Bir kesin bilginin oluşması için gereken en az sayı konusunda ihtilaf vardır. Kimileri beş, kimileri on iki, kimileri yirmi, kimileri kırk, kimileri yetmiş, kimileri de üç yüz on üç demiştir. Belirli bir sayı tayin eden bütün bu görüşlerin ne naklî ne de aklî bir dayanağı yoktur; çünkü hiçbir nass belirli bir sayı getirmemiştir ve akıl da belirli bir sayıyı diğerlerine tercih etmez. Mütevatir haberde dikkate alınan, o haberle kesin bilginin oluşmasıdır; belirli bir sayının rivayet edilmesi değildir. Zira sayıya ek olarak haberin güçlü ya da zayıf oluşunu gösteren başka emareler de vardır. Belirli bir sayıda rivayet edilen bir haberle kesin bilgi oluşmayabilir, buna karşılık o sayıya yakın bir sayıda rivayet edilen bir haberle kesin bilgi oluşabilir; çünkü sayılar eşit olsa bile haberlerin değerlendirilmesi emarelerin farklılığına göre değişir. Buna göre kesin bilgi doğuran mütevatir hadis, belirli bir sayıyla değil, bir topluluk tarafından rivayet edilmelidir. Bu topluluğun sayısı ve yerleri birbirinden uzak olmalıdır; öyle ki onların yalan üzerinde anlaşmaları imkânsız olsun. Sayıda dikkate alınan şey, bu topluluğun yalan konusunda birleşmesinin imkânsızlığıdır. Dolayısıyla hadisi, yalan üzerinde birleşmelerini engelleyecek bir sayıya ulaşmış bir topluluğun rivayet etmesi gerekir; bu sayı ise ravilerin, durumların ve emarelerin farklılığına göre değişir.

There is a dispute about the least number by which the certainty occurs, some said: five, others said: the least is twelve, and some of them said: the least is twenty, some others said: the least is forty, others said: seventy and some said: three hundreds and thirteen etc. All these sayings which determined a specific number have neither transmitted or rational basis, since no text came with a specific number, nor does the mind outweigh a specific number. What is considered in the mutawaatir report is the occurrence of the certainty by it, not the narration of a specific number, because in addition to the number there are indications that show the strength or the weakness of the Hadeeth. A khabar may possibly be narrated by a specific number by whose narration the certainty knowledge does not occur, and a khabar may be narrated by similar to that number, then the certainty knowledge occurs for their narration, since the consideration of the khabar differs for the difference of the indications with the equality of the number. Accordingly, the mutawaatir Hadeeth by which certainty knowledge occurs is inevitable to be narrated by a group not by a specific number, and that the number of the group, and the farness of their places, in such a manner that it is impossible with it that they collude to lie, and what is considered in the number is the impossibility of the collusion to lie with it. So it is inevitable to narrate the Hadeeth a group which reach in their number an extent that prevents their collusion to lie, and that differs for the differences of the reporters, the situations, and the indications.