Cihad, Allah yolunda (Allah'ın, Ash-Shaari'nin, yani Allah'ın rızası için) doğrudan veya mal, görüş ya da sayı artırarak ya da bunun dışındaki yollarla yardımda bulunarak, bir kişinin çabasını harcamasıdır. Allah'ın kelimesini yüceltmek için yapılan savaş cihaddır. Allah yolunda konuşarak yapılan cihada gelince: Konuşma doğrudan Allah yolunda savaşla ilgiliyse bu cihaddır. Doğrudan ilgili değilse, zorluk içerse ve sonuçları Allah'ın kelimesinin yücelmesine fayda sağlasa bile, bu şer'i cihad değildir. Çünkü şer'i anlamda cihad savaşa özgüdür; bu yüzden savaşla doğrudan ilgili olan her şey onun içine girer. Yazı ve konuşma da bu görüşe benzer; Allah yolunda savaşla doğrudan ilgililerse, örneğin orduyu doğrudan savaşa teşvik eden bir konuşma ya da düşmanlarla savaşmaya kışkırtan sözler gibi, cihaddırlar. İlgili değillerse, bu (cihad) değildir. Ne siyasi mücadele ne de yöneticileri eleştirmek cihad olarak adlandırılır; sevapları büyük ve Müslümanlara faydaları çok olsa da. Mesele zorluk ya da fayda değildir; mesele bu kelimenin geldiği şer'i anlamdır. Şeriat anlamında cihad savaştır ve onunla ilgili olan görüş, konuşma, yazı, strateji ve diğer şeylerdir.

Jihad is expending (one’s) effort in fighting in the way of Allah (swt) directly or assisting by wealth or opinion or increasing numbers or other than that. The fighting to raise the word of Allah is jihad. As for jihad by speaking in the path of Allah (swt), this is jihad if the speech relates directly to fighting in the way of Allah. If it does not relate directly to it, it is not Shar’i jihad even if it involves difficulty and even if the results benefit in raising the word of Allah (swt). This is because jihad in Shar’a is specific to fighting, so there enters within it everything related directly to fighting. Similar to the opinion is writing and speaking; they are jihad if they are related directly to fighting in the way of Allah (swt) like the speech to the army to encourage it to fight directly or words inciting fighting the enemies. If not, this is not (jihad). Neither political struggle nor rebuking the rulers is termed jihad though their reward is high and their benefit to the Muslims great. The issue is neither difficulty nor the benefit, but rather it is the Shar’i meaning with which it came for this word. The Shari’ah meaning is fighting and all that it relates to from opinion, speech, writing, strategy and other things.

Cihadın sebebi cizye değildir, her ne kadar cizyeyi kabul ettiklerinde onlarla savaşmayı bıraksak da. Bilakis cihadın sebebi, kendileriyle savaştığımız kişilerin davete sırt çeviren kâfirler olmasıdır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

The cause of jihad is not jizyah even though we stop (fighting) them when they accept the jizyah. Rather, the cause of jihad is that those whom we fight are disbelievers (kuffar) who rejected the da’wah. Allah (swt) said:

Emri onlarla savaşmak, onların küfür sıfatı sebebiyledir; yani Allah'a ve Ahiret Gününe iman etmedikleri için onlarla savaşın, vb. Dolayısıyla bu vasıf bir kayıt (takyid) niteliğindedir ve bu noktada bir illet (sebep) haline gelir. Yani savaşmanın illeti küfürdür. Bu husus başka bir ayette de gelmiştir:

The command to fight them is (due to) their attribute of disbelief i.e. fight them because they do not believe in Allah and the Last Day etc. So this description is a restriction and at this point it becomes a cause. So the cause of fighting is disbelief. It came in another ayah:

Yani onlarla savaşma emri, onların küfür sıfatından dolayıdır. Bunun gibi pek çok benzer ayet vardır, örneğin:

So the command to fight them is due to the attribute of disbelief. There are many similar ayat such as:

Ve

And

Ve

And

Bu ayetlerin tümü, savaşın nedeni olan belirli bir vasfa, yani küfre dayanarak savaşı emretmektedir. Cizye ödemeye gelince, Kur'an onu aşağılanmayla birlikte savaşın başlama nedeni olarak değil, savaşın durdurulma nedeni olarak zikretmiştir. Buradan anlaşılıyor ki cihadın sebebi küfürdür. Savaştığımız kimseler davetimizi kabul ederlerse Müslüman olurlar; İslam'ı kabul etmeyip cizye ödemeyi ve İslam'ın hükmü altında yaşamayı kabul ederlerse, bu onlardan kabul edilir ve onlarla savaşılmaz, çünkü onları İslam'ı kabul etmeye zorlamak caiz değildir. Onun hükmü altında yaşamayı ve cizye ödemeyi kabul ettikleri sürece, İslam'ı kabul etmemiş olsalar bile davete boyun eğmiş olurlar. Buna göre, onun hükmü altında yaşamayı ve cizye ödemeyi kabul ettikten sonra onlarla savaşmak caiz değildir. Ancak cizye ödemeyi kabul edip de İslam'ın hükmü altında yaşamayı reddederlerse, bunu onlardan kabul etmek caiz değildir; çünkü savaşın sebebi, yani daveti kabul etmeyi reddeden kâfirler olmaları, hâlâ mevcuttur ve dolayısıyla onlarla savaşmak farzdır; bu farz Müslümanların boynundan düşmemiştir. Halife'nin, dış ve iç koşulların buna uygun olmaması nedeniyle, onları kendi nizamları olan küfür sistemiyle yönetmeye bırakarak onlardan cizye aldığı acil durum antlaşmalarına gelince, Şeriat zaruret hallerinde bu acil duruma ruhsat vermiştir; bu yüzden bundan kıyas yapılmaz. Dolayısıyla cihadın sebebi, savaştığımız kimselerin davete karşı çıkan kâfirler olmasıdır ve cihadın başka bir sebebi yoktur. Cizyenin aşağılanmayla birlikte savaşı durdurmanın nedeni olması ise yalnızca kitabi olmayan Arap'larla ilgilidir. Müşrik Araplara gelince, Allah'ın şu sözü gereğince onlardan İslam'dan veya savaştan başka bir şey kabul edilmez:

All these ayat command the fighting due to a specific attribute which is the cause of fighting i.e. disbelief. As for the payment of jizyah, the Qur’an combined it with humiliation as the cause of stopping the fighting not the cause of fighting. From here it is understood that the cause of jihad is disbelief. If those whom we fight accept the da’wah they become Muslims; if they refuse to accept Islam (but) accept to pay the jizyah and be ruled by Islam, it is accepted from them and they are not fought as it is not permitted to force them to accept Islam. As long as they accept to be ruled by it and pay the jizyah, they have submitted to the da’wah even if they have not accepted Islam. Accordingly, it is not allowed to fight them after they accept to be ruled by it and pay the jizyah. However, if they accept to pay the jizyah but refuse to be ruled by Islam, it is not allowed to accept this from them because the cause of fighting which is that they are disbelievers who have refused to accept the da’wah remains standing so fighting them remains obligatory, an obligation which has not fallen from the Muslims’ necks. As for the emergency treaties in which the Khalifah accepts from them the jizyah while leaving them to rule themselves by the system of disbelief, due to the absence of compliance of the external and internal circumstances for it, the Shar’a gave concession to this emergency situation in the situations of necessity so no analogy is done upon it. Therefore the cause of jihad is that those whom we fight are disbelievers who refused to accept the da’wah and there is no other cause for jihad. As for jizyah together with humiliation being a cause to stop fighting, this is only with non polytheist Arabs. As for polytheist Arabs, it is not accepted from them except Islam or fighting due to Allah’s statement:

Cihad, Kur'an ve Hadis'in açık nasslarıyla farz kılınmıştır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Jihad is obligatory by the explicit text of the Qur’an and Hadith. Allah (swt) said:

Ve O (SWT) şöyle buyurdu:

And He (swt) said:

Ve Allah (SWT) şöyle buyurdu:

And Allah (swt) said:

Ve O (SWT) şöyle buyurdu:

And He (swt) said:

Enes (ra) şöyle rivayet etmiştir: "Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu:

It is narrated from Anas (ra) who said: “The Messenger of Allah (saw) said:

Enes'ten rivayet edildiğine göre Peygamber ﷺ şöyle buyurdu:

Also from Anas that the Prophet (saw) said:

Ayrıca onun şöyle dediğini rivayet etmiştir: ﷺ

He also narrated that he (saw) said:

İmam Ahmad ve Ebu Davud, Enes'ten rivayet etmiştir. Enes şöyle demiştir: Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur:

Imam Ahmad and Abu Dawud narrated from Anas who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Zeyd bin Halid'den rivayet edildiğine göre, o şöyle demiştir: Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu:

It has been narrated from Zayd bin Khalid who said: The Messenger of Allah (saw) said:

Ve o (saw) şöyle buyurdu:

And he (saw) said:

Ebu Avfâ (ra)'den rivayet edildiğine göre Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurdu:

It has been narrated from Abi Awfa (ra) that the Messenger of Allah (saw) said:

Ebu Hureyre (ra) şöyle rivayet etmiştir:

It is narrated from Abu Hurayra (ra) who said:

Cihad, saldırgan olarak yapıldığında kifayet farzıdır; düşmanın kendilerine saldırması hâlinde ise bu, bireysel farz (fard ayn) olur ve geri kalanlar açısından kifayet farzı olmayı sürdürür. Düşman sürülüp İslam topraklarının onun pisliğinden arındırılmadığı sürece bu farziyet ortadan kalkmaz. Cihadın saldırgan olarak kifayet farzı olması, düşman bize saldırmasa dahi onunla savaşmaya başlamamız anlamına gelir. Herhangi bir dönemde hiçbir Müslüman saldırgan olarak savaşı gerçekleştirmezse, bunu terk ettikleri için günaha girerler. Mısır halkı saldırgan cihadı yerine getirirse, bu farz Endonezya halkından düşer; çünkü Müslümanların harbî kâfirlere karşı fiilî olarak savaştığı bir durum ortaya çıkmış olur ve cihad farzı gerçekleşmiş olur. Ancak Müslümanlarla kâfirler arasında savaş patlak verdiği hâlde, yalnızca Mısır halkının kâfirlerle savaşmasıyla kifayet gerçekleşmiyorsa, bu farz Hindistan ve Endonezya halkından, Mısır ve Irak halkının yerine getirmesiyle düşmez. Bilakis, kifayet gerçekleşinceye kadar en yakın Müslümanlara, sonra düşmana en yakın olanlara farz olur. Kifayet, bütün Müslümanlarla gerçekleşmedikçe, düşman boyun eğdirilinceye kadar cihad bütün Müslümanlara farz olur. Halife kendisine ilerlemesini emretmediği sürece cihad kifayet farzıdır. Halifenin katılmasını emrettiği kimse için ise Allah'ın şu ayeti gereğince cihad ona farz olmuştur:

Jihad is an obligation of sufficiency (fard kifayah) offensively, and an individual obligation (fard ‘ayn) against the enemy who attacks them while being a obligation of sufficiency upon the rest. The obligation does not fall until the enemy is expelled and the Islamic land liberated from their filth. The meaning of jihad being an obligation of sufficiency offensively is that we start fighting the enemy even if they do not start (fighting) us. If no Muslim performs the fighting offensively at any period then they will be sinful for leaving it. If the people of Egypt perform the offensive jihad then (its obligation) falls from the people of Indonesia, as there exists practical fighting by Muslims against belligerent disbelievers therefore the obligation of jihad has occurred. However if fighting broke out between Muslims and disbelievers but the sufficiency (kifayah) has not occurred by the people of Egypt fighting the disbelievers alone, then its obligation does not fall from the people of India and Indonesia by the performance of the people of Egypt and Iraq. Rather it is obligatory upon the nearest (Muslim) then the nearest to the enemy until sufficiency occurs; if sufficiency does not occur except with all the Muslims, then jihad becomes obligatory upon all the Muslims until the enemy is subdued. Jihad is an obligation of sufficiency (fard kifayah) if the Khalifah has not told him to advance; as for the one whom the Khalifah has told him to take part, then jihad has become obligatory upon him due to Allah’s statement:

Ve onun (saw) şu sözü:

And his (saw) statement:

İslam Devleti'nde cihadda "kifayet"in anlamı şudur: Cihad için, savaşları yeterli olan bir topluluk ortaya çıkar; ister Ömer (ra) döneminde olduğu gibi, bunun için kendilerine divanlar (dîvânlar) tutulan bir ordu olsun, ister Ebu Bekir (ra) döneminde olduğu gibi, cihada gönüllü olarak kendilerini hazırlamış olsun. Bunlar ilk nesil olsun, sonraki nesil olsun, ya da ikisi birlikte olsun fark etmez. Düşman onları hedef aldığında savunabiliyorlarsa, bu, onların üzerine kifayet yükümlülüğüdür. Eğer savunamıyorlarsa, Halife başkalarını cihada hazırlar ve bu böyle devam eder. Taarruzi cihad, düşmanla doğrudan savaşa başlayacağımız anlamına gelmez; önce onları İslam'a davet etmemiz gerekir.

The meaning of the sufficiency in jihad in the Islamic State is that there arise for jihad a people whose fighting is sufficient; whether they are an army for whom there are books of accounts (dawawin) for this as was the case in the time of Umar (ra), or they had prepared themselves for jihad freely as was the case in the time of Abu Bakr (ra). It is the same whether the first ones or the latter ones or both of them together such that if the enemy targets them they are able to defend so it is a obligation of sufficiency upon them. If they are unable to defend, then the Khalifah prepares others for jihad and so on. Offensive jihad does not mean that we initiate fighting the enemy directly; rather we must first call them to Islam.

Müslümanlara, İslam davetinin ulaşmadığı kimselerle savaşmak caiz değildir; bilakis kâfirler önce İslam'a davet edilmelidir. Reddederlerse, cizye ödemeleri istenir; onu da reddederlerse, onlarla savaşırız. Müslim, Süleyman bin Büreyde'nin babasından naklettiğine göre şöyle rivayet etmiştir:

If is not allowed for Muslims to fight those whom the Islamic da’wah has not reached; rather, the disbelievers must first be called to Islam. If they reject, then they are asked to pay the jizyah; and if they reject, we fight them. Muslim narrated from Sulayman bin Buraydah from his father:

İbn Abbas (ra) şöyle rivayet etmiştir:

And from ibn Abbas (ra):

Ve Ferve bin Mesik'ten rivayet edildiğine göre, o şöyle demiştir:

And from Furwat bin Maseek who said: