Müslümanlar, hayatlarını yalnızca İslam uğruna, varlıklarını ise yalnızca İslam Davetini taşımak amacıyla var olduğunu görüyorlardı. İslam, birliklerinin tek temeli, yeniden dirilişlerinin sebebiydi. Onurlarının, şanlarının ve umutlarının tek kaynağı oydu. Bu yüzden ruhları ve akılları onunla dolup taştı; kendilerini ona adadılar, onu incelemeye ve anlamaya koyuldular. Kur'an'a, onun anlaşılmasına ve açıklanmasına kendilerini verdiler. Hadislere, onların nakledilmesine ve derlenmesine kendilerini adadılar. İnsanların sorunlarını çözen hükümleri çıkarmaya başladılar. Peygamber ﷺ'in haberlerini ve gazvelerini araştırdılar, bunları ezberleyip naklettiler. Mağazi, yani savaş seferlerine ve fetihlere, bunları kaydederek ve nakliterek ilgi gösterdiler. Fetihlerde Araplarla Arap olmayanların karışması, Araplaştırılmış halkta ve Araplarda Arapçanın telaffuzunda bozulmaya yol açtı. Kur'an da Arapça olmadan anlaşılamayacağından, Müslümanlar kendilerini Arapçaya verdiler; onu inceleyip açıkladılar, (gramer için) kurallar koydular ve Cahiliye dönemini incelediler.

The Muslims saw their lives as only for the sake of Islam and their existence as only for the purpose of carrying the Islamic Call. Islam was the only basis for their unity and reason for their revival. It is the only source of their dignity, glory and hope. This is why their souls and minds became possessed by it, so they devoted themselves to it and embarked upon studying it and understanding it. They dedicated themselves to the Qur’ān, to its understanding and explanation. They devoted themselves to the ahadīth, to its transmission and collection. And they began to deduce rules which solved the problems of people. And they pursued reports about the Prophet  and his campaigns, memorising them and transmitting them. They gave their attention to the military expeditions (maghazi), conquests, by documenting them and transmitting them. The mixing of Arabs with non-Arabs in the conquests led to a corruption in the pronunciation of Arabic by the Arabized population and by the Arabs and since the Qur’ān cannot be understood without the Arabic language, the Muslims devoted themselves to the Arabic language, studying it, explaining it and putting down principles (for grammar) and studying the jahili (pre-islamic)

şiirle ve Arapların geleneklerini, konuşmalarını ve dönemlerini; Allah'ın Kitabı'nı ve Allah'ın Resulü ﷺ'nün Sünnetini anlamak amacıyla. Diğer dinlerin mensupları İslam'a girdiklerinde, hâlâ entelektüel kültürlerini sürdürüyorlar ve küfür düşüncelerinin izlerini taşıyorlardı. Müslümanlarla İslam'ın düşmanları arasındaki fikrî mücadele gerçekleştiğinde, İslam'ın akaidini insanlara açıklamak ve akli delillerle ortaya koymak için akli ilimlere yöneldiler, bu ilimleri inceleyerek. İlim türleri dallara ayrıldı ve bunun sonucunda İslami ilimler çeşitlendi. Pek çok konuyu ele aldılar ve fetihler genişledikçe, her defasında Allah'ın dinine insanlar girdikçe zenginleşti. İslam devleti geniş bir hal alıp, fetih yerine açılan ülkelerin idaresine odaklanma tercih edilince, birçok Müslüman ilimlerde, bilimlerde, derslerde ve derinlemesine incelemelerde araştırmaya kendini adamaya başladı. Müslümanlar arasında çok yönlü bir İslami kültür şekillendi; insanlar, İslam'a hizmet ettiği ve Müslümanların konumunu yücelttiği sürece onu öğrenmeye kendilerini adadılar. Genel olarak Müslümanlar, bilim ve sanayi açısından evrene ilgi duymalarına rağmen yalnızca bu kültürle ilgileniyorlar, diğer kültürlerle ilgilenmiyorlardı. Hangi tür kültürde uzmanlaşmış olursa olsun her âlim, hangi edebî yönelimde olursa olsun her yazar ve hangi yolu izlerse izlesin her matematikçi, bilim insanı ya da zanaatkâr, önce İslami kültürle yetiştirildi, sonra başka şeyleri öğrendi. Matematikte Muhammed İbnü'l-Hasan, coğrafyada İbn Battuta, tarihte İbnü'l-Esir, şiirde Ebu Nüvas gibi bilim dallarıyla ünlenen bazı âlimlere gelince: Bu ün, onların yalnızca ünlendikleri ilmi okuduklarını ima etmez. Bilakis, onlar ve onlar gibi olanlar, İslam kültürünün tamamını incelediler, sonra bir ilim dalına yönelip onda ün kazandılar; oysa İslam kültürünün diğer dallarını da kavramış durumdaydılar. Bu İslam kültürüne gelince, içinde temel konular bulunuyordu; çünkü Müslüman'ın amaçlandığı anlamlar bunlarda zikredilmişti. Bunlar tefsir, hadis, Siyer, tarih, fıkıh, usul-i fıkıh ve tevhiddir. Bunların yanında, aslında bu temel konuları anlamaya yarayan araçlar da vardır: Arap dili ilimleri ve mantık. Müslümanlar bütün bunlara kendilerini adadılar. Araç görevi gören ilimler, amaçlanan temel anlamların anlaşılmasına hizmet ettiğine göre, asıl hedeflenmesi gereken, amaçlanan anlamların bilgisidir. Bu yüzden biz, her birine kısa bir bakış sunmak amacıyla, tefsir, hadis, Siyer, tarih, fıkıh, usul-i fıkıh ve tevhid konularına kısaca bir göz atmakla yetineceğiz.

poetry and the traditions of the Arabs, their speeches and periods in order to understand the Book of Allah  and the Sunnah of the Messenger of Allah . When the people of other religions entered into Islam they still possessed intellectual cultures and carried traces of kufr thoughts, and when the intellectual stuggle between the Muslims and the enemies of Islam took place they dedicated themselves to the rational sciences, studying them to explain the ‘aqīdah of Islam to the people and demonstrate it with the rational evidence. The types of disciplines were divided into branches and the Islamic disciplines became diversified as a result. They dealt with many things and came to be enriched every time the conquests expanded even further and developed each time people embraced the deen of Allah . When the Islamic state became vast and the aspect of concentrating on the countries that had been opened was preferred over the aspect of conquest, many Muslims began to devote themselves in research in the disciplines, sciences, lessons and in-depth study. A multi-faceted Islamic culture took shape among the Muslims; the people dedicated themselves to learning it so long as it served Islam and elevated the position of Muslims. Generally, the Muslims were only interested in this culture and not in other cultures despite their interest in the universe in terms of science and industry. Each scholar, whatever type of culture he specialised in, and every writer whatever his literary orientation and even every mathematician, scientist or craftsman whatever his path, they were cultured first by the Islamic culture, then they learnt other things. As for some scholars who became famous for science like Muhammad ibn al-Hasan in mathematics, Ibn Batuta in geography, Ibn al-Athir in history, Abu Nuwas in poetry etc. This fame does not imply that they only studied the science for which they became famous. Rather, they and others like them studied all of the Islamic culture and then turned to a branch of knowledge and became famous for it while they had grasped the rest of the branches of Islamic culture as well. As for this Islamic culture, it contained topics that were fundamental to the culture because the meanings mentioned in them is what was intended for the Muslim, like tafsīr, hadīth, Sīrah, history, jurisprudence (fiqh), foundations of jurisprudence (usul al-fiqh) and tawheed and it contains what are actually tools for understanding those topics that are fundamental, like the sciences of the Arabic language and logic (mantiq). The Muslims devoted themselves to all of these and since the sciences serving as tools are a means of understanding the intended fundamental meanings then the knowledge of the intended meanings is what should be aimed at. Therefore, we shall restrict ourselves to presenting a glimpse of the tafsīr, hadīth, Sīrah, history, jurisprudence (fiqh), foundations of jurisprudence (usul al-fiqh) and tawheed in order to give a brief illustration of each.