İslam geldiğinde dünyada uygulanan eski sistemlerde köleliğin çeşitleri çoktu. Borçlu iflas ettiğinde köleliğe hükmederlerdi; böylece alacaklı, borçlusu yoksullaşıp iflas ettiğinde onu köle yapabilirdi. İnsanı, işlediği suç ve hatalara karşılık ceza olarak köleliğe mahkûm etme uygulaması da vardı. Özgür bir kişinin kendisini başka birine satmasını ve belirli bir süre sonunda onu azat etmesi şartıyla kendi üzerine köleliği kabul etmesini de düzenlemişlerdi. Güçlü kabileler, bireyleri veya zayıf kabileleri köleleştirmeye kendilerine izin verirdi. Savaşlar ve çatışmalar, genel olarak, esirlerin köleleştirilmesini belirler; bir ülkeyi fethederlerse o ülkenin bütün halkını köleleştirmeye izin verirlerdi. Bazıları köleliği, savaşta esir aldıkları erkek, kadın ve çocuklarla sınırlandırırdı. Meşru bir savaşta esir alınan ve orada köleleştirilen kişi köle sayılır ve kölelik durumu kabul edilirdi.

The categories of slavery in the ancient systems that were practiced in the world when Islam came were many. They would judge with slavery for the bankrupt debtor; so the creditor, when his debtor became indigent and bankrupt, could enslave him. They would also judge with slavery of the human being as punishment of what he committed of crimes and mistakes. They also ordained for the free person to accept slavery upon himself so he could sell himself to another upon condition that he frees him after a period they agreed upon. The strong tribes allowed themselves to enslave individuals or weak tribes. Wars and battles would determine, in a general way, the enslaving of captives and allow enslaving all the people of a country if they conquered them. Some of them would limit slavery to whom they took as captives in the war of men, women and children. Whoever was taken as a captive in a legal war and was enslaved therein was considered a slave and was acknowledged in his being a slave.