Zimmîlerle Müslümanlar arasında alım satım, kiralama, ortaklık, rehin gibi muamelelerin, aralarında ve Müslümanlarla bir ayrım gözetilmeksizin yapılması caizdir. Allah'ın Resûlü ﷺ, Hayber halkıyla muamele yapmış, onlar Yahudi idi; topraktan elde edilen ürünün yarısı karşılığında, bu toprağı mallarıyla ve bedenleriyle işlemeleri şartıyla. Resûlullah ﷺ Medine'deki bir Yahudi'den yiyecek satın almış ve ona zırhını rehin vermiş; ayrıca bir Yahudi'ye, kolaylık zamanına kadar ondan iki elbise istemek üzere haber göndermiştir. Bütün bunlar, zimmîlerle yapılan her türlü muamelenin caizliğine delildir. Ancak kiralama, alım satım ve rehin gibi muamelelerde yalnızca İslam hükümlerinin uygulanması zorunludur; bunların dışında başka bir hükümle muamele yapmak kesinlikle caiz değildir. Bu şekilde İslam Devleti'nin zimmî vatandaşları, diğer vatandaşlar gibidir. Onlara vatandaşlık hakkı, koruma, canlarının güvence altına alınması, iyi davranılması, şefkat ve yumuşaklık vardır. Üzerlerine düşen, Müslümanların ordusuna katılmak ve onlarla birlikte savaşmaktır; ancak savaş onlara farz kılınmamıştır. Müslümanlar için olan adalet onlar için de vardır ve üzerlerine düşen, hakkaniyet gereği onların da üzerine düşendir. İmam ve hâkim, işlerini yürütürken, muamelelerin ve cezaların uygulanmasında onlara da tıpkı Müslümanlara bakıldığı gibi, hiçbir ayrım gözetilmeksizin bakar; dolayısıyla adalet, Müslümanlar için farz olduğu gibi onlar için de farzdır.
It is allowed to occur between the dhimmis and Muslims the transactions of buying, selling, renting, partnership, pledge etc. without distinction between them and the Muslims. The Messenger of Allah (saw) conducted business with the people of Khayber, and they were Jews, upon half of what is produced from the land upon condition that they work it with their wealth and bodies. The Messenger (saw) bought food from a Jew of Madinah and pledged to him his armour, and he sent to a Jew requiring two garments from him until a time of ease. All this is evidence upon the permissibility of all transactions occurring with dhimmis except when they are dealt with transaction related to renting, buying, and selling or pledging it is obligatory that the Islamic rules alone be implemented; it is absolutely not allowed to deal with other than them. In this way are the dhimmi citizens of the Islamic State like the rest of the citizens. For them is the right of citizenship, protection, guaranteeing their life, treating them well, kindness and softly. Upon them is to participate in the Muslims’ army and fight together with them but fighting is not obligatory upon them. For them is justice as for Muslims, and upon them is what is upon them as equity. They are considered by the Imam and judge in taking care of their affairs and when implementing the transactions and punishments just like the Muslims are looked upon without any distinction so justice is obligatory for them as it is obligatory for Muslims.
Umar'ın onlarla yaptığı antlaşma ve onlara koyduğu şartlara gelince: Onlar bu antlaşmalar ve şartlar üzerinde barış yaptılar, bu şartlar ateşkes metnine yazıldı ve onlar bunlardan memnun oldular. Dolayısıyla antlaşmayı olduğu gibi yerine getirmek zorunluydu. Oysa onlarla yapılan ateşkes ve antlaşma, belirli konularda belirli işlemleri içermiyorsa, onlara Müslümanlar gibi davranmak ya da Müslümanlara uygulananlardan, nass'ın onlara farklı davranılmasını bildirdiği konular dışında (örneğin Müslüman kadınlarla evlenmelerinin caiz olmaması gibi) muamele etmek caiz değildir.
Umar'ın yaptığının antlaşmasında yer alanlara dayandığının delili, Umar'ın ticaret vergisinde yaptığıdır. Umar (ra), Müslümanlardan ticaret malının kırkta birini (yüzde 2,5), zimmîlerden ise yarım öşür aldı; oysa Şeriat hükmü, Müslümanın veya zimmînin ticaretinden dolayı herhangi bir vergi alınmamasıdır. Ebu'l-Hayr'dan, şöyle dediği rivayet edilmiştir: Ruvayfi bin Sabit'in şöyle dediğini işittim: Allah'ın Elçisi'nin ﷺ şöyle buyurduğunu işittim:
As for what came about Umar’s pledge with them and his imposing conditions upon them, they made truce upon these pledges and these conditions were inserted in the truce and they were pleased with them. So it was compulsory to execute the covenant as it was. Whereas if the truce pledge with them does not include specific transactions stating specific matters, then it is not allowed to deal with them except as Muslims or deal with except for what the text came regarding treating them differently to what Muslims are dealt with such as the non-permissibility of their marrying Muslim women. The evidence that what Umar did was based upon what his pledge included is what Umar himself did in the tax on trade. He (ra) took quarter-tithe (2.5%) from Muslims and half-tithe from the dhimmis even though the Shari’ah rule is that nothing is taken from the Muslim or dhimmi as tax on his business. From Abu Al-Khayr who said: I heard Ruwayfi bin Thabit saying: I heard the Messenger of Allah (saw) saying: