5.2 Taklit - İslami Kişilik | Quran Course

5.2 Taklit - İslami Kişilik | Quran Course

Elçi, onlara hükm-i şer'i sormalarını emretti. Sahih olarak rivayet edilmiştir ki eş-Şa'bî şöyle demiştir: Resulullah'ın ashabından altı kişi, insanlara fetva verirdi: İbn Mes'ud, Ömer ibn el-Hattab, Ali ibn Ebi Talib, Zeyd ibn Sabit, Übey ibn Ka'b ve Ebu Musa. Bunlardan üçü, görüşlerini diğer üçünün görüşü için terk ederdi. Abdullah, görüşünü Ömer'in görüşü için terk ederdi; Ebu Musa, görüşünü Ali'nin görüşü için terk ederdi; Zeyd ise görüşünü Übey ibn Ka'b'ın görüşü için terk ederdi. Bu da, Müslümanların sahabeye taklit (taklid) ettiklerini ve bazılarının birbirlerini taklit ettiklerini göstermektedir.

The Messenger  instructed them to ask about the hukm Shar’i. It has been authentically reported that al-Sha’bi said: There were six companions of the Messenger of Allah  who used to deliver legal opinions to the people. Ibn Mas’ud, ‘Umar ibn al-Khattab, ‘Ali ibn Abi Talib, Zayd ibn Thabit, Ubayy ibn Ka’b, and Abu Musa. Three used to leave their opinion for the opinion of the other three. ‘Abd Allah used to leave his opinion for ‘Umar’s opinion and Abu Musa used to leave his opinion for the opinion of ‘Ali and Zayd used to leave his opinion for the opinion of Ubayy ibn Ka’b. This also indicates that the Muslims used to imitate (Taqlīd) the Sahabah  and some of them used to imitate each other.

Taklit hakkında Kur'an'da yer alan kınamaya gelince: Bu kınama, inanç konusunda taklide yöneliktir, şeriat hükümlerinin benimsenmesine yönelik değildir. Çünkü ayetlerin konusu inançtır. Metinleri inanç konusuna özgüdür ve bir illet (gerekçe) taşımazlar. Dolayısıyla Allah'ın şu sözü:

As for what has been mentioned in the Qur’ān in terms of the censure for Taqlīd. This is a censure for imitation in belief and not in the adoption of the Sharī’ah rules. Because, the subject matter of the verses is belief. Its text is specific to the subject of belief and they have no ‘illah. So the saying of Allah :

Bu ayetler yalnızca iman ve küfür konusuna dair metinlerdir, başka bir şey değildir. Bu metin herhangi bir ʿİlle (illet, sebep) içermez, başka hiçbir metinde de böyle bir gerekçe bulunmaz. Bu nedenle, "Hüküm lafzın genelliğine bakılarak verilir, sebebin özelliğine bakılmaz" denilemez. Bu ilke sebep (sebeb) açısından doğrudur; yani nüzul sebebi olan olay için geçerlidir, ancak ayetin konusu açısından doğru değildir. Dikkate alınması gereken, ayetin konusudur. Ayetin genelliği (ʿumum) yalnızca ayetin konusuyla sınırlıdır. Ayetin anlamının konu bakımından kapsadığı her şey hakkında geneldir, kapsamadığı şeyler hakkında değildir. Ayrıca, bu ayetin taklit yapanlar (muḳallidīn) hakkında da yorumlanabileceği, hükmün bir ʿİlle etrafında döndüğü ve bu ʿİllenin mevcut olup olmamasına bakılmaksızın uygulanacağı da söylenemez. Çünkü ayette hiçbir ʿİlle bulunmadığı gibi, ayet için de hiçbir ʿİlle bulunamaz. Zira ayet bir gerekçe içermez ve Kur'an ile Sünnet'in hiçbir metninde de ona dair bir gerekçe ortaya konmamıştır. Bu nedenle taklidi yasaklayan hiçbir metin bulunamaz. Aksine, metinler ile Peygamber ﷺ ve Sahabe zamanındaki Müslümanların durumu ile Sahabenin kendi durumu, taklidin caiz olduğuna işaret etmektedir.

These verses are texts about the subject of belief (imān) and disbelief (kufr) and nothing else. This text does not include any ‘illah (reason) and nor is there any reasoning found in any other text. Therefore, it should not be said that the consideration is for the generality of the wording and not for the specificity of the cause. This (principle) is correct with respect to the cause (sabab). It is the event which was the cause of revelation but it is not correct in regard to the subject matter of the verse. The consideration is for the subject of the verse. And the generality (‘umum) is restricted to the subject of the verse only. It is general in regards to everything that the meaning of the verse includes in terms of the subject and not in regards to everything that the verse does not include. Nor should it be said that it is regarding belief and disbelief, rather it is proper to interpret it as applicable to the muqallidin considering that the hukm revolves around an ‘illah whether it was present or absent. This cannot be claimed since no ‘illah can be found in the ayah and no ‘illah can be found for the ayah. The reason is that it does not include any justification and nor is there any justification revealed for it in any of the text’s of the Qur’ān and the Sunnah. Therefore no text can be found which prohibits Taqlīd. Rather the texts and the reality of the Muslims in the time of the Messenger PBUH and the Sahabah  and the reality of the Sahabah  all indicate the permissibility of practising Taqlīd.

Taklit, hem tabi olan (muttabi') hem de avam (amî) için geçerlidir. Çünkü Allah, taklidi başkasının görüşüne uymak olarak tanımlamıştır. O şöyle buyurmuştur:

Taqlīd is applicable to the follower (muttabi’) and to the layman (‘ammi) both. This is because Allah  has defined Taqlīd as following the opinion of someone else. He  said:

Ve kişinin benimsediği şer'î hüküm, ya bizzat kendisi tarafından istinbat edilmiştir ya da başkası tarafından istinbat edilmiştir. Eğer hükmü kendisi istinbat ediyorsa, o müctehiddir. Başkası istinbat edip de kişi bunu benimsiyorsa, o zaman başkasının görüşünü benimsemiş, yani başkasının görüşüne uymuş olur. Başkasının görüşüne uymak ise taklittir; ister bağlayıcı olmayan bir delille ister delilsiz benimsemiş olsun, fark etmez. Dolayısıyla muttabi' (uyan kişi) bir muqallid'dir. Ayrıca ittiba' (başkasına uymak), delil konusunda kendisine açık hale gelen şeylere dayanarak bir müctehidin görüşüne uymak demektir; bu delili değerlendirmeden, yani bu delil tarafından bağlanmadan yapılır. Eğer kişi delili değerlendirir, hükmün o delilden nasıl çıkarıldığını bilir ve hükmün çıkarılışını ve hükmün kendisini kabul ederse, o hükmün dayandığı delil ona bağlayıcı olmuş olur. Bu durumda onun görüşü müctehidin görüşü gibi olmuştur. Bu durumda o müctehiddir, muqallid değildir. Bundan anlaşılmaktadır ki ittiba' taklittir ve muttabi' kişi delili bilse bile muqallid'dir.

And because the hukm Shar’i that a person adopts, either he has deduced it himself or it has been deduced by someone else, If he himself deduces it then he is a mujtahid and if someone else deduces it and he adopts it then he has adopted the opinion of someone else i.e, followed the opinion of someone else. And following the opinion of someone else is Taqlīd whether he adopted without a proof or with a non-binding proof. The muttabi’ (follower) therefore is a muqallid. As well, ittiba’ (following someone else) means that you follow the opinion of a mujtahid based on what has become clear to you in terms of evidence without you passing judgement on this evidence that is, without you being bound by this proof. If you pass judgement on the evidence and you know the manner of deducing the hukm from it and you agree to the inference of the hukm and the hukm itself then the proof on which the hukm rests has become binding on you. Then your opinion has become like the opinion of the mujtahid. You are in this case a mujtahid and not a muqallid. From this it becomes clear that ittiba’ (following) is Taqlīd and that the follower (muttabi’) is a muqallid even though he knows the evidence.