Müslümanlar İslam'a şüphe barındırmayan bir iman ile inanmışlardı. Inançları o kadar güçlüydü ki, şüpheciliğe işaret edecek hiçbir soruya yol açmadı. Kur'an'ın âyetlerini de, onun içindeki düşünceyi kavramalarını sağlayacak bir biçimin dışında tartışmadılar. Bu âyetlerden çıkarılabilecek varsayımları ya da bunlardan mantıksal olarak türetilebilecek sonuçları araştırmadılar. Bu İslâmî Da'veti taşıyarak dünyaya çıktılar, tüm insanlara ulaştırdılar, Allah yolunda savaştılar, şehirleri fethettiler ve milletler taşıdıklarını benimsedi.

The Muslims believed in Islam with an imān that was free of doubt. Their belief was so strong that it did not result in any questions that would indicate skepticism. Nor did they discuss the ayāt of the Qur’ān except in a manner that would enable them to comprehend the reality of the thought therein. They did not inquire into the suppositions that might be drawn from it nor the logical conclusions that may be deduced from it. They went to the world, carrying this Islamic Da’wah to all the people, fighting in its path, opening the cities, and the nations embraced what they carried.

Hicri birinci asrın tamamı boyunca, İslam davetinin akışı önündeki her engeli aşarak ilerledi. İslami düşünceler, Müslümanlar tarafından alındığı biçimiyle insanlara sunuluyordu: parlak bir anlayışla, kesin bir imanla ve şaşırtıcı derecede güçlü bir farkındalıkla. Ancak fethedilen (açılan) topraklarda davetin taşınması, henüz İslam'ı benimsememiş diğer dinlerin mensuplarıyla, bir de (bazı) İslam'ın sınırları içine girmiş olanlarla fikri bir çatışmaya yol açtı. Bu fikri çatışma oldukça zorlu geçti. Diğer dinlerin mensupları bazı felsefi düşüncelere aşinaydı ve dinlerinden edindikleri belirli görüşlere sahiptiler; bu nedenle akaid konularında Müslümanlarla şüphe ve tartışma körüklüyorlardı, çünkü davetin temeli akideye ve onunla ilişkili düşüncelere dayanıyordu. Bu yüzden Müslümanlar (başarısı için) içtenlikle iyi niyet besliyorlardı.

The whole of the first century Hijri elapsed with the current of the Islamic Da’wah overwhelming everything that stood in its way; the Islamic thoughts were being given to the people as they had been received by the Muslims: with a brilliant understanding, a definitive faith and a surprisingly splendid awareness. Yet, the carrying of the Da’wah in the opened (conquered) lands led to an intellectual collision with the people of other religions who had not yet embraced Islam as well as (some of) those who had entered its domain. This intellectual collision was strenuous. The people of other religions were acquainted with some philosophical thoughts and had certain viewpoints which they got from their religions and so they used to stir skepticism and debate with the Muslims over creedal points [aqa’id], because the basis of the Da’wah is built upon the ‘aqīdah and the thoughts associated with it. So the Muslims sincerely wished well for (the success)

...İslami Da'vet'in karşısına çıktılar ve onlarla, onların görüşlerini çürütmek amacıyla tartıştılar. Bu durum, birçok âlimin, karşı taraflarına karşı bir silah olarak kullanmak üzere bazı felsefi düşünceleri öğrenmesine yol açtı. Üstelik Da'vet'i taşımadaki ve rakiplerinin argümanlarını çürütmedeki samimiyetlerinin yanı sıra, bu (felsefeleri öğrenme) çalışması kendilerine meşru gösterildi ve iki etkene dayanarak buna yönlendirildiler.

of the Islamic Daw’ah and argued with them in order to counter them. This led many of them to learn some philosophical thoughts in order to use these as a weapon against their adversaries. Moreover apart from their sincerity in carrying the Da’wah and the refutal of their adversaries’ arguments, this learning (of the philosophies) was jusitified to them and they were motivated towards it due to two factors:

Birincisi: Kur'an-ı Kerim, tevhide ve peygamberliğe çağrısının yanında, Peygamber صلى الله عليه وسلم zamanında yaygın olan öne çıkan mezhep ve dinleri de ele almış; onlara karşı çıkmış ve savundukları görüşleri çürütmüştür. Her türlü şirki ele almış ve reddetmiştir. Müşrikler arasında gezegenleri ilah edinen ve onları Allah الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ'ye ortak koşanlar vardı; Kur'an onların inancını reddetti. Bazıları putlara tapınmayı savunuyor ve onları Allah الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ'nin ortakları yapıyordu; Kur'an bu tapınmayı reddetti. Bazıları peygamberliği tamamen inkâr ediyordu; Kur'an bu inancı reddetti. Bazıları Muhammed صلى الله عليه وسلم'in peygamberliğini inkâr ediyordu ve Kur'an bu inancı reddetti. Bazıları kıyamet gününü ve o gündeki hesabı inkâr ediyordu; Kur'an bu inancı reddetti. Bazıları İsa عليه السلام'ı ilah edinmiş veya onu Allah الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ'nin oğlu kılmışlardı; Kur'an bu inancı reddetti. Kur'an bununla da yetinmedi: Resûlü صلى الله عليه وسلم onlarla tartışmaya girmesi için emretti.

Firstly: the Noble Qur’ān, besides its call for tauhīd (monotheism) and prophethood, tackled the more prominent sects and religions which were widespread at the time of the Prophet صلى الله عليه وسلم; it countered them and refuted their advocacies. It dealt with shirk, in all its forms, and refuted it. There were amongst the mushrikīn those who deified the planets and took them as associates to Allah الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ; the Qur’ān refuted their belief. Some of them advocated the worship of idols and made them into partners of Allah الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ; it refuted this adovation. Some of them denied prophethood altogether; the Qur’ān refuted their belief; some of them denied the prophethood of Muhammad صلى الله عليه وسلم and it refuted this belief. Some of them denied the ressurection and the accounting on that day; the Qur’ān refuted their belief. Some of them deified Isa عليه السلام, or made him into the son of Allah الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ; the Qur’ān refuted this belief; and the Qur’ān did not suffice with this: it ordered the Messenger صلى الله عليه وسلم to engage in debate with them:

Ayrıca Peygamber ﷺ'in hayatı, kâfirler, müşrikler ve Kitap Ehli ile sürdürdüğü bir fikrî mücadele hayatı olmuştur. Mekke ve Medine'de onun, kâfirlerle bireyler, gruplar ve heyetler halinde tartıştığı ve onlarla münazara ettiği pek çok olay nakledilmiştir. Kur'an âyetlerinde ve Peygamber ﷺ'in hadislerinde ve davranışında öne çıkan bu fikrî mücadele, Müslümanlar tarafından okunmuş ve işitilmiştir. Bu nedenle Müslümanların diğer dinlerin mensuplarıyla tartışmaya girmeleri, onlarla fikrî bir mücadeleye girişmeleri ve münazara etmeleri doğal bir şeydi. Dinlerinin hükümleri de böyle bir tartışmayı gerektirir. İslam davetinin doğası, yani küfürle çatışması, bu ikisi arasında böyle bir mücadele, tartışma ve argümantasyon yaşanmadan ilerlemez. Bu mücadelenin fikrî bir nitelik kazanmasına gelince, Kur'an'ın kendisi akıl kullanmaya çağırır ve akli delilleri ile duyusal kanıtları zikreder. Onun akidesine çağrı yalnızca akla dayanır, nakli delillere değil. Dolayısıyla tartışmanın ve mücadelenin fikrî bir nitelik almasının ve bu niteliği taşımasının kaçınılmaz olması gerekiyordu.

Further, the life of the Prophet صلى الله عليه وسلم had been a life of intellectual struggle with all of the kuffār, the mushrikīn and the People of the Book. Many incidents were reported about him in Makkah and Madinah in which he discussed with the kuffār and debated with them as individuals, groups, and delegations. This intellectual struggle which is prominent in the ayāt of the Qur’ān and in the ahādith of the Messenger صلى الله عليه وسلم and in his conduct was read and heard by the Muslims; it was thus only natural for them to discuss with the people of other religions and to engage with them in an intellectual struggle and to debate with them. The ahkām of their religion call for such discussion; the nature of the Islamic Call - its clash with kufr - will not progress without the occurrence of such struggle, discussion and argumentation, between it and kufr. As for that what makes this struggle adopt an intellectual character, the Qur’ān itself calls for the use of the intellect, and it cites intellectual proof and sensory evidence. The call to its ‘aqīdah is based exclusively on the mind, not on textual evidence. Thus it was inevitable for the debate and the struggle to take an intellectual character and to be marked by the same.

İkincisi: Bazı felsefi ve teolojik meseleler Nesturi Hristiyanlar ve onlara benzeyenler aracılığıyla Müslümanlara sızmıştı; Aristo mantığı da Müslümanlar arasında biliniyordu ve bazıları belirli felsefe kitaplarına aşina olmuştu. Birçok kitap önce Yunancadan Süryaniceye, sonra Arapçaya çevrildi; daha sonra ise Yunancadan doğrudan Arapçaya çeviriler yapıldı. Bu durum felsefi düşüncelerin varlığını destekledi. Başka bazı dinler, özellikle Yahudilik ve Hristiyanlık, Yunan felsefesine bir silah gibi başvurdu ve onu Müslüman topraklarına getirdi. Bütün bunlar felsefi düşünceleri doğurdu ve Müslümanları bunları incelemeye yöneltti.

Ve

And

Ve

And

Ve

And

Ve

And

Ve

And

Kur'an'ın Allah'ın kudreti, ilmi ve iradesi konusundaki yaklaşımı, fıtrat ve akıl temeli üzerine kurulmuştur. Bu yaklaşım fıtratla uyumludur ve her insanda onu dinleyip karşılık verme duygusu uyandırır; hatta bir ateist bile onu kavrar ve ona boyun eğer. Seçkin ile sıradan insan arasında, eğitimli ile eğitimsiz arasında ayrım gözetmeksizin her insana uygun bir yaklaşımdır.

Thus the approach of the Qur’ān with regards to Allah’s capability, knowledge, and will tread on the basis of the fitrah and the intellect. This approach is consistent with the fitrah and it generates a feeling within every human being to listen and respond to it; even an atheist comprehends it and succumbs to it. It is an approach that suits every human being, with no distinction between the elite and the commoner or between the educated and the uneducated.

Ayrıca, anlaşılması güç olan ve okuyucu için belirsizlik taşıyan müteşâbih âyetler, genel bir biçimde ve ayrıntısız gelmiştir; bunlar, şeylerin genel bir tasviri veya araştırma, ayrıntılı inceleme ve delil getirme eksikliğinin açıkça görüldüğü gerçeklerin aktarımı biçiminde gelmiştir. Bu yüzden okuyucu bunları reddetmez, ne de kelimelerin delalet ettiği anlamların ötesindeki gerçekliklerini gerçekten kavrar. Dolayısıyla bunlara karşı doğru tutum, herhangi bir gerçekliğin tasvirine ve herhangi bir olgunun doğrulanmasına karşı olduğu gibi, etkili sebepleri veya delilleri aramadan kabul etmektir. Böylece bazı âyetler insanın fiillerinin bir yönünü tasvir eder ve bu yolla zorlamaya işaret eder; başka âyetler ise başka yönlerini tasvir eder ve bu yolla irade hürriyetine işaret eder. Allah سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ şöyle buyurur:

Moreover, the mutashabih ayāt wherein is ambiguity and in which there is lack of clarity for the reader, have come in the general form, without detail; they have come in the form of a general description of things or a reporting of realities wherein a lack of inquiry, thoroughness and substantiation is apparent. So the reader does not reject them nor does he truly comprehend the realities denoted by them beyond the denotations of the words therein. Therefore, the natural stance with regards to them is one of acceptance as is the case towards the depiction of any reality and the verification of any fact, without seeking effective causes or substantiation. Thus, certain ayāt depict one facet of the actions of man and in so doing indicate compulsion; other ayāt depict other facets and in so doing indicate free choice. Allah الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ says,

Ve

And

On the other hand, He الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ also says,

On the other hand, He الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ also says,

Başka ayetler, Allah سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ için bir yüz ve bir el ispat eder, O'nu göklerin ve yerin nuru olarak nitelendirir ve Allah سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ'in göklerde olduğunu bildirir.

Other ayāt establish for Allah الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ a face and a hand and speak of Him as the Light of the Heavens and the Earth and state that He الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ is in the Heavens:

Diğer âyetler onun eşsizliğini ortaya koyar:

Other ayāt establish his uniqueness:

Böylece Kur'an'da görünürde çelişkili olan bazı âyetler gelmiştir. Kur'an bu tür âyetlere müteşabihât (çok anlamlı) adını vermiştir. Allah سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ şöyle buyurur:

Thus certain ayāt came in the Qur’ān which are seemingly contradictory. The Qur’ān called such ayāt mutashabihāt (polysemous). Allah الله سُبْحَانَهُۥ وَتَعَالَىٰ says,

Peygamber ﷺ bu âyetleri indirildiklerinde insanlara tebliğ ettiğinde ve Müslümanlar bunları ezberledikleri zaman, bunlar hakkında herhangi bir tartışma ya da münakaşa çıkmadı. Bu âyetlerde uzlaştırılması gereken bir çelişki görmediler. Her âyeti, anlattığı ya da doğruladığı yön açısından anladılar. Böylece âyetler gerçekte ve kendi içlerinde uyumluydu. Onlara inandılar, güvendiler ve genel bir biçimde anladılar; bu anlayışla yetindiler; âyetleri bir gerçekliğin tasviri ya da olguların aktarımı olarak kabul ettiler. Bilgelerin çoğu, müteşâbihlerin ayrıntıları üzerindeki tartışmayı ve bu konudaki münakaşayı hoş görmedi. Bu tür tartışmanın İslam'a bir faydası olmadığını düşündüler. Genel anlayış, anlayabildiği ölçüde, ayrıntılar ve açıklamalar üzerindeki tartışmayı gereksiz kılardı. Böylece Müslümanlar, Kur'an'ın yaklaşımını kavradılar ve âyetlerini bu yaklaşım üzerine aldılar; Peygamber ﷺ zamanında olduğu gibi, onlardan sonra gelenler de Hicri birinci asrın tamamı geçinceye kadar aynı şekilde yaptı.

When these ayāt were revealed, the Messenger صلى الله عليه وسلم conveyed them to the people and the Muslims memorised them by rote, they did not generate any discussion or debate. They did not see in these ayāt any contradictions that required reconcilation. They understood every ayah with reference to the aspect it came to describe or verify. Thus the ayāt were harmonious in reality and in their selves. They believed in them, trusted them and understood them in a general manner, and they sufficed themselves with this understanding; they regarded them as a description of reality or a reporting of facts. Many amogst the wise did not like the discussion concerning the details of the mutashabihāt or the debate thereof. They thought that such discussion was of no benefit to Islam. The general understanding, to the extent one understands, would render the discussion of the details and elaborations unnecessary. Thus the Muslims comprehended the approach of the Qur’ān and received its ayāt upon this approach throughout the era of the Messenger صلى الله عليه وسلم and so did those who came after them until the entire first century Hijri had elapsed.

Filozoflarınkiyle olan yöntem farkına gelince, filozoflar yalnızca kıyasa (kıyas-ı mantıkî) dayanmışlardır; küçük önerme (sugrā), büyük önerme (kubrā) ve sonuçtan oluşan mantıksal biçimde kıyaslar geliştirmişlerdir. "Öz" (zât) ve "araz" (ârız) gibi terimler ve özel dil kullanmışlar; akla dayalı değil, mantığa dayalı ve duyu algısına ya da gerçeğe dayanmayan entelektüel sorunlar ortaya atmışlardır.

As for their difference from the methodology of the philosophers, the philosophers depended solely on syllogisms; they evolved syllogisms in a logical form from a minor and major premise and a conclusion. They used terminology and jargon such as ‘essence’ and ‘accident’ and the like; they initiated intellectual problems which they built on the basis of logic, not on the basis of sense-perception or the reality.