردان، زنان و کودکان ساخته می‌شد. علما بودند که مسئولیت آموزش قرآن، حدیث و احکام به مردم را بر عهده گرفتند، و همچنین مسئولیت گسترش اسلام را. بنابراین جنبش فرهنگی هدفش آموزش و گسترش اسلام بود و یک جنبش فرهنگی اسلامی به شمار می‌رفت. با این حال، افزون بر آن، جنبه‌های تاریخی، زبانی و ادبی را نیز در بر می‌گرفت.

The Muslims conquered lands in order to carry the Islamic Da’wah to its people. The nature of carrying the Islamic Da’wah necessitates the presence of a cultural movement. This is because Islam is a message which requires study, research and reading and since its very nature necessitates that it is studied and understood. It requires the one who has conviction in it to study anything that has an effect in elevating the standard of life. Thus, many of those people who opened up lands were scholars (ulama), proficient in the recitation of the Qur’ān (qari’een), and those who could write (katibeen). They were accompanied by the scholars, reciters and scribes so as to teach in the newly conquered lands because in every conquered land a mosque would be built for prayer and for the purpose of teaching men, women and children. The Ulama were the ones who assumed the responsibility of teaching the people the Qur’ān, hadīth and ahkām. They also assumed the responsibility of spreading Islam. Thus, the cultural movement aimed at teaching and spreading Islam. It was an Islamic cultural movement. However, in addition to that it also used to include historical, linguistic and literary aspects.