Sünnetin, Peygamber'in ﷺ sözü, fiili ve takriri olduğu bilinmektedir; Kur'an gibi sünnete uymak da farzdır. Ancak bir sözün, bir fiilin ya da bir söz veya fiil karşısındaki sükûtun Peygamber ﷺ tarafından olduğunun sabit olması gerekir. Sünnet sabit olduğunda, ondan Şeriat hükümleri ve inanç esasları için delil çıkarmak doğrudur. Sünnet ile sabit olan bir şeyin Şeriat hükmü ya da inanç esaslarından biri olduğunu söylemek de bir delildir. Sünnetin sıhhati ya kat'i ya da zannîdir. Kat'i olanı, Tabiîn'den bir topluluğun, Tabiîn'den bir topluluktan, onların da Sahabe'den bir topluluktan nakletmesi ve bu Sahabe topluluğunun Peygamber ﷺ'den rivayet etmesi gibi durumdur; şartı, her tabakanın yalan üzerinde uzlaşmanın imkânsız olacağı kadar sayıca yeterli olmasıdır. Bu, mütevatir sünnet (mütevatir haber) demektir. Sünnetin sıhhati zannî olabilir; örneğin tek bir ravinin ya da ayrı ayrı tek ravilerin, bir Tabi-i'den, tek bir Tabi-i'nin ya da ayrı ayrı tek Tabi-ilerin, tek bir Sahabî'den ya da ayrı ayrı tek Sahabilerin, Peygamber ﷺ'den rivayet ettiği durumda olduğu gibi. Buna göre sünnet, delil olarak değerlendirilmesi açısından iki kısma ayrılır: mütevatir haber ve haber-i vahid. Meşhur ya da mustafid ise, Peygamber ﷺ'den tek ravilerle nakledilen, sonra Tabiîn ya da Tebe-i Tabiîn döneminde yaygınlaşan rivayettir. Bu, haber-i vahid türlerinden biridir; üçüncü bir kategori değildir. Çünkü delil olma bakımından haber-i vahid'in düzeyinin üstüne çıkmaz ve kesinlikle mütevatir düzeyine ulaşmaz. Senetin herhangi bir tabakasında, Sahabe, Tabiin veya Tebe-i Tabiin arasında olsun, tek kişi rivayet eden ravilerin bulunması durumunda, son iki tabaka topluluklardan oluşsa bile, rivayet ahad (tek kişiden rivayet edilen haber) sayılır. Dolayısıyla Sünnet ya mütevatir (tevatür yoluyla gelen) ya da ahad (tek kişiden rivayet edilen) olur; üçüncü bir kategori yoktur.

It is known that the Sunnah is the speech, actions and silence of the Messenger  and that it is obligatory to adhere to the Sunnah like the Qur’ān. However, it has to be established that the Messenger  is the one who has said this saying, that he  performed this action or was silent over this saying or action. And when the Sunnah has been proven, then it is correct to educe proofs from it for the Sharī’ah rules and beliefs. It is a proof to say that this thing established by the Sunnah is a Sharī’ah rule or one of the articles of belief. However, the authenticity of the Sunnah is either definite (qat'i), such as when a group of tabi-Tabi’een transmit from a group of Tabi’een from a group of Sahabah  who narrated it about the Prophet  on the condition that each group is composed of a sufficient number such as to preclude the possibility of an agreement on a lie, This is the mutawatir Sunnah (recurrently transmitted sunnah) or the mutawatir report. The authenticity of the Sunnah can be speculative (zanni), such as when a single narrator or separate single narrators transmit from a tabi'i-Tabi’een from a single tabi'i or separate single tabi'i's from a single Sahabi  or separate single sahabas  who narrated from the Prophet . Consequently, the Sunnah, with respect to its eduction, comprises of two categories; the mutawatir report and the solitary report (khabar al-ahad). As for the mash-hur or mustafid, it is the report transmitted via single narrators who narrated from the Prophet , then the report became widely known in the age of the Tabi’een or the tabi-Tabi’een, It is one of the solitary reports (khabar al-ahad), and it is not a third category. The reason is that in eduction it is not higher than the level of a khabar al-ahad, It definitely does not reach the level of mutawatir. As long as the transmission has the presence of solitary transmitters at any tier whether among the Sahabah, Tabi’een or Tabi Tabi’een, then it is considered a solitary report even if the last two tiers composed of groups. Thus, the Sunnah is either mutawatir (recurrect) or ahad (solitary), there is no third category.

Haber-i vâhid, eğer sahih veya hasen ise, Şeriat hükümlerinin tümü için delil kabul edilir ve ister ibadetle, ister muamelatla, ister cezalarla ilgili olsun, bunlara göre amel etmek farzdır. Hükümlerin çıkarılmasında ondan delil almak da caizdir. Tek kişinin rivayetiyle Şeriat hükümlerinin sabit kılınması delille sabittir ve Sahabe de bu konuda icma etmiştir. Bunun delili şudur: Şeriat, bir davanın hükmünü belirlemede şahitliği kabul etmiştir; bu da tek kişinin haberidir. Dolayısıyla bir sünnetin rivayetini kabul etmek, tek kişinin haberini kabul etmekle şahitliğin kabul edilmesine benzetilir. Çünkü Kur'an-ı Kerim'in nassıyla şu hususlar sabittir: Mal konusunda iki erkek şahit veya bir erkek ve iki kadın şahitle hüküm verilebilir; zina ile hadd cezaları ve kısas konusunda dört şahit, hadd cezaları ve misli karşılık için ise iki şahit esas alınır. Ayrıca Allah'ın Resulü ﷺ bir şahit ve hak sahibinin yemini üzerine hükmetmiş, emzirmeye dair tek bir kadının şehadetini kabul etmiştir. Bunların hepsi tek kişinin haberidir. Bütün Sahabe bunda birleşmiştir ve bunun aksini gösteren hiçbir rivayet yoktur. Doğruluğun yalana üstün gelmesi esasına dayanan hüküm, yalanlanabileceğine dair şüphe doğuran belirsizlikler bulunmadığı veya ispat edilmediği sürece bağlayıcıdır. Bu bağlayıcılık, tek kişinin haberiyle amel etmekten başka bir şey değildir. Kıyas yoluyla, Peygamber ﷺ'e nispet edilen tek kişinin haberiyle, rivayet eden kişi âdil, güvenilir (sika) ve sağlam (sabit) ise ve rivayet ettiği kişiyle karşılaşmışsa, doğruluğun üstün gelmesi için bu habere amel etmemiz farzdır. Böylece yalan söyleme şüphesi ortadan kalkar ve bu şüphe ispat edilmiş olmaz. Tekil bir haberin Resûlullah'tan (ﷺ) kabul edilmesi ve ondan bir hüküm için delil çıkarılması, bir şahadetin kabul edilmesi ve verilen hükme göre karar vermek gibidir. Dolayısıyla tekil haber de Kur'ân'ın işaret ettiği gibi bir delildir.

The khabar al-ahad, if it is Sahih (sound) or hasan (good), is considered a proof for all of the Sharī’ah rules and it is obligatory to act upon them whether the rules pertain to worships ('ibadat), transactions (mu'amalat) or punishments ('uqubat). Inferring evidences from it is also allowed. The use of solitary reports in establishing Sharī’ah rules is proven, and the Sahabah  also had a consensus (ijma') on it. The evidence for this is that the Sharī’ah has recognised testimony in establishing a legal case, which is a solitary report, so accepting the narration of a Sunnah and accepting the solitary report is compared with the acceptance of a testimony. This is because it has been proven by the text of the Noble Qur’ān that a ruling can be passed on the basis; of two male witnesses or one man and two female witnesses regarding money, on the basis of testimonies by four witnesses in zina and two witnesses for hadd punishments and equal retribution (qisaas), The Messenger of Allah  passed judgement on the basis of a testimony by one witness and the oath of the sahib al-haqq, and he accepted the testimony of one woman regarding suckling and all of these are solitary reports. All the Sahabah  agreed on this and there is no narration that proves otherwise. The judgment is binding by the preponderance of the truth over the lie as long as the uncertainities which make the report to be suspected as a lie are absent or not proven. This binding (ruling) is nothing other than acting upon the solitary report. By qiyas (analogy) it is obligatory upon us that we act upon the solitary report narrated about the Prophet  to outweigh the truth as long as the narrator is just ('adl), trustworthy (thiqa) and accurate (thabit) and he has met the person from which he has narrated the report. Then the doubt of suspected lying is absent and this doubt is not proven. So the acceptance of the solitary report about the Messenger  and inferring evidences from it for a hukm is like the acceptance a testimony and giving the ruling according to the judgement that has been passed. Therefore, the solitary report is also a proof as the Qur’ān has indicated.

Buna ek olarak Elçi şöyle buyurdu:

In addition to this the Messenger  said:

Elçi ﷺ, "Allah bir kulu parlak kılsın" buyurmuştur, "kulları" demeyerek. "Kul" (ʿabdan) kelimesi tekil ve çoğul kişiler için kullanılabilen genel bir kelimedir. Dolayısıyla o, hadisini nakleden tek kişiyi ve diğer tek kişileri övmektedir.

The Messenger PBUH says 'may Allah make a servant radiant' and not 'servants'. A servant ('abdan) is generic applicable to one or more persons. So he is praising the single and other single persons for transmitting his hadīth.

Ayrıca Peygamber ﷺ, insanları onun sözlerini ezberlemeye ve nakletmeye çağırmaktadır. Bu nedenle bunu duyan her Müslümana, bir kişi de olsa birden fazla kişi de olsa, nakletmek farzdır. Peygamber ﷺ'in sözünü başkalarına iletmesi ve nakletmesi ise, kendisi kabul edilmediği takdirde bir etki doğurmayacaktır. Dolayısıyla Peygamber ﷺ'in sözlerini nakletme çağrısı, aktarılan hadisin kabul edilmesi çağrısıdır; yeter ki hadisin aktarıldığı kişi bunun Elçi ﷺ'nin sözü olduğuna inansın, yani nakledenin güvenilir, dürüst, Allah korkusu taşıyan, doğru sözlü olması ve neyi aktardığını ve neyi aktarmadığını bilmesi yeterlidir; böylece yalan söylendiği şüphesi ortadan kalkar ve gerçeğin ağır bastığı anlaşılır. Bu da tek kişiden gelen haberin, Sünnet'in açık metninden ve Sünnet'in işaret ettiği doğrultuda bir delil olduğunu göstermektedir.

Moreover, the Prophet PBUH is calling people to memorise his sayings and transmit it. So it is fard on every Muslim who hears it (whether one or more persons) to transmit it, and his delivery and transmission of the Prophet's saying to others will have no effect if his statement is not accepted. So the call of the Prophet PBUH to transmit his sayings is a call for it to be accepted as long as the person to whom the hadīth is transmitted believes that this is the speech of the Messenger PBUH i.e as long as the transmitter is trustworthy, honest, God fearing, accurate and he knows what he is conveying and what he is leaving out, until the suspicion of lying is gone and the truth is preponderant. This shows that the solitary report is a proof from the explicit text of the Sunnah and according to what the Sunnah has indicated.

Ayrıca Peygamber ﷺ bir defasında on iki elçiyi on iki krala İslam'a davet etmek üzere gönderdi. Her elçi, gönderildiği yöne bir kişiyi görevlendirdi. Eğer Da'vet'in tebliği (tebliğ) tek bir habere dayanarak yerine getirilmesi zorunlu değilse, Elçi ﷺ İslam'ı tebliğ etmek için yalnızca bir kişiyi göndermekle yetinmezdi. Bu, Elçi ﷺ'in fiilinden, tek kişiden gelen haberin İslam'ın tebliğinde bir delil olduğunu gösteren açık bir kanıttır. Elçi ﷺ, valilere mektuplarını tek kişilik elçilerin eliyle gönderirdi; valilerinden hiçbiri, elçinin tek bir kişi olması nedeniyle emrini uygulamaktan vazgeçmeyi aklından geçirmezdi. Aksine, elçinin Peygamber ﷺ'den getirdiği hükümlere ve emirlere bağlı kalırlardı. Bu da Elçi ﷺ'in fiilinden, tek kişiden gelen haberin Şeriat hükümlerine uymamızı gerektiren bir delil olduğuna, ve Peygamber ﷺ'in emir ve yasaklarının bir delili olduğuna dair açık bir kanıttır. Aksi halde Elçi ﷺ, valiye yalnızca bir kişi göndermekle yetinmezdi.