Hz. Muhammed'in bazı hükümlerde içtihat yaptığı ve içtihadında bir hata işlediği, sonra Allah'ın bunu düzelttiği görüşü, Hz. Muhammed'in şeriatı insanlara vahiyle değil, kendi içtihadıyla tebliğ ettiği ve İslam şeriatının bazı tebliğlerinde masum olmadığı anlamına gelir. Bu görüş aklen ve şer'i açıdan batıldır. Hz. Muhammed ﷺ, diğer peygamberler ve elçiler gibi bir nebi ve rasuldür; Allah hakkında tebliğ ettiği şeylerde hata etmekten korunmuştur ve bu, aklen sabit olan kesin bir delildir (delil-i akli). Ayrıca, Hz. Peygamber ﷺ'in risaleti tebliğ etmesinin, genel ve özel yönleriyle yalnızca vahiyden olduğunu gösteren, anlamı kesin şer'i deliller vardır. Resul ﷺ, hükümleri ancak vahiyden tebliğ etmiştir. Nitekim Enbiya suresinde şöyle buyurmuştur: {...}

The opinion that our master Muhammad  performed Ijtihād in certain rules and he made an error in his Ijtihād which Allah  then corrected means that our master Muhammad  conveyed the Sharī’ah to people from his Ijtihād and not a revelation. And that he is not ma'sum (infallible) in some of what he conveyed to the people from the Sharī’ah of Islam. Rationally & from the Sharī’ah point of view this is invalid (batil). Indeed our master Muhammad  is a Prophet (nabiy) and a Messenger (rasul) like the rest of the Prophets and Messengers, protected from committing mistakes in that which he conveyed about Allah  which is a definite protection proved rationally (dalīl 'aqli). Furthermore, there are Sharī’ah evidences that are definite in their meaning that the Prophet's  conveyance of the Message (risala), in general and specific aspects, was only from revelation. And the Messenger  did not convey the ahkām except from revelation. He  said in Sura al-Ambiya:

Yani, onlara de ki: "Ey Muhammed! Ben sizi, bana vahyedilen şeyle uyarıyorum." Başka bir deyişle, sizi uyarmam yalnızca vahyle sınırlıdır. Ve O, Necm suresinde şöyle buyurmuştur:

That is, tell them O Muhammad  that I warn you with the revelation that has been revealed to me. In other words my admonition to you is restricted to the revelation. And He  said in Sura an-Najm:

"Vema yantiku" ifadesi umum sîgasındandır. Dolayısıyla hem Kur'an'ı hem de Sünnet'i kapsar. Kitap ve Sünnet'te bunu yalnızca Kur'an'a hasreden hiçbir şey yoktur. Bu nedenle ifade genel kalır; yani Şeriat'tan tebliğ ettiği her şey vahyedilmiş bir vahiydir. Tebliğ ettiğini yalnızca Kur'an'dan olduğunu söyleyerek hasretmek doğru değildir. Aksine, ifade genel kalmalı ve Kur'an'ı ile hadisi kapsamalıdır.

The expression 'wama yantiqu' is from the general form (sighat al-'umum). So it includes the Qur’ān and Sunnah. There is nothing in the Book and Sunnah that makes it specific to the Qur’ān. So it remains general that is, everything he has conveyed from the Sharī’ah is a revelation that has been revealed. It is not correct that it be specified to say that what he conveyed is only from the Qur’ān. Rather, it should remain general and inclusive of the Qur’ān and the hadīth.

Ve ikinci ayetin üzerinde durduğu husus da şudur; (Allah) şöyle buyurur:

And this is what the second ayah emphasises on when he  says,

Allah'tan getirdiği şeylerden; hükümler ve diğer kurallar, inançlar, düşünceler ve kıssalar ile dünyevî işlerden olan tarımsal faaliyetler, sanayi ve bilimler gibi konuların bunlardan ayrılmasına gelince, bu ayrım iki sebepten dolayı gerçekleşmiştir. Birincisi, bunlarla ilgili olarak indirilen bazı nususlar, onları teşriî (hükmî) konulara özgülemiştir. Hurma ağacının tozlaştırılması konusunda şöyle buyurmuştur ﷺ:

As for the specification of what he  conveyed from Allah  in terms of legislation, and other rules, beliefs, thoughts and stories and the seperation of the styles and means and affairs of the world such as the agricultural activities, industry and sciences etc from it, This specification occurred due to two reasons: Firstly, Some of the texts [nusoos] revealed regarding them have specified them to legislation. He  said regarding the subject of pollinating the date palm:

Ve Bedir Savaşı'nda Müslümanlar ona, "Bu, Allah'tan bir vahiy mi, yoksa bir görüş, savaş ve strateji meselesi mi?" diye sorduklarında, o şöyle cevap verdi:

And he  told the Muslims in the battle of Badr when they asked him: Is this revelation from Allah  or is it a matter of opinion, war and strategy? He  replied:

Bu metinler vahyin dünya işleri, savaş, görüş ve strateji ile ilgili olanların dışındaki konulara özgülendiğini belirtmiştir.

These texts have specified the revelation to things that are other than the affairs of the world and whatever is related to war, opinion and strategy.

İkinci konuya gelince, yani vahyin hüküm koyma, inançlar ve kurallar vb. ile ilgili olduğuna dair husus, konuşulan konunun bağlamından açıktır. Çünkü o bir elçidir ve konuşma, onunla gönderildiği şeyle ilgilidir, başka bir şeyle değil. Dolayısıyla konuşulan konu belirlenmiştir; genel ifade (sighat al-'umum) yalnızca genel olarak ele alındığı konu bakımından geneldir, ancak tüm konular bakımından değildir. Evet, dikkate alınan şey lafzın genelliğidir, sebebin (sebeb) özgüllüğü değildir (al-'ibra bi 'umum al-lafz la bi khusus al-sabab). Ancak sebeb ile kastedilen, Kur'an'ın indirilmesine vesile olan olaydır. Konu bu olaya özgü değildir, aksine tüm olaylara şamildir; dolayısıyla konu belirli bir olayla ilgili değil, tüm olaylarla ve konuşulan konuyla ilgilidir, her konuyla değil. Vahyin konusu uyarıdır (indhar), yani hüküm koyma ve kurallardır. Ferahlatıcı olan Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

As for the second matter which specifies the revelation to legislation, beliefs and rules etc, it is clear from the topic of discussion. That is because he  is a messenger and the discussion is in what he  has been sent with and not anything else. So the subject of discussion has been specified, and the general address (sighat al-'umum) remains general, however only in respect to the subject which was addressed in generality and not all the subjects. Yes, the consideration is for the generality of the wording and not for the specificity of the cause (sabab) (al-'ibra bi 'umum al-lafz la bi khusus al-sabab). However what is meant by the cause (sabab) is the incident for which the Qur’ān was revealed. The topic is not specific to it rather it is general to all the incidents, so the subject is not regarding the particular incident rather all the incidents and it is pertaining to the subject of discussion and not in all subjects. The subject matter of revelation is the warning (indhar) that is, legislation and rules. He  said:

Bu âyetler, kastedilenin; onun getirdiği inançlar, hükümler ve insanlara iletmekle ve onları uyarmakla emrolunduğu her şey olduğunu göstermektedir. Bu yüzden bu kapsama, yürüyüş tarzı, konuşma biçimi, yeme içme gibi onun tabii yaradılışının parçası olan araçlar, üsluplar ve içgüdüsel davranışlar girmez.

These verses show that what was intended is what he  brought from the beliefs and rules and anything he  had been ordered to convey and warn people of. That is why it does not include the means and styles or the instinctual behaviour which are part of his natural disposition such as the manner of walking, pronunciation, eating etc..

Bunlar, inanç ve Şeriat hükümleriyle ilgili konulardır; inanç ve hükümler kapsamına girmeyen vasıta, üslup ve benzeri diğer şeyler değildir. Dolayısıyla Resûlullah ﷺ'ın, kulların fiilleri ve düşünceleriyle ilgili tüm konularda tebliğ etmekle emrolunduğu her şey, Allah'tan gelen bir vahiydir.

They are regarding the matters related to the beliefs and Sharī’ah rules and not the means and styles and other things of a similar nature which do not come under beliefs and rules. Therefore, whatever the Messenger  brought, regarding what he  has been ordered to convey in all matters that relate to the actions of the servants and the thoughts, is a revelation from Allah .

Vahiy, Elçinin sözlerini, fiillerini ve sükûtunu da kapsar; çünkü ona uymakla emrolunduk. Ve Allah şöyle buyurmuştur:

The revelation includes the sayings, actions and silence of the Messenger , because we have been ordered to follow him. And He  said:

Ve O şöyle buyurdu:

And He  said:

Bu nedenle, Resûlullah ﷺ'in sözü, fiili ve takriri bir şer'î delildir. Bunların hepsi Allah'tan gelen vahiylerdir.

Thus, the speech, action and silence of the Messenger PBUH is a Sharī’ah evidence. They are all revelations from Allah .

Allah'ın Elçisi, efendimiz Muhammed ﷺ vahiy alır, Allah'tan getirdiği şeyi tebliğ eder, meseleleri vahye göre çözer ve vahiyden asla sapmazdı. O, Ahkâf suresinde şöyle buyurmuştur:

The Messenger of Allah, our master Muhammad  used to receive revelation and convey what he brought from Allah , and resolve matters according to the revelation and did not deviate from the revelation. He  said in sura al-Ahqaf:

Ve O, A'râf suresinde şöyle buyurmuştur:

And He  said in sura al-A'raf:

Ben yalnızca Rabbimin bana vahyettiğine uyarım. Genel olarak bütün bunlar açık, net ve belirgindir. Peygamber ﷺ'in tebliğ etmekle emrolunduğu her şey yalnızca vahiydir. Peygamber ﷺ'in insanlara hükümleri açıklamasındaki yasama hayatı bu esas üzerine ilerlemiştir; zihar ve li'an (lanetleşme) gibi birçok hükümde vahyi beklerdi. Allah'tan gelen vahyin dışında bir konuda hüküm bildirmez, yasama niteliğinde bir işlem yapmaz ya da yasama bakımından sessiz kalmazdı. Bazen Sahabe, kulların bir fiiline ilişkin hükmü, bir şey hakkındaki görüşle, bir vasıta ya da tarzla karıştırırdı. Bu yüzden Elçiye sorarlardı: "Ey Allah'ın Elçisi, bu bir vahiy mi? Yoksa bir görüş ve istişare (danışma) meselesi mi?" Eğer "Vahiydir" derse sessiz kalırlardı, çünkü bunun Peygamber ﷺ'in kendisinden olmadığını bilirlerdi. Ama "Hayır, bu bir görüş ve istişare meselesidir" derse, onunla tartışırlardı ve belki de Bedir, Uhud ve Hendek'te olduğu gibi onların görüşüne uyardı. Allah'tan tebliğ ettiği şeylerin dışındaki konularda da şöyle derdi:

I.e I do not follow anything except what my Lord has revealed to me. Generally, all of this is explicit, clear and evident. Everything that relates to the Prophet  in terms of what he has been ordered to convey is only revelation. The legislative life of the Prophet  in clarifying the rules to the people proceeded on this manner, he  used to wait for the revelation in many of the ahkām such as in the case of zihar, li'an (imprecation) and the like. He did not state a hukm (rule) on an issue or perform an act of legislation or remain silent legislatively except on the revelation from Allah . Sometimes the Sahabah  used to confuse the ruling on an action of the servants with an opinion concerning a thing, or a means or style. So they would ask the Messenger : is that a revelation O Messenger of Allah? Or is it a matter of opinion and mashura (advice)? If he said it was revelation they would remain silent because they knew that it was not from the Prophet  himself. But if he  told them: no, it is an issue of opinion and mashura (advice) they would discuss with him and perhaps he  would even follow their opinion as in Badr, Uhud and Khandaq. And in matters other that what he conveyed from Allah  he  used to say:

Hurma ağacının tozlaştırılmasıyla ilgili hadiste rivayet edildiği üzere: Peygamber ﷺ şer'î bir hükümle ilgili bir söz söyleseydi, hükmü beyan etmek için vahyin inmesini beklemezdi. Sahabe ona bir sözün vahiy mi yoksa görüş mü olduğunu sorduğunda ise ya kendi düşüncesinden cevap verirdi ya da onunla bu konuyu, vahiy olup olmadığını sormadan tartışırlardı.

As reported in the hadīth concerning the pollination of the date palm. Had the Prophet PBUH said something pertaining the legislation without revelation he would not have waited for the revelation to state the hukm (ruling). And when the Sahabah  asked him whether a statement was a revelation or opinion, he  would have either replied to them from his mind or they would have discussed with him the matter without asking him whether it was a revelation or not.

Bu nedenle, Peygamber'in ﷺ sözlerinden, fiillerinden ve sükûtundan, Allah'tan gelen bir vahiy yoluyla olmadıkça hiçbir şey çıkmamıştır; kendi görüşünden çıkan bir şey yoktur. Peygamber ﷺ hiçbir zaman içtihat yapmamıştır ve Şeriat'a göre de akla göre de kendisi için içtihat caiz değildir. Şeriat açısından bakıldığında, Kur'an'ın âyetleri vahiyle ilgili her şeyin bu sınırlamaya tabi olduğunu açıkça belirtmektedir:

Therefore, nothing emanated from his  sayings, actions, and silence except if it came via revelation from Allah  and not from his own opinion. He  never made Ijtihād and Ijtihād is not allowed for him  according to the Sharī’ah and rationally also. As for the Sharī’ah, the verses of the Quran explicitly indicate the restriction of everything that relates to the revelation:

Rasulullah'ın (ﷺ) hükümleri açıklamak için acil bir ihtiyaç bulunmasına rağmen birçok konuda vahyi beklediği gerçeği, akli delilin özüdür. Eğer ictihad ona caiz olsaydı, Allah'ın hükmünü bildirmekte gecikmez, ictihad ederdi. Oysa o, vahiy indirilene kadar hükmü bildirmeyi erteliyordu. Bu da onun ictihad yapmadığını ve ona ictihadın caiz olmadığını gösterir. Caiz olsaydı, ihtiyaç bulunduğu halde hükmü ertelemezdi. Ayrıca Peygamberə (ﷺ) uymak farzdır. Eğer o ictihad etseydi, hata yapması mümkün olurdu. Hata yapsaydı, biz de o hataya uymakla yükümlü olurduk ve bu durumda geçerli olmayan bir hataya uymamız gerekirdi; oysa Allah hataya uymayı emretmemiştir. Bunun yanında Elçi (ﷺ), tebliğ konusunda hatalardan korunmuştur (masum). Allah'ın mesajını tebliğ ederken hata yapması onun için kesinlikle imkânsızdır. Çünkü elçinin hata yapmasına izin vermek, elçilik ve peygamberlik kavramını ortadan kaldırır. Dolayısıyla elçiliğin ve peygamberliğin kabulü, elçinin hata yapmasının caiz olmadığını gerektirir. Tebliğ açısından ise onun, Allah'tan tebliğ ettiği şeyde hataya düşmekten korunmuş olması zorunludur. Sonuç olarak, Elçi'nin ictihad yapması caiz değildir. Onun, söz, fiil ve takriri (onaylaması) yoluyla tebliğ ettiği hükümlerin tamamı, Allah'tan gelen vahiydir ve başka bir şey değildir.

As for the rational reason, it is because the Prophet PBUH used to wait for the revelation in many rules despite the urgent need to clarify the ruling of Allah . If ijthad was allowed for him he would not have delayed in giving the ruling but he would have performed Ijtihād. Because he  used to postpone giving the ruling until the revelation was sent down. This indicates he did not make Ijtihād. It also indicates that it was not allowed for him  to make Ijtihād. Had it been allowed he  would not have put off giving the ruling despite the need to do so. Also, it is obligatory to follow the Prophet , if he exercised Ijtihād it would be possible for him to make a mistake. If he made a mistake we would be obliged to follow him so the matter would necessitate that we follow a mistake which is not valid because Allah  did not order to follow a mistake. Furthermore, the Messenger PBUH is infallible (ma'sum) from making mistakes in the conveyance of the Message. It is absolutely impossible on his  part to make a mistake in the conveyance of (Allah's Message). Since allowing the Messenger PBUH to make a mistake negates the (concept of) Messengership and prophethood. So the affirmation of Messengership and Prophethood determines that the Messenger is not allowed to make mistakes. Regarding the conveyance of the Message it necessitates that he is protected from making mistakes in the conveyance. So it is impossible on the part of the Messenger PBUH to err in what he conveys from Allah . Consequently, it is not allowed on his part to exercise Ijtihād. Everything conveyed by him from the rulings, in his  saying, action and silence is revelation from Allah  and nothing else.

Ve Onun şu sözü gibi:

And such as His  saying:

Ve Onun şu sözü gibi:

And like His  saying:

Bunun gibi diğer ayetler ve hadisler, bu durum, onun bir hükümde içtihat etmesi ve bunu insanlara iletmesi sebebiyle değildir. Bilakis bu, Elçinin ﷺ daha uygun olanına aykırı davranışlarda bulunmasına yönelik hafif bir ikazdır. Elçinin ﷺ insanlara belirli bir hükmü iletmesinden sonra, bu hükmün yanlışlığını açıklamak, içtihadındaki hatayı ortaya koymak ve bu hüküm hakkında doğru görüşü iletmesini istemek için bir ayetin gelmesi asla olmamıştır. Gerçek durum şudur: Elçi ﷺ, Allah'ın hükümlerinden, daha önce vahiyle indirilmiş ve kendisinin de insanlara iletmiş olduğu bir şeriat hükmünü uygularken bir fiilde bulunmuştur. Elçi ﷺ, bu hükme göre kendisi için daha uygun olan şeye aykırı davranmıştır. Bu nedenle bu çelişkisinden dolayı hafifçe uyarılmıştır. Bu hafif uyarı yeni bir hüküm koymak anlamına gelmez. Dolayısıyla hüküm zaten indirilmiş, uygulanması emredilmiş ve Elçi ﷺ bunu zaten iletmiştir. Bu nedenle ayetlerde anılan olaylarda o, Allah'ın emrettiğine uygun bir fiilde bulunmuş, ancak bu fiili en iyi olana aykırı şekilde yapmıştır ve bundan dolayı hafifçe ikaz edilmiştir. Öyleyse bu ayetler, Elçiyi ﷺ en iyi olana aykırı bir fiilde bulunmasından dolayı hafifçe uyarır. Bunlar, daha önce konulmamış yeni hükümler koyan ayetler değildir. Ayrıca daha önce yapılmış bir içtihadı düzeltmez ve Elçinin ﷺ içtihat ettiği hükümden farklı başka bir hüküm koymaz. Şeriat açısından ve akli olarak, peygamberlerin ve elçilerin en iyi olana aykırı bir şey yapmaları caizdir; çünkü en iyi olana aykırı davranmanın anlamı, bunun mübah bir konu olması, ancak bazı fiillerin diğerlerinden daha faziletli olmasıdır. Ya da, mendub olan bir husus vardır, ancak bazı fiiller diğerlerinden daha faziletlidir. Böylece kişinin şehirde veya köyde yaşaması caizdir. Ancak yöneticilerin işlerini gözetmeyi ve yöneticilerin hesabını sormayı isteyen kimse için şehirde yaşamak, köyde yaşamaktan daha faziletlidir. Eğer köyde yaşarsa, en uygun olana aykırı davranmış olur. Sadakayı açıkça veya gizlice vermek mendub bir husustur, ancak sadakayı gizlice vermek, açıkça vermekten daha faziletlidir. Eğer onu açıkça verirse, en uygun olana aykırı davranmış olur. Dolayısıyla Peygamber ﷺ'in en uygun olana aykırı olan bir şeyi yapması caizdir; hatta günah sayılmayan her şeyi yapması caizdir. Nitekim o, en uygun olana aykırı bir şey yaptı ve bunun üzerine Allah onu hafifçe azarladı. Bu ayetleri derinlemesine düşünen kimse, onların lafzının, anlamının ve maksadının bunu gösterdiğini görecektir.

And other such ayats and hadīth, this is not due to his  exercising Ijtihād regarding a ruling and conveying it to the people. Rather, it is by way of a mild rebuke for undertaking actions which are contrary to what is more befitting for the Messenger PBUH to do. It never happened that the Messenger PBUH conveyed a specific ruling to the people and then an ayah came to clarify the error of the ruling which he had conveyed and clarify the mistake in his Ijtihād and demand that he  convey the correct opinion regarding this ruling. Rather the matter of truth is that the Messenger  undertook an action in applying a Sharī’ah rule from the rules of Allah  which had previously been sent down in the revelation and the Messenger PBUH had already conveyed it to the people. The Messenger PBUH acted in a manner contrary to what was more befitting for him to have done in accordance with this ruling. Thus, he was mildly reproached for this contradiction. This mild reproach is not a legislation of a new ruling. So the ruling has already been revealed, and its application had been ordered and the Messenger PBUH had already conveyed it. Thus, in these incidents mentioned in these verses he  undertook an action in accordance with what Allah  had ordered, except that his  performance of this action was contrary to what was best, thus he was mildly rebuked for this. Therefore, these ayat mildly rebuke the Messenger PBUH for undertaking what was contrary to the best action. They are not ayat which legislate new rules which had not been legislated earlier. Nor do they correct an Ijtihād or legislate another ruling which is at variance with the ruling the Messenger PBUH had already made Ijtihād for. From the Sharī’ah and rationally it is allowed for the Prophets and Messengers to do what is contrary to the best because the meaning of doing what is contrary to the best is that it is a permissible (mubah) issue, however, some actions are better than others. Or, there is a matter which is preferable (mandub) but there are actions which are better than others. Thus, it is permissible for a person to live in the city or in the village. But living in the city is better than living in the village for the one who wishes to see to the matters of ruling and accounting the rulers. If he lives in the village he has done contrary to what is the best. Giving sadaqa openly or discreetly is a preferable matter (mandub) but giving sadaqa secretly is better than giving it publicly. If he gives it in public, he has acted contrary to what is best. So, it is allowed for the Messenger PBUH to undertake what is contrary to the best, rather it is allowed for him to do everything that is not considered sinful. He  infact undertook what was contrary to the best so Allah  mildly censured him for it. The one who thinks deeply about these verses that they cite will find that the wording of the verse, its understanding and meaning indicates this.

…bu, esir alınmasının, öncesinde şiddetli bir katliam (ithkhan) gerçekleşmesi şartına bağlı olarak yasallaştırıldığını göstermektedir. Bunu destekleyen ayet şudur:

indicates that the taking of prisoners had already been legislated on the condition that a severe slaughter (ithkhan) took place before it. This is supported by the ayah:

Bu nedenle, esir alma hükmü bu âyette bildirilmemiştir.

Thus, the ruling of taking prisoners was not revealed in the ayah:

Aksine, bu, daha önce Muhammed Suresi'nde, yani savaş suresi (sûre'l-kıtâl) olarak adlandırılan surede indirilmiştir. Enfâl Suresi'nden önce inmiştir. Dolayısıyla esir alma hükmü bu savaş suresinde indirilmiştir. Allah şöyle buyurmuştur:

Rather, it was revealed before that in Sura Muhammad which is called the Sura of fighting (sura al-qital). It was revealed before Sura al-Anfal. Thus, it is in this Sura of fighting that the ruling of taking prisoners was revealed. He  said:

Dolayısıyla, esir alma hükmü, şu ayetin indirilmesinden önce de indirilmiş ve bilinmekteydi:

So the rule of taking prisoners had been revealed and was known before the revelation of:

Bu ayette esirler hakkında bir hüküm yoktur. Ayetin lafzında da esirlere dair bir hüküm bulunmaz. Bunun yerine ayet, Resûlullah'a (ﷺ) yalnızca, yeryüzünde şiddetli bir katliam (ithhân) yapmadan esir almaması gerektiğine dair bir hitaptır. İthhân ile kastedilen, öldürmek ve yoğun bir korku salmaktır. Badr günü Sahabe'nin çok sayıda kişiyi öldürdüğü ve savaşı kazandığı şüphesizdir. Yeryüzünde şiddetli bir katliam yapmanın şartı, herkesin öldürülmesi değildir. Sonra büyük bir sayıyı öldürdükten sonra bir grubu esir olarak aldılar. Bu, savaşla ilgili Muhammed Sûresi'ndeki ayetten ve bu ayetten de caizdir. Bu ayet, şiddetli bir katliam (ithhân) yapıldıktan sonra esir almanın caiz olduğuna açıkça işaret etmektedir. Dolayısıyla bu ayet, esir almanın bu ayetin hükmüne göre caiz olduğuna dair açık bir delalet getirmiştir. Bu sebeple, Resûlullah'ın (ﷺ) savaş esirleri hükmü hakkında içtihat yaptığını ve esir aldığını, ayetin de bu içtihadını düzeltmek için indiğini söylemek doğru değildir. Aynı şekilde, Resûlullah'ın (ﷺ) Badr'daki esir alışı bir teşri'(hüküm koyma) idi ve ayet onun hatasını açıklamak için geldi, demek de doğru değildir. Bu esir alma bir günah veya indirilmiş bir kuralın ihlali de değildi. Ancak şunu gösterir: Resûlullah (ﷺ), Muhammed Sûresi'nde zikredilen esir alma kuralını uygularken...

In this verse there is no legislation for prisoners. And in the wording there is no legislation for prisoners to be found. Rather, it is only an address to the Messenger  that he should not have taken prisoners until he had inflicted a severe slaughter (ithkhan). What is meant by ithkhan is killing and creating intense fear. There is no doubt that on the day of Badr the Sahabah killed a great number of people and that they won the battle. It is not a condition of inflicting a severe slaughter in the land that everyone should be killed. Then after killing a great number they took a group as prisoners. This is permitted from the ayah in Sura Muhammad which is the Sura of fighting and from this ayah as well. It indicates that after inflicting a severe slaughter (ithkhan) it is allowed to take prisoners. So this ayah has come to indicate a clear indication that the capture of prisoners was allowed according to the ruling of this ayah. So it is not correct to say that the Messenger PBUH made Ijtihād regarding the ruling of prisoners of war when he took prisoners and the ayah was revealed to correct his Ijtihād. And nor is it the case that the capture done by the Messenger PBUH in Badr was a legislation and the ayah came to clarify his mistake. Likewise this capture was not a sin or a breach of the rule that had been revealed. However, it indicates that the Messenger PBUH in applying the rule of taking captives as mentioned in Sura Muhammad:

Bu olayda, yani Bedir Savaşı'nda, esir alma (işkhan) durumunun daha belirgin olması için öldürmenin daha fazla olması daha iyi olurdu. Bu nedenle, Peygamber ﷺ'in, en iyi olana aykırı bir biçimde hükmü uygulamasından dolayı hafifçe azarlanması amacıyla ayet indirildi. Bu, önceki bir hükmü uygulamak için kendisi tarafından yapılan bir eylemin kınanmasıdır; bir hükmün koyulması ya da bir içtihadın düzeltilmesi değildir. Gelince, ayetin sonundaki sözüne:

in this incident i.e the battle of Badr, it was better if the killing was greater so that the ithkhan was more evident. Thus, the verse was revealed to mildly reproach the Prophet PBUH for applying the ruling in a manner which is contrary to the best. It is the censure of an action undertaken by him to apply a previous ruling, it is not the legislation of a ruling and nor is it the correction of an Ijtihād. As for His  saying at the end of the ayah:

Bu, ayetteki azarlamanın sonucudur. Yani, sizler şiddetli bir kırım (ithkhan) yapmak için tüm gücünüzle çalışmadan önce esir almışsınızdır; bu esirler için fidye elde etmeyi umarak, esir almakla dünyanın geçici şeylerini arzu ediyorsunuz. Dünyanın bu geçici şeyleri, esir almanın sonucu olan fidyedendir. Allah ise, onları savaşta öldürerek, esir almak yoluyla değil, dinini güçlendirmek istemektedir. Mesele, esir almanın ve dünyanın iyiliğini arzu etmenin, esir almanın bir sonucu olmasıdır; fidye almaya yönelik hafif bir azarlama değildir. Aksine, şiddetli bir kırım yapmadan önce esir almaya yönelik hafif bir azarlamadır. Bu, en başından beri bu anlamla başlayan ayetin anlamını tamamlar:

This is the conclusion of the rebuke in the ayah. that is, you have taken prisoners before doing your outmost to inflict a severe slaughter (ithkhan) hoping to get ransom for those prisoners i.e by taking captives you desire the transient things of the world, from the ransom (fidya) which is the consequence of taking them captive. And Allah  wishes to strengthen His  deen by killing them in the battle & not by taking them as prisoners. The issue is the taking of prisoners and desiring the good of this world is a result of the capture, it is not a mild rebuke for taking ransom. Rather, it is only a mild rebuke for taking captives before inflicting a severe slaughter. It completes the meaning of the ayah which began with this meaning from its very beginning:

Onun şu sözüne gelince:

As for His  saying:

Bu, esir almanın fidye alınması nedeniyle Allah'tan gelen bir ceza vaadi olduğunu düşündükleri gibi değildir. Aksine, savaşta düşmanı şiddetle yenilgiye uğratmaya gücün yettiğince çalışmadan önce esir almanın doğurabileceği sonuçları açıklamaktadır; örneğin savaşı kaybetmek ve Müslümanların kâfirler tarafından öldürülmesi gibi. Bu büyük azaptır; Allah'ın cezası değildir. Yani Allah'ın, sizin zafer kazanacağınızı bilmiş olmasaydı, kâfirleri öldürmek için gücünüzün yettiğince çalışmadan esir almanız nedeniyle düşmanlarınız sizi öldürür ve yenilgiye uğratırdı. Kur'an-ı Kerim, savaşta öldürmeyi ifade etmek için "azap" (ceza) kelimesini kullanmıştır. Allah şöyle buyurmuştur:

It is not a promise of a punishment from Allah  for taking ransom as some would imagine. Rather, it clarifies the consequences that could possibly result from taking prisoners before doing ones outmost to inflict asevere slaughter, such as losing the battle and Muslims being killed by the Kuffar. This is the great punishment; it is not the punishment of Allah . i.e, if it were not that Allah  knew that you would be victorious, then for taking prisoners before doing your outmost to slaughter the Kuffar, your enemies would haves killed you and defeated you. The Qur’ān has used the word 'azaab (punishment) for killing in war. He  said:

Bu, Allah'ın azabı anlamına gelemez; çünkü hitap Peygamber ﷺ'e ve müminlere geneldir. Eğer bu ayet, iddia edildiği gibi bir içtihadı düzeltmek için değerlendiriliyorsa, o zaman affedilmiş bir hatadır ve bu yüzden Allah'ın azabını hak etmezler. Eğer bu, daha iyi olanın aksini yaptıkları için hafif bir kınama olarak değerlendiriliyorsa, ki bu olayda gerçek durum budur, o zaman Allah katında hiçbir cezayı gerektirmez. Bunun Allah'tan bir azabın yaklaşması anlamına geldiği hiçbir şekilde mümkün değildir. Aksine kastedilen şudur: Düşmanlarınız sizi öldürecek ve aşağılayacaktı. Bu ayetin nüzul sebebine dair rivayet edilen hadislere ve kıssalarına gelince, bunlar akaid konusunda delil olarak kabul edilemeyen haber-i vahid rivayetleridir. Peygamber ﷺ'in içtihad etmesinin caiz olup olmadığı ise akaid meselelerindendir. Allah'ın Kur'an'da indirdiklerine gelince:

It cannot be that it means the punishment of Allah , because the address is general to the Messenger PBUH and the believers. Because if the ayah, as they contend, is considered to be correcting an Ijtihād then it is a mistake that has been forgiven for which they do not deserve to be punished by Allah . If it is considered a mild reproach for acting contrary to what is best, as is the reality in this case, then it does not merit any punishment from Allah . It is not at all possible that it means the approaching of a punishment from Allah , Rather the meaning is that your enemies would have killed and humiliated you. As for the hadīth reported regarding the cause of this ayah being revealed, and regarding its stories, they are isolated reports (khabar ahad) which are not admissable as evidence for the aqeeda. Permitting or not permitting Ijtihād on the part of the Messenger PBUH is from the creedal issues. As for what was revealed by Allah  in the Quran:

Bu, İctihad'a delalet etmez; çünkü Peygamber'in dilediği kimseyi mazur görebileceğine dair hüküm, bu ayetten önce indirilmiştir. Allah, Nur Suresi'nde şöyle buyurur:

It does not indicate Ijtihād because the ruling that the prophet  was permitted to excuse whomever he wished was revealed before this ayah. Allah  says in Sura An-Nur:

Ve bu Sure, Haşr Suresinden sonra, Hendek Savaşında indirilmiştir ve ayet

And this Sura was revealead after Sura Al-Hashr in the battle of the trench, and the ayah

Et-Tevbe suresinde indirilmiştir ve Tebük seferi bağlamında, hicretin dokuzuncu yılında nazil olmuştur; dolayısıyla hüküm bilinmekteydi. En-Nur suresindeki ayet, Peygamber'in (ﷺ) kendisinden izin isteyenlere izin verebileceğini açıkça göstermektedir. Ancak Et-Tevbe suresinin nazil olmasına sebep olan olay, yani Tebük seferi ve "usra" (zorluk) ordusunun hazırlanması olayında, Elçi'nin (ﷺ) münafıklara (münafikin) geri kalma izni vermemesi daha iyi olurdu. O olayın içinde onlara izin verdiğinde, Allah ona hafif bir azarlamayla çıkıştı; yani daha iyi olana aykırı bir davranışa giriştiği için onu azarladı. Ayet bir ictihadı düzeltmemekte ve Elçi'nin (ﷺ) aynı olayla ilgili olarak ictihad ettiği hükümden farklı bir hüküm koymamaktadır. Bilakis bu, en iyi olana aykırı bir şey için yapılmış hafif bir azarlamadır.

was revealead in Sura At-Tawba, and it was revealed in the context of the battle of Tabuk in the ninth year Hijri, so the ruling was well known and the ayah of Sura an-Noor clearly indicates that the prophet PBUH is permitted to excuse those who ask him for permission (to stay behind). However in the incident for which the ayah of Sura at-Tawba was revealed, i.e the expedition of Tabuk and the preparation of the army of 'usra (hardship), It would have been better if the Messenger PBUH did not grant the hypocrites (munafiqin) permission to stay behind. When he  gave them the permission in that very incident, Allah  mildy rebuked him for this action, i.e He  rebuked him  for undertaking an action that was contrary to what was better. The ayah does not correct an Ijtihād and it does not legislate a ruling which is different to the ruling the Messeneger PBUH had made Ijtihād for concerning the same incident. Rather, it is a mild rebuke for something that was contrary to what was best.

Onun şu sözüne gelince:

As for His  saying:

Bu, Onun şu sözünden sonra geldi:

It came after His  saying:

Allah, ayette açıklamıştır;

Allah  has clarified in the ayah;

ve Elçi'nin (PBUH) onların, seferlerinde kendisine eşlik etmelerine izin vermemesi gerektiği; bunun da onları aşağılamak ve küçük düşürmek, böylece Elçi (PBUH) ile birlikte cihad etme ve (savaşa) çıkma şerefinden mahrum bırakmak için olduğu. Ve O (SWT), hemen ardından gelen ayette şöyle buyurmuştur:

that the Messenger PBUH should not allow them to accomany him in his expedetions. And this was in order to humiliate and disgrace them so that they do not get the hounour of making jihad and going out (to fight) with the Messenger PBUH. And He  in the ayah that comes immediatly after

…onları aşağılamak için bir şey daha ilan etti. Bu, onları yok etmek amacıyla yapılan sefer sırasında gerçekleşti. Dolayısıyla bu ayet, ondan önceki ayet ve sonrasındaki ayet, münafıklara karşı izlenecek kuralları ve onlara nasıl davranılması gerektiğini açıklamaktadır; onlara küçümseme ve aşağılama göstererek mü'minlerin konumundan aşağı indirmek suretiyle. Ayette, Elçinin ﷺ bir hüküm konusunda içtihat yaptığını gösteren hiçbir şey yoktur. Ayet, aksini gösterecek şekilde inmiştir. Bilakis bu, münafıklar hakkında bir ön hükümdür. Aynı surede tekrarlanan münafıklara ilişkin diğer ayetlerle de uyumludur. Ayette, ister açık ifadeyle, ister işaretle, ister lafızla ya da anlamla olsun, bir içtihadın düzeltildiğine ya da bir hataya dikkat çekildiğine dair herhangi bir ima veya bu anlamda bir şüphe (şübhe) doğuracak hiçbir şey yoktur. Bu ayetin iniş sebebine dair rivayet edilenlere gelince, bunlar haber-i vahid (tek kişilik rivayetler) niteliğindedir ve akaid konusunda delil olarak kabul edilemezler; ayrıca Elçinin ﷺ tebliğini, kendisine vahiyle getirilenle sınırlayan kesin nassa da aykırı düşemezler. O, vahyin dışında hiçbir şeye uymamıştır. Üstelik bu hadislerin, Ömer bin el-Hattab'ın Elçiyi ﷺ cenaze namazı kılmaktan alıkoymaya çalışmasına yol açması gerekmez. Dolayısıyla ya bir hüküm olarak meşru kılınmış bir fiili yapmasını engellemek istemiştir ya da Elçiyi ﷺ, şeriatın meşru kıldığı bir ibadeti yapmaktan alıkoymak istemiştir ve Elçi ﷺ buna sessiz kalmıştır. Sonra bu ayet indikten sonra Ömer'in görüşüne dönmüştür. Bu ise Elçi ﷺ hakkında caiz değildir. Bu hadisle amel etmek, Elçinin ﷺ bir peygamber olmasıyla çelişir; bu nedenle hadis anlam bakımından (dirayeten) reddedilir. Hadis, Resulullah'ın ﷺ gömleğini Abdullah bin Übey'e verdiğini ve münafıkların başı olmasına rağmen onun cenaze namazını kılmaya çalıştığını göstermektedir. Abdullah bin Übey, Benî Mustalik savaşından sonra Allah (SWT) tarafından rezil edildi; oğlu, babasını bizzat öldürebilmek için, Resulullah ﷺ'ın onu öldürme kararı alıp almadığını öğrenmek amacıyla Resulullah ﷺ'ın yanına geldi. Allah (SWT), Benî Mustalik savaşından sonra Münafikûn suresini indirdi ve bu konuda Resulullah ﷺ'a şöyle buyurdu:

announced (just) another thing to humiliate them. This took place during the campaign against them in order to destroy them. So this ayah, the ayah before it and the ayah after it clarify the rules regarding the hypocrites and the manner in which they should be treated by showing them contemp, humiliating them and lowering them them from the status of the believers. There is nothing in the ayah which indicates that the Messenger PBUH made Ijtihād regarding a ruling. The ayah came showing the contrary. Rather it is the preliminary legislation with respect to the hypocrites. It is in line with the other verses regarding the hypocrites repeated in the same Sura. Nothing appears in it, whether explicitly, by way of indication, by wording or understanding, or giving cause for any semblence (shubha) (of such a meaning) that it corrects an Ijtihād or draws attention to a mistake. As for what has been narrated regarding the reason for revealing this ayah in terms of reports, they are solitary reports (akhbar ahad) and are not admissable as evidence for ‘aqīdah (creed) and nor can they contradict the definite text which restricts the Meseneger's PBUH conveyance of rulings to that what he  brought through revelation and nothing else. He  did not follow anything but the revelation. Let alone that these ahadīth should make 'Umar bin al Khattab  try to prevent the Messenger PBUH from praying the janazah. So either he wanted to prevent him from doing an action legislated as a ruling or he wanted to prevent the Messenger PBUH from undertaking a worship according to a legislated Sharī’ah rule and the Messenger PBUH was silent about it. Then he  reverted to 'Umar's opinion after the revelation of this ayah, This is not allowed in respect to the Messenger PBUH. Acting upon this hadīth contradicts the fact the Mesenger  is a Prophet, so the hadīth is rejected in terms of meaning (dirayatan). The hadīth indicates that the Messenger PBUH gave his shirt to 'Abd Allah ibn Ubayy and that he tried to pray (janaza) for him though he was the head of the munafiqin. 'Abd Allah ibn Ubayy was exposed by Allah  after the battle of Bani al-Mustaliq, his son came to the Messenger PBUH to find out if the Messenger  had taken the desicion to kill him so that he may himself kill his father. Allah  revealed Sura al Munafiqin after the battle of Bani al-Mustaliq and He  said to the Messenger PBUH regrading it:

Ve Allah ona bu konuda şöyle buyurdu:

And He  told him with respect to it:

Ve Allah ona şöyle buyurdu:

And He  told him:

Sonra Elçi (sav) bundan sonra gelip gömleğini münafıkların başına verdi ve münafıkların başı için cenaze namazı kılmaya çalıştı, ardından Ömer onu engelledi. Bu, ayetlere aykırıdır. Tevbe Suresi'nin ayeti, Münafikun Suresi'nden birkaç yıl sonra, hicretin dokuzuncu yılında indirilmiştir. Dolayısıyla Ömer (ra) ve gömlek hakkındaki hadisler ve benzeri diğer hadisler, Benî Mustalik savaşından sonra münafıkların nasıl muamele gördüğü gerçeğiyle çelişmekte ve bundan önce münafıklar hakkında inen ayetlerle de çelişmektedir. Bu nedenle, anlamları bakımından (dirayeten) bu yönden de reddedilirler.

And then the Messenger PBUH came after this and gave his shirt to the head of the hypocrites and tries to pray (janaza) for the head of the hypocrites and then 'Umar  prevents him. This contradicts the ayāt. The ayah of Sura al-Tawba was revealed in the ninth year (AH) after Sura al Munafiqin by a number of years. So the ahadīth about 'Umar (ra) and the shirt and other such ahadīth contradict the reality of how the hypocrites were treated after the battle of Bani al Mustaliq and they contradict the verses which were revealed before it regarding the hypocrites. Therefore, they are rejected also from this angle in terms of their meaning (dirayatan).

Onun şu sözüne gelince:

As for His  saying:

Ayetler de bunu gösterir ki bunlarda herhangi bir içtihat yoktur. Peygamber ﷺ'e hem tebliğ (Da'vet) hem de Müslümanlara İslam'ı öğretme emri verilmiştir. Peygamber ﷺ, bu iki emri her zaman yerine getirmekle yükümlüdür. 'Abdullah ibn Ümmü Mektum Müslüman oldu ve İslam'ı öğrendi. Kureyş'in ileri gelenleriyle birlikteyken Allah'ın Resulü ﷺ'ün yanına geldi: 'Utbe ve Şeybe (Rabi'a'nın iki oğlu), Ebu Cehl ibn Hişam, el-Abbas ibn el-Muttalib, Ümeyye ibn Halef, el-Velid ibn el-Muğira. Peygamber ﷺ, bunların İslam'a girmeleri halinde başkalarının da İslam'a gireceği umuduyla onları İslam'a davet ediyordu. İbn Ümmü Mektum, Peygamber ﷺ'in bu durumda olduğu sırada şöyle dedi: "Ey Allah'ın Resulü! Bana okumayı öğret ve Allah'ın sana öğrettiklerinden bana da öğret." Peygamber ﷺ'in bu insanlarla konuşmakla meşgul olduğunu bilmeden bunu tekrarladı. Allah'ın Resulü ﷺ, konuşmasının kesilmesinden hoşlanmadı, bu yüzden kaşlarını çattı ve yüz çevirdi; bunun üzerine bu ayet indi. Peygamber ﷺ, tebliğ etmekle ve İslam'ı öğretmekle emrolunmuştu. Bu yüzden Da'vet'i iletmeyi üstlendi ve Da'vet'in tebliğiyle meşgul olduğu için öğretilmesini isteyen kişiden yüz çevirdi. Ona, istediği şeyi, yani İbn Ümmü Mektum'a öğretmesi daha iyi olurdu. Ancak bunu yapmadı, bu yüzden Allah onu bundan dolayı hafifçe azarladı. Onun ...

and the ayāt that follow, they do not indicate any Ijtihād..The Messenger PBUH is ordered to convey the Da’wah to all the people and to teach Islam to the Muslims. It is for the Messenger PBUH to undertake both the orders all the time. 'Abd Allah ibn Umm Maktum became a Muslim and learnt Islam. He came to the Messenger of Allah  while he was with the leaders of Quraysh; 'Utbah and Shaybah (the two sons of Rabi'ah), Abu Jahl ibn Hisham, al-'Abbas ibn al-Muttalib, Umayyah ibn Khalaf, al-Walid ibn al-Mughira. He  was inviting them to Islam in the hope that others would embrace Islam if they entered its fold. Ibn Umm Maktum said to the Prophet  while he was in this situation: Oh Messenger of Allah! Teach me to read and teach me what Allah  has taught you'. He repeated this not knowing that the Prophet  was busy (speaking) with these people. The Messenger of Allah  did not like the interruption in his conversation and so he frowned and turned away, and so this verse was reveled. The Messenger  is ordered to convey (the Da’wah) and ordered to teach Islam. So he undertook the convayance of the Call and turned away from teaching the one who asked to be tought due to being preoccupied with the convayance of the Da’wah. It was better for him to teach Ibn Umm Maktum  what he had asked for. But he  did not do this so Allah  mildly rebuked him  for that. Since his  The Islamic Personality Vol.1 113

İbn Ümmi Mektum'dan yüz çevirmek en uygun davranışa aykırıydı; bu nedenle Allah, en uygun olana aykırı bir şey yaptığı için ona hafifçe çıkışmıştır. Bunda bir hükme ilişkin içtihat ya da bir davranışın düzeltilmesi söz konusu değildir. Bu yalnızca Allah'ın belirli bir olaya hükmünün uygulanmasıydı; en uygun davranışa aykırı olduğu için Allah onu hafifçe kınamıştır.